Posts filed under ‘ટુંકી વાર્તાઓ’

કાગડો અને કોયલ

 

 

કાગડો અને કોયલ

એક ઝાડ પર એક કોયલ બેઠી હતી.

એ શાંતી જાળવી એ સવારનો આનંદ માણી રહી હતી.

દુરથી ઉડીને એક કાગડો એ જ ઝાડ પર નજીકની ડાળે બેઠો. એ જ્યારે ડાળ પર બેઠો ત્યારે ડાળ પણ હલવા લાગી.

 ડાળ હલતી હતી છતાં, કાગડાને સંતોષ ના થયો.

એ તો જોર જોરથી “કા, કા, કા “કરવા લાગ્યો.

સવારના શાંત વાતાવરણમાં ભંગ થયો.

ઝાડની બીજી ડાળે બેઠેલી કોયલ આ બધું જ નિહાતી હતી.

અચાનક કાગડાની નજર કોયલ પર પડી.

“કોયલ બેનજી, કેમ શાંત છો ?”કાગડાએ પૂછ્યું.

“મને શાંતી ગમે. બસ, આ ઝાડ પર બેસી શાંતી અનુભવી હું એનો આનંદ માણું” કોયલે જવાબરૂપે કાગડાને કહ્યું.

અને….સાથે પૂછ્યું “કાગડાભાઈ, તમારા અવાજથી શું બીજા ખુશ છે ?”

“હા ! હા ! કેમ નહી ?આટલો સુંદર સુર છે મારો !” કાગડાએ પોતાના વખાણ કરતા કહ્યું.

“ચાલો, આપણે હરિફાઈ કરીએ. તમે પહેલા તમારો સૂર સંભળાવો. ઝાડ નીચે માનવીઓ છે તે સાંભળશે” કોયલે કહ્યું.

કાગડો તો અભિમાનમાં ફુલાય “કા, કા, કા” કરવા લાગ્યો.

અને…નીચેથી માનવીઓએ ખીજમાં પથ્થરો ફેંક્યા. કાગડો શાંત થઈ ગયો.

ફરી વાતાવરણ શાંત થઈ ગયું.

કોયલે મોં ખોલ્યું અને મધુર સૂરે આ શાંત વાતાવરણને ભંગ કર્યું. માનવીઓ ઝાડ નીચે કોયલના મધુર સૂરે આનંદમાં હતા. કોઈએ પથ્થર ફેંક્યો નહી.

કાગડો આ દ્રશ્ય નિહાળી અચંબામાં હતો.

ધીરે ધીરે એનું અભિમાન પીગળી ગયું.

 સત્ય એની નજરે આવ્યું.

“ભલે, દેહરૂપે બંને કાળા પણ ખરૂં મુલ્ય તો દેહ ભીતર તમે કેવા છો તેના પર અંકાય છે. તમારો સ્વભાવ અને તમારી વાણીનું મુલ્ય ઉંચું છે. એ બંને તમારી ખરી ઓળખ આપે છે.”

કાગડાએ આવી સત્યની સમજમાં પોતાના અભિમાનને જાણ્યું.

કાગડો “કા, કા, કા” કર્યા વગર ઝાડની ડાળ છોડી આકાશે ઉડ્યો…..કોયલ તો ડાળ પર બેસી એના મધુર સૂરે સવારના સુરજ કિરણોને આનંદ આપી રહી.

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ, જુન,૧૫,૨૦૧૫

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

બે શબ્દો…

આજની પોસ્ટ છે એક “ટુંકી વાર્તા”.

એ વાર્તા છે એક “બાળ વાર્તા”….જેને તમો “બોધ વાર્તા” પણ કહી શકો.

આ કાગડા-કોયલ સંવાદ દ્વારા એક જ બોધરૂપી સંદેશો છે >>>

કોઈ પણ વ્યક્તિનું “બહાર”નું નિહાળી અભિપ્રાય ના આપો. જે “મુલ્ય” છે તે “અંદર” છે તેને જાણવા પ્રયાસ કરો. “મીઠી વાણી” સાથે સત્ય હોય ત્યારે જ “હ્રદયનો ભાવ” પ્રગટ કરી શકાય છે. “અંદર”નું જોવા માટે પ્રથમ “અભિમાન”નો ત્યાગ કરવો પડે છે.

બસ….વાર્તા દ્વારા આટલો જ સંદેશો !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

Today’s Post is a Short Story in Gujarati with the Title meaning “CROW & CACKOO ( Indian Koyal).

The CROW in its PRIDE thinks of his VOICE liked by ALL.

KOYAL invites him to a CONTEST.

When crow sings the persons threw the Stones.

When the Koyal sang in her SWEET VOICE…all were happy.

The CROW’s PRIDE melted & realised the TRUTH.

The Morale of this Story>>>

Externally both are BLACK & SAME..it is the INNER GOODNESS that gives the TRUE VALUE to an INDIVIDUAL. The SWEETNESS in the SPEECH with the TRUTH can only come from the DEPTH of the HEART. One is  JUDGED on what is INSIDE.

Hope you like this MESSAGE of the Story.

Dr. Chandravadan Mistry.

જૂન 23, 2015 at 2:37 એ એમ (am) 9 comments

એક માનવી અને એક સાધુ !

 

એક માનવી અને એક સાધુ !

એક માનવી અન્યને નિહાળી, હંમેશા પોતાના મનમાં વિચારતો ઃ “અરે ! હું તો કેટલો અભાગી ! હું તો કેટલો દુઃખી છું !”

 જ્યારે એ અન્યને આનંદમાં નિહાળે ત્યારે ફક્ત એના મનમાં એક જ વિચાર જાગૃત થાય.

એકવાર, એક ધનવાનને એણે એની કારમાં બેસી એના મોટા બંગલા તરફ જતા જોયો. એ એના મનના વિચારો સાથે નારાજ થયો.

 એક દિવસ, એણે કોઈ હીરાના કારીગરના ઘરે જતા, એને એના પરિવાર સાથે ભાત ભાતના ભોજન આરોગતા આનંદીત નિહાળ્યા.

એના મનમાં પેલો ધનવાન જગમાં એક ખુબ જ સુખી માનવી હતો. પેલો નોકરી કરનાર પણ આનંદ દ્વારા એના સુખના દર્શન આપી રહ્યો હતો….બસ, આવા વિચારોમાં નારાજ થઈ એક જગાએ એ બેઠો હતો ત્યારે એક સાધુ ત્યાંથી પસાર થયો. સાધુની નજર નિરાશ સંસારી માનવી પર પડી. દયાભાવથી ભરેલ સાધુ પેલા નારાજ માનવી પાસે ગયો અને બોલ્યો ઃ “મારા ભાઈ, તું શા માટે નારાજ છે ?”

માનવી એના ક્રોધમાં હતો અને તરત એણે એના મનની વાતો વિસ્તારે કહી, અને અંતે સાધુને કહ્યું ” આ જગતમાં ફક્ત હું જ અભાગી અને દુઃખી છે !”

આટલા માનવીના શબ્દો સાંભળી થોડો સમય શાંત રહ્યો. અને ધીરેથી કહેવા લાગ્યો ઃ ”  આ જગમાં તને એક માનવ તરીકે જન્મ મળ્યો તે માટે પ્રથમ પ્રભુનો પાડ માન. કોઈ દુઃખી કે દર્દીની નજીક જઈ એના જીવન વિષે તું જાણ. તું જે ધનવાનને સુખી સમજે છે તેના જીવન વિષે વધુ જાણશે તો તને ખબર પડશે કે એ વધુ મેળવવા લોભનો કેદી છે અને એને રાત્રીએ સુવા માટે તકલીફો છે.  અરે, પેલા હીરાના કારીગરને એની તંદુરસ્તીની ચિન્તાઓ હશે કે અન્ય મુજવણો હશે. હવે તું તારા જીવન તરફ નવી દ્રષ્ઠિએ નિહાળ. તારી સાથે તાઓ પરિવાર છે. તારી પાસે ગુજરાન ચલવવા નોકરી છે. રહેવા માટે એક નાનું સરખું ઘર છે….પેલા ગરીબના ભાગ્યમાં નથી ઘર કે અન્ન માટે પૈસા….પેલો દર્દી એના રોગથી દુઃખી. એ સૌની સરખામણીએ તો તારા જીવનમાં પ્રભુએ ખુબ જ કૃપા કરી છે.અન્યને નિહાળી તું ઈર્ષાનો કેદી છે. વધું મેળવવાની આશાઓમાં તું લોભ તરફ દોડી રહ્યો છે. આ બધું જ્યારે તું ત્યાગશે ત્યારે જ તારા મનમાં “સંતોષ” હશે. ત્યારે મનમાં શાંતી હશે ! તું ફક્ત આનંદ અનુભવશે.”

સાધુ તો આટલું કહી દુર ચાલી ગયો. પેલો નિરાશ માનવી સાધુવાણી સાંભળી ખુશ હતો….એના ચહેરા પર પહેલીવાર હાસ્ય હતું અને એના મનમા એક જ વિચાર “પ્રભુ તું દયાળુ છે !તારી કૃપા મારા પર વરસાવતો રહેજે !”

વાતા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૫                                    ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આજની આ ટુંકી વાર્તા પોસ્ટ છે “એક માનવી અને એક સાધુ”.

આ વાર્તામાં એક માનવીની ફક્ત નિરાશામાં જોવાની વૃત્તિ.

એનું મિલન એક જ્ઞાની સાધુ સાથે થતા, એના જીવનમાં પરિવર્તન.

અહીં એક જ સંદેશો>>>>

માનવ દેહરૂપે જીવન મળ્યાની ખુશી સાથે જીવન સફરે “નિરાશા”સાથે જીવવા કરતા જે મળ્યું એમાં “સંતોષ”ભર્યો સ્વીકાર લાવી, પ્રભુનો આભાર માની, મનમાં “શાંતી” મેળવતા, ખરેખર અંતે પ્રભુના દર્શન એની દયામાં અનુભવી શકાય.

બસ….આટલો જ સંદેશ !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

 

FEW WORDS…

Today’s Short Story in Gujarati is about a MAN & a SADHU.

The MAN always sees his LIFE with the NEGATIVE thoughts & thinks OTHERS are HAPPIER than him. He questions GOD.

Then…he meets a SADHU ( a Person with knowledge & wit).The Sadhu gives him the sermon & opens his eyes to the REALITY of the LIFE. The MAN is then a CHANGED PERSON with the POSITIVE ATTITUDE in LIFE.

Hope you like this Post.

Dr. Chandravadan Mistry.

 

માર્ચ 24, 2015 at 12:16 પી એમ(pm) 11 comments

એક હતો મિંયા ફુસકી !

 

Miya Fuski (1 To 10)

એક હતો મિંયા ફુસકી !

ગામમાં મુસલમાનોની વસ્તી હતી.

ગામમાં અનેક જાતીના હિન્દુઓ પણ રહેતા હતા.

એક મુસલમાન છોકરો, જેનું નામ હતું સલીમ.

એ ઘણો જ ડરપોક હતો. એને સૌ “મિંયા ફુસકી”નામે ચીડવતા. સૌ છોકરાઓ ચીડવી આનંદ માણતા.

ગામની શાળામાં અનેક બાળકો ભણે. એમાં અનેક મુસલમાન અને અનેક હિન્દુ બાળકો. શાળામાં સલીમના ક્લાસમાં જ એક દિનેશ નામે હિન્દુ છોકરો. એ કદી પણ સલીમને ચીડવતો નહી. એ હંમેશા એની સાથે સલીમ નામે બોલાવી વાતો કરતો. 

એક દિવસ્ર, દિનેશે સલીમને પૂછ્યું ઃ”સલીમ, તને સૌ ફુસકી કહી ખીજવે છે. તો, તું કેમ કાંઈ ના બોલે ?”

સલીમ દિનેશ તરફ નજર કરી એને થોડા સમય જોયા બાદ કહે ઃ “જો હું ખીજાઈને બોલું તો એનો આનંદ માણી એઓ સૌ મને વધારે ખીજવશે. જો હું શક્તિશાળી હોત અને મારી શક્તિથી એઓને ચુપ કરી શકતે તો એઓ મારાથી દુર હોય ત્યારે મારી જ વાતો કરી મઝા કરતે. આવા વિચાર સાથે મને થયું કે ક્રોધ કરવાથી કોઈ ફાયદો નથી. એવા સમયે મારા અંતરઅત્માની અવાજ સાંભળી ‘ક્રોધ કરનારની સામે ક્રોધ ના કરો. ગાળો દેનારા સામે ગાળો ના બોલો. જો તમે આવું કરશો તો ગુસ્સા કે ગાળોભર્યા શબ્દો તમે સર્પસ ના કરી શકે અને એવા શબ્દો સામેની વ્યક્તિને પાછા મળે. તમારૂં હૈયું શાંત રહેશે !’ બસ, આવી શીખના આધારે મને શાંત રહેવા માટે શક્તિ મળે છે. હૈયે કાંઈ દુઃખ ના હોય”

આવી સલીમવાણી સાંભળી, દિનેશના હૈયે એક અનોખો આનંદ હતો. એણે સલીમનો હાથ પકડ્યો અને એની સાથે ચાલતા કહ્યું ઃ “સલીમ, તું મહાન છે ! તું ખરેખર મારો મિત્ર છે !”

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૫                       ચંદ્રવદન

 

બે શબ્દો…

આ ટુંકી વાર્તામાં મુખ્ય પાત્ર છે “સલીમ”.

ઉપનામ આપી, અન્ય ખીજવી આનંદ માંણે,

એવા સમયે મૌન અને શાંત રહેવાની શીખ.

“ક્રોધી સામે ક્રોધી ના થવું…કે ગાળોદેનારને ગાળો ના દેવી. તો, ક્રોધ કે ગાળો ફરી ક્રોધી કે ગાળો દેનારને જ મળે”આટલો જ બોધ છે !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

This is a short story in Gujarati entitled “Miya Fuski”.

Salim is given the nickname of Miya Fusaki and teased by the school children.

He always remain calm to their insults.

Dinesh observing this asks why he tolerates all these.

Salim’s answer is the MESSAGE>>>>ANGER or BAD WORDS if replied with the SILENCE, will always go back to THOSE who creating them. I remain FREE & UNTOUCHED.

Hope you like the Post.

Dr. Chandravadan Mistry.

માર્ચ 20, 2015 at 1:05 પી એમ(pm) 13 comments

દલો દલવાડી કહાણી !

 

દલો દલવાડી કહાણી !

એક નાનું ગામ.

ત્યાં એક દલસુખ દલવાડી નામે રહે.

એ પોતાને ખુબ જ ચતુર સમજે. લોકોને છેતરવું એ તો એની ટેવ બની ગઈ હતી. સૌ એને “દલો દલવાડી” નામે ઓળખે.

એક શાકભાજીની વાડી નજીકથી એ પસાર થતો હતો અને વાડે લાગેલા તુરીયા જોયા. એને તુરીયા ખાવાની ઈચ્છા થઈ. વેચાતા લેવા ના હતા. તો એણે યુક્તિ રચી.

રાત્રીના અંધકારે વાડ નજીક જઈ એ બોલ્યો “વાડ રે વાડ, તારા પર તુરીયા છે તેમાંથી એક લઉ ?” અને તરત જ વાડ જવાબ આપતી હોય એવા ભાવે એ બોલ્યોઃ”અરે દલા,શાને એક, લઈ જા ચાર પાંચ”. આવા સંવાદ બાદ, તુરીયા ઘરે લઈ જઈ શાક કરી એ આરોગી ખુબ જ ખુશી અનુભવી. પોતાની ચતુરાય માટે ગર્વ કરતો હતો. આ સફળતા બાદ એ અનેકવાર વાડેથી તુરીયા તોડી લાવ્યો.

વાડીનો માલીકે એક દિવસ વાડ તરફ નજર કરી તો તુરીયા ખુબ જ ઓછા લાગ્યા. એ વિચારમાં પડ્યો.

એક દિવસ રાત્રીએ એ કારણોસર ઘરની બહાર આવ્યો અને વાડ નજીકથી દલાનો સંવાદ સાંભળ્યો. એને તુરીયા ઓછા થવાનું રહસ્ય સમજાય ગયું હતું. એણે દલાને શીખ દેવાનો નિર્ણય લીધો.

બીજા દિવસની રાત્રીએ એ જગતો રહ્યો અને વાડ નજીક છુપાય રહ્યો.

દલો એના સમય પ્રમાણે વાડ નજીક આવી બોલ્યો….એવા સમયે વાડીનો માલીક જવાબરૂપે બોલ્યો ઃ “અરે, દલા, આજે આપું તને પાંચ નહી પણ દસ “

આટલું કહી દલાને પકડી લાકડીએ મારવા લાગ્યો….દલો તો એક બે લાઠીમારે રડતો બોલ્યો” માફ કરજે મને. હવે હું કદી ચોરી ના કરીશ !”

આ ઘટના બાદ, દલો બદલાય ગયો. એ હવે એની ચતુરાયની વાત ના કરતો. અન્યને મદદ કરવા એ તૈયાર રહેતો. ગામવાસીઓએ પણ એને માફ કરી દીધો હતો. સૌ એને “દલસુખભાઈ”નામે પૂકારી આદર કરતા.

આવા પરિવર્તનમાં દલાના મનમાં એક જ વિચાર હતો ઃ ” મેં જીવનમાં ચોરી કરી અને અનેકને લુટ્યા. મેં મારી ચતુરાયનો આધાર લઈ અનેકને છેતર્યા. પ્રભુ હું હવે સમજું છું કે ચોરી કરવી એ બુરી આદત છે. મહેનત કરી મળવવું એ જ મારો ખરો ધર્મ છે. પ્રભુ મને માફ કરજે !”

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૦,૨૦૧૫                          ચંદ્રવદન

 

બે શબ્દો…

“દલા “નામે બચપણમાં તમે વાર્તા વાંચી જ હશે.

આ વાર્તાને “નવું સ્વરૂપ” આપવા મારો પ્રયાસ છે.

અહીં “ચુતરાય” સાથે “જુઠ”નો સહારો…એ “ખોટુ” છે….ભલે ચતુરાય હોય, પણ મહેનત સાથે “સત્ય” હોય એ જ “ખરૂં” કહેવાય.

બસ…આ વાર્તામાં આટલી જ એક “શીખ” છે.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

 

FEW WORDS…

Today’s Short Story in Gujarati is about one person DALO DALWADI.

Talking to the Fence..& answering to the Fence& justifyig the stealing of the vegetable/produce …and the joy in his Wits.

He is made t realize that is WRONG to LIE.

He is a  CHANGED PERSON…and he asks God to forgive him.

Hope you like this Post.

Dr.Chandravadan  Mistry.

 

માર્ચ 17, 2015 at 1:13 એ એમ (am) 8 comments

બે બિલાડીઓનો ઝગડો !

 

 

 

બે બિલાડીઓનો ઝગડો !

એક નાના ગામના વિસ્તારે એક ફળિયે બે બિલાડીઓ પોતાનો હક્ક જાહેર કરે.

આવા હક્કના કારણે બે બન્યા એકબીજાના શત્રુ.

એક દિવસ, ફળિયે એક ઘરેથી તાજો રોટલો બિલાડી ખાશે એવા ભાવે મુકાયો. તાજા રોટલાની સુગંધે બન્ને બિલાડીઓ એક સાથે દોડ્યા. રોટલા પર બન્નેના પગો હતા.

“આ રોટલો મારો છે !” એ પ્રમાણે પોતે હક્કદાર છે એવો દાવો કરતા હતા. ઝગડો ચાલુ રહ્યો, અને બન્ને ઉંચા સાદે બોલતા હતા.

એવા સમયે, ઘરના છાપરેથી  કુદીને એક વાંદર ત્યાં આવ્યો અને બિલાડીઓને પૂછ્યું ઃ “અરે, બિલાડીબેનો, શા માટે લડો છો ?” એના જવાબરૂપે રોટલાના હક્કદારનો દાવો કર્યો.

વાંદરો થોડો સમય શાંત રહ્યો. નજીક એક ત્રાજવું  હતું. વાંદરજી એ લાવીને બિલાડીઓને કહ્યુંઃ”આપણે આ રોટલાનું વજન કરીયે, અને ત્યાર બાદ, હું તમોને શું કરવું તે કહીશ”

ત્રાજવે એક બાજુ રોટલો અને બીજી બાજુ હલકો પથરો. વજન કરતા, રોટલો વજનદાર. તો બરાબર કરવા થોડો રોટલો એ ખાઈ ગયો..ફરી વજન કરતા રોટલો ભારી, અને એ થોડો વધારે ખાઈ ગયો. એંતે, એકદમ નાનો રોટલાનો ટુંકડો રહ્યો. એને હાથમાં લઈ એ બોલ્યો “આટલા નાના ટુંકડે તમારી ભુખ ના ભાંગે. તો એમ કરૂં કે હું જ એને ખાઈ જાઉં”..આટલા શબ્દો બાદ એણે રોટલો મોમાં મુક્યો અને કુદકો મારી ઘર પર ચડી એ દુર ચાલી ગયો.

બન્ને બિલાડીઓ એકબીજા સામે જોઈ રહ્યા. આંખોમાં આંસુઓ હતા. એવા સમયે,વાડ નજીક દુર ઉભેલું શિયાળ નજીક આવ્યું. શિયાળે બિલાડીઓને કહ્યું “અરે, બિલાડીબેનો મારી. તમે તે કેવા મુરખ છો. તમે એકબીજાને સમજવાની કોશીષ કરી હોત તો મળેલા એક રોટલાના બે સરખા ભાગો કરી તમે બન્ને રોટલાની મઝા માણી હોત. શત્રુ કરતા પ્રેમભાવ સાથે મિત્રતા રાખવી એ જ સાચો જીવન પંથ છે !”

આવા શબ્દો કહી, શિયાળ તો એના રસ્તે, અને દુર ચાલી ગયું.

જ્યારે શાંત વાતાવરણ હતું ત્યારે બન્ને બિલાડીઓના મનમાં એક જ વિચાર ગુંજી રહ્યો હતો ઃ “મિત્રતાનો પંથ જ જીવનમાં આનંદ લાવી શકે…શત્રુતા પંથે જે કોઈ જાય તેને ફક્ત નિરાશા જ મળે !”

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૫                                 ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આજની આ ટુંકી વાર્તામાં એક જ સંદેશ છે>>>”મિત્રતાના ભાવમાં હંમેશા આનંદ, અને શત્રુતાના ભાવમાં દુઃખ અને નિરાશાઓ જ હોય છે.”

આવા સંદેશને માનવતાને પહોંચાડવા માટે આ વાર્તામાં પશુઓનો આધાર લીધો છે…યાને બે બિલાડીઓ, એક વાંદરો અને એક શિયાળ.

આવી જ વાર્તા તમે વાંચી હશે….પણ મેં મારી વિચારધારાથી એમાં નવો રંગ મુક્યો છે.

આશા છે કે…તમોને આ ટુંકી વાર્તા અને એમાં સમાયેલો “સંદેશો” ગમે.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી

FEW WORDS…

Today’s Short Story is about 2 Cats, 1 Monkey and 1 Fox.

It is about the fight for the bread between 2 Cats and the TRICK by the monkey and finally the ADVICE by the Fox.

The MESSAGE in the Story>>>>FRIENDSHIP brings JOY but if you choose to be the ENEMIES then it will surely bring HURT & SADNESS.

I hope you like this Post !

Dr. Chandravadan Mistry

માર્ચ 9, 2015 at 12:01 એ એમ (am) 7 comments

કસ્તુરી હરણ !

 

Male Himalayan musk deer

MALE MUSK DEER of KASMIR, INDIA ( KASTURI MRUG)

 

કસ્તુરી હરણ !

વનમાં એક અનોખી શાંતી છે.

એક બાળ હરણ સુર્યપ્રકાશમાં ધરતી પરનો લીલો ચારો આરોગી રહે છે. એ બાળ હરણનું નામ હતું “કસ્તુરી”.

પવનનું અચાનક આવવું, અને કસ્તુરી એક “મહેક”નો અનુભવ થાય. એ પહેલા હરણના ટોળામાં ફરતું. આ પહેલીવર જ એ એકલું હતું.

કસ્તુરી મનમાં વિચારે “આટલી સારી મહેક ક્યાંથી આવે છે ?”

એવા વિચાર સાથે ધરતીને એ સુંઘે….આજુબાજુની ઝાડીને સુંઘે, અને દુરના વૃક્ષો પાસે જઈ સૌને સુંઘે. મહેક ક્યાંથી આવે એ એને નથી સમજાતું. એ નારાજ થઈ બેસી જાય છે.

એ ફરી હરણ ટોળામાં આવે. નારાજ નિહાળી એક વૃધ્ધ પૂછે ઃ” બેટી, શા માટે નારાજ ?” કસ્તુરી મહેક વિષે કહે. કોઈને ટોળામાં એકસાથે રહેતા એવો અનુભવ ના હતો. એથી, “બેટા એવું કાંઈ નથી. આ તારો ભ્રમ છે !” એવો જવાબ મળ્યો.

કસ્તુરીને સંતોષ ના થયો.

એ તો ફરી બહાર એકલી એની ધુનમાં ચાલી રહી હતી. એ વનની બહાર માનવ વસ્તી નજીક આવી ગઈ. એ થાકી હતી અને એક બાગની વાડ નજીક બેસી ગઈ. બાગમાથી એણે અવાજ આવતો સાંભળ્યો ઃ “કેમ નારાજ છે ?” ઉંચે જોયું તો એક ગુલાબનું ફુલ હલી, હસતા હ્સતા એને કહી રહ્યું હતું ઃ”અરે, બેનડી, હું પણ એક સમયે તારા જેવી મુરખ હતી. મારી મહેકને હું જાણી શકી ના હતી. એકવાર, માળી મારી નજીક આવી બોલ્યો ‘ઓ ગુલાબ, તારી મહેક મને તો ખુબ જ ગમે !’. ત્યારે જ મને ભાન થયું કે જે મુલ્યવાન છે તે બધું જ મારી અંદર છે”

કસ્તુરીએ એના દેહને નિહાળ્યો. એનું નાક દેહ નજીક લઈ ગઈ. ફરી એને મનને ગમતી મહેકનો અનુભવ થયો. એ ખુશી સાથે બોલી ઉઠી ” મારો પ્રાણ મારી અંદર…મારી મકેક મારી અંદર. હું જે છું તે મારા અંદર જ છે. તો બીજે એની શોધ કરવાની જરૂર નથી”

હવે કસ્તુરી જ્ઞાન-પ્રકાશ સાથે આનંદમાં હતી !

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૪                ચંદ્રવદન

 

બે શબ્દો…

કસ્તુરી હરણ પોતાના દેહની મહેકથી અજાણ રહી, એને શોધવા એની દોડ ચાલુ રાખે તેમ માનવી પણ સંસારી મોહમાયામાં પ્રભુની શોધમાં જગમાં દોડતો રહે…અંતે એ જાણે કે “આત્મા”રૂપે પ્રભુ તો એની અંદર જ છે.

આ વાર્તાનો “બોધ” બસ આટલો જ છે.

હેતું પુર્ણ થયો કે નહી એનો ખ્યાલ નથી.

પણ, મેં એક પ્રયાસ કર્યો છે.

આશા છે કે તમોને આ વાર્તા ગમે.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી

 

FEW WORDS…

This Post is a TUNKI VARTA ( SHORT STORY).

It is on the DEER….with the special KASTURI  SMELL.

The deer unaware of the source of that smell, tries to locate it. 

But …..not aware that the smell is from it’s OWN BODY. Finally there is the REALIZATION of this TRUTH.

The MESSAGE is to the MANKIND….”Do not wander searching for the GOD…He is WITHIN as the ATMA or the SOUL.

 

Dr. Chandravadan Mistry

માર્ચ 2, 2015 at 5:58 પી એમ(pm) 18 comments

વિવેકના માતા પિતા !

Family : child's drawing of the family on a bicycle, vector

 

 

http://keralites.net/

 

 

 

 

વિવેકના માતા પિતા !

 

વિવેક એટલે માતા રતનબા અને વલ્લભદાસનો એકનો એક લાડકો દિકરો.

 

વલ્લભદાસ પોતાના નાના ખેતરમાં મજુરી કરી, પરિવારનું ગુજરાન ચલાવતા.

 

એક સાધારણ સ્થીતીમાં આ પરિવારનું જીવન ચાલતું હતું.

 

ઘરખર્ચ કરતા, બચત ખુબ જ થોડી હતી, પણ વલ્લભદાસના મનમાં એક જ વિચાર “હું તો ભણી શક્યો

નહી, પણ મારે મારા વિવેકને ભણાવવો !”. આથી, શિક્ષણપ્રેમી વલ્લભદાસે શાળાની વાતો કરી,

નાનપણથી જ વિવેકના મનમાં શિક્ષણપ્રેમના બીજ રોપ્યા.રતનબા પણ વિવેકને વ્હાલ કરતા કહેતા

“દિકરા, વિવેક તારે તો ખુબ ભણવાનું છે !”. વિવેક જ્યારે શાળામાં દાખલ થયો ત્યારે દરરોજ સવારે

વલ્લભદાસ વિવેકની નાની આંગળીઓ પકડી શાળાએ લઈ જતા. જ્યારે બાપ અને દિકરા આ પ્રમાણે

ઘરેથી નિકળતા ત્યારે રતનબાના મુખડે એક મીઠી ખુશી હતી.

 

વિવેક શાળામાં ભણતો રહ્યો….એ ખુબ જ ધ્યાનથી ભણતો હતો. પરિક્ષામાં સારા માર્કો સાથે એ પાસ

થતો. પ્રાઈમેરી શાળાનો અભ્યાસ પુર્ણ કરી ગામની જ હાઈસ્કુલમાં દાખલ થયો. ત્યાં પણ એ એક તેજસ્વી

બાળક હતો. હાઈસ્કુલનું ભણતર પુરૂં થતા, સવાલ આવ્યો કોલેજના અભ્યાસનો. એવા સમયે ગામ બહાર

શહેરમાં જઈ અભ્યાસ કરવાની ઘડીએ પિતા વલ્લભદાસે વિવેકને કહ્યું “તારી માતા તેમજ મેં થોડી બચત

અલગ રાખી હતી કે તું કોલેજ અભ્યાસ પણ કરી શકે. માટે, તું જરા પણ ચિન્તા ના કરીશ અને મહેનત

કરી ભણીશ. ” બસ, આવા પિતાના શબ્દો સાંભળતા વિવેક ગદ ગદ થઈ માતા પિતાના ચરણે પડી શહેર

જવા વિદાય લીધી હતી.

 

 

 

 

શહેરમાં રહેતો વિવેક ગામને કદી ભુલ્યો ના હતો.કોલેજ અભ્યાસ કરતા જ્યારે પણ સમય મળતો ત્યારે એ

ગામ પહોંચી જતો. એના માતા પિતા કોલેજ કેવી છે ? …તમે ગમે છે ? વિગેરે પૂછતા ત્યારે વિવેક કહેતો

“બા, બાપુજી હું તો રોજ પ્રભુને પ્રાર્થના કરૂં કે તમો તંદુરસ્ત રહો. બસ, જ્યારે હું કોલેજમાં જુદા જુદા

વિષયો વિષે ભણું ત્યારે તમો જ મારી પ્રેરણા બની મને શક્તિ આપો છો !” માતા પિતા પણ વિવેકની

આવી વાણી સાંભળી ખુબ જ રાજી થતા.

 

ચાર વર્ષનો કોલેજ અભ્યાસ પુરો થયો અને વિવેક હવે એક કોમ્પુટરજ્ઞાની ઈનજીનીઅર થઈ ગયો હતો.

ગામમાં નોકરી ના મળી શકે એટલે શહેરમાં જ એક મોટી કંપનીમાં નોકરી સ્વીકારી. એક ભાડેના ઘરે રહી

એ નોકરી કરતો ત્યારે એના માતા પિતા થોડા થોડા દિવસે આવી એની સાથે રહેતા. સાથે રહી આનંદ

માણી એઓ ફરી ગામ જતા. આવી આવજાવમાં એક દિવસ માતાએ વિવેકને કહ્યું “દિકરા, હવે તું મોટો

થઈ ગયો. તારે લગ્ન કરવા જોઈએ !” ત્યારે વિવેકે કહ્યું “બા, જો હું પરણું તો તમારે ગામ છોડી મારી

સાથે રહેવાનું છે !” આવા વિવેકના શબ્દો સાંભળી રતનબા અને વલ્લભદાસ જરા અચંબો પામ્યા.

અને,થોડો સમય ચુપ રહ્યા બાદ વલ્લભદાસ બોલ્યા “દિકરા, તું તારી પત્ની સાથે સુખી રહે ..અમે તો હવે

ઘરડા થયા અને ગામનું નાનું ઘર અમારા માટે બરાબર છે .” ત્યારે વિવેક કહે ” એવું તો કદી ના બને.

આજે જે હું છું તે તમારા લીધે જ છું. જ્યારે હું નાનો હતો ત્યારે તમે મારી સંભાળ લીધી હતી. હવે તમે

ઘરડા થયા ત્યારે હું તમારો સહારો બનું તો જ મારૂં ભણતર ખરેખર કામનું કહેવાય.” બસ, આટલા સંવાદ

બાદ, માતા પિતા વિવેકને ભેટી પડ્યા. ત્યારે એમની આંખોમાં ખુશીના નીર હતા.

 

આ સંવાદને બે કે ત્રણ અઠવાડીયા થયા હશે. ફરી વલ્લભદાસ અને રતનબા વિવેકના ઘરે હતા. આ

સમયે, વિવેકે જ વાત શરૂ કરી ….”બા, બાપુજી, તમે કોઈ છોકરી જોઈ છે ?” પોતાના ભણેલા છોકરા

માટે કોણ યોગ્ય કન્યા હોય શકે એવો વિચાર કરવો અસંભવ હતો. થોડો સમય ચુપ રહ્યા. અને

વલ્લભદાસ કહે ” બેટા, તું તો ભણેલો. અમે અભણ. તું કોલેજમાં ભણતો હતો ત્યારે તને કોઈ છોકરી ગમી

હતી ?” વિવેક ત્યારે કહે ” હું શાળામાં ભણતો હતો ત્યારે મારા જ ક્લાસમાં એક રાધા નામે છોકરી હતી. એ

ખુબ જ ગરીબ ઘરની હતી પણ એનો સ્વભાવ ખુબ જ સરસ હતો….એ ભલે હાઈસ્કુલ જ ભણી છે પણ

સંસ્કારોથી ભરપુર છે ..જો તમોને યોગ્ય લાગે તો કહો “

 

રતનબા અમે વલ્લભદાસ તો વિવેકને સાંભળી,જરા ચુપ રહ્યા. એમને યાદ આવ્યું કે શાળામાં વિવેક હતો

ત્યારે રાધા એક બે વાર એમના ઘરે શાળાના અભ્યાસના પ્રષ્નો કારણે વિવેક પાસે મદદ લેવા આવી હતી.

જે રીતે રાધાએ રતનબા અને વલ્લભદાસને પ્રણામ કરી મીઠા શબ્દોમાં પૂછ્યું “કાકી, વિવેક ઘરે છે ? મારે

શાળામાં જે ના સમજાયું તે વિષે પૂછવું છે !” આ યાદ તાજી થઈ અને અંતે રતનબાએ કહ્યું” બેટા, રાધા

તો અમારી જાણીતી છે. એ આપણા ઘરે આવે તો અમોને ખુબ જ આનંદ થશે !” આટલી વાતો થયા બાદ,

રીતરિવાજો પ્રમાણે રાધાના માતા પિતાને વિવેકની ઈચ્છા જણાવવામાં આવી….રાધા પણ લગ્ન માટે

તૈયાર હતી. અને બે મહિનામાં તો વિવેક અને રાધાના લગ્ન ગામમાં જ થયા. લગ્ન બાદ થોડા દિવસોની

નોકરી પર રજા હોવાથી વિવેક પણ ગામના નાના ઘરે હતો. રાધા તો જાણે ઘરનું બધું જ જાણતી હોય

તેવી રીતે નવા ઘરે સમાય ગઈ હતી. એના મનમાં વિવેકના માતા પિતા એના પોતાના માતાપિતા  હતા.

વલ્લભદાસ તેમજ રતનબાએ રાધ્હને વહું નહી પણ એક દીકરી સ્વરૂપે જ નિહાળી હતી. એક સુખી

પરિવાર હતો !

 

વિવેકે રાધા સાથે અંગત ચર્ચા કરી દીધી હતી. તો, એક દિવસ રાધાએ રતનબાને કહ્યું”બા, હવે આપણે

શહેરમાં જઈશું ” ત્યારે રતનબાએ કહ્યું “ના, બેટી, તું અને વિવેક ત્યાં જઈ એકસાથે રહો અને અમે અહીં

રહીશું ” પણ રાધાએ તરત જ કહ્યું “ના, બા, તમારા વગર શહેરમાં અમે કેવી રીતે ખુશ હોય

શકે….બાપુજી અને તમારે તો સાથે જ આવવાનું છે!” આવા સમયે વિવેક પણ સંવાદ સાંભળી કહેવા

લાગ્યો “બા, કાલે જ આ ઘરે તાળું અને આપણે સૌ સામાન લઈ શહેર જઈશું. મારી રજા પણ પુરી થાય છે

અને પાછું નોકરીએ જવાનું છે !”

 

એક ગામના નાના પણ પ્યારા ઘરના દ્વારે તાળું લાગ્યું ત્યારે વિવેક અને એના માતાપિતાના આંખોમાં

આંસુંઓ હતા. રાધા તો થોડા દિવસો જ રહી હતી તેમ છતાં એ પણ ઘર છોડતા નારાજ હતી.

 

હવે ગામમાં રહેતો પરિવાર શહેરમાં હતો. વિવેકની નોકરીના પગારે ઘર ચલાવવા માટે તકલીફ ના હતી

એથી રાધા ઘરે જ રહી બધું સંભાળતી. વિવેક એના કામ પર ઘણો જ ગુંથાયેલો રહેતો. રાધા કોઈવાર,

સમય મળતા નજીક આવેલા અનાથ આશ્રમે જઈ બાળકોને મદદ કરી એના હૈયે ખુશી અનુભવતી. લગ્ન

થયાને બે વર્ષ પુરા થયા. વલ્લભદાસ અને રતનબા એમના મનમાં વિવેક રાધાને સંતાનસુખ મળે એવી

પ્રાર્થનાઓ કરતા રહે. “પ્રભુ, તમે કૃપા કરો ! એક સંતાન ભલે દીકરી કે દીકરો હોય “. એક દિવસ, પ્રભુએ

પ્રાર્થના સાંભળી અને એક સુંદર દીકરી પધારી. સૌએ ખુશી અનુભવી પ્રભુનો પાડ માન્યો. દિવસો વહેતા

ગયા અને દીકરી માયા પણ મોટી થવા લાગી. હવે, માયાને શાળામાં અભ્યાસ કરવાનો સમય આવી

ગયો. પહેલે દિવસે, વિવેકે માયાનો હાથ પક્ડ્યો અને જ્યારે નજીકની શાળામાં લઈ જતો હતો ત્યારે એને

એના પિતાજી યાદ આવી ગયા. એમણે વિવેકનો હાથ પક્ડ્યો હતો અને શાળામાં લઈ ગયા હતા એનું

દ્રશ્ય તાજું થઈ ગયું. એની આંખોમાં આસુંઓ હતા. એ જોઈ સાથે આવેલી રાધા કહે,” વિવેક, કેમ રડે છે

?” ત્યારે વિવેક આંસુંઓ લુંછી કહે ” રાધા, જ્યારે હું નાનો હતો અને મારા પિતાજી મારી જ આંગડીઓ

પકડી શાળાએ મને મુકવા આવ્યા હતા તેની યાદ આવી ગઈ !” રાધાએ ત્યારે કહ્યું કે “તમારા પિતાજીને

તમો ખુબ ભણે એવી આશાઓ હતી. તો આજે આપણે બંને માયાને ખુબ જ ભણાવીશું એવી પ્રતિજ્ઞા

કરીએ, હું ભલે, હાઈસ્કુલથી વધું અભ્યાસ ના કરી શકી પણ આપણી માયા ભણીને આપણું ગૌરવ

વધારશે !” રાધાના આવા શબ્દો સાંભળી વિવેકના હૈયે એક અનોખી ખુશી હતી.    આવા સમયે,

વલ્લભદાસ અને રતનબાના મનમાં એક વિચાર હતો “માયા અમારી ખુબ જ ભણશે….કોઈક સારી ડીગ્રી

મેળવશે….આપણા કુળનો દિપક બની જ્યોત ફેલાવશે !”

 

વર્ષો વહેતા ગયા. પહેલા વલ્લભદાસ પ્રભુધામે ગયા. અને પછી રતનબાએ વિદાય લીધી ત્યારે માયા તો

મેડીકલ કોલેજમાં ભણતી હતી. એનું જાણી રતનબાએ વિદાય પહેલા માયાને કહ્યું હતું કે “દીકરી, એક

ડોકટર બની સમાજમાં સેવા કરજે. પૈસા માટે કદી લોભ ના કરતી. તન અને મનથી તું સેવા આપશે તો

પ્રભુ જ તારી સંભાળ રાખશે !” આ દાદીમાના શબ્દો માયાના હ્રદયમાં હંમેશા રહ્યા….એ જ શબ્દો દ્વારા

માયાને હિંમત અને માર્ગદર્શન મળ્યું અને માયા એક ડોકટર બની માતાપિતાના ગામમાં જઈ એક

ક્લીનીક ખોલી અને સેવા આપવા લાગી ત્યારે વિવેક અને રાધાના હૈયે એક અનોખો ગૌરવ હતો.

પ્રભુધામેથી વલ્લભદાસ અને રતનબા પણ ખુશીમાં એમના આશિર્વાદો માયા પર વરસાવતા હતા !

 

 

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,ઓગસ્ટ,૧,૨૦૧૪

 

 

બે શબ્દો…

આજની ટુંકી વાર્તામાં એક “આદર્શ” માતાપિતાના દર્શન છે.

અભણ છતાં, શિક્ષણ પ્રત્યેનો પ્રેમ.

દીકરામાં પણ સંસ્કારો, અને એક “આદર્શ” પુત્રના દર્શન.

જુનવાણીને ત્યાગી, નાત-જાતમાં ના માની રાધાને દીકરાની પત્નીરૂપે સ્વીકાર કરતા વહુની જગાએ પોતાની દીકરીરૂપે નિહાળવું.

રાધાએ પણ એમને પોતાના જ માતાપિતા તરીકે માન આપવું.

અંતે..દીકરાને ત્યાં “દીકરી” પધારતા ખુશી સાથે વ્હાલ આપવો.

અહીં, સમાજમાં પરિવર્તન હોય એવો સંદેશો છે….શિક્ષણ દ્વારા જ “જ્ઞાન-પ્રકાશ” છે એવો બીજો સંદેશો છે !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

Today’s Short Story is on the IDEAL PARENTS.

How they are ready to accept the CHANGE in the SOCIETY.

It also gives the picture of the IDEAL SON and IDEAL DAUGHTER-in-LAW.

The MESSAGE in this Story is ACCEPT the NEW NORMS of the Society & NOT to INSIST on the OLD OUTDATED CUSTOMS or the TRADITIONS..and keep the RICH HERITAGE.

Hope you like the VARTA as the Post.

Dr. Chandravadan Mistry

 

 

ઓગસ્ટ 23, 2014 at 12:03 પી એમ(pm) 9 comments

Older Posts


Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 174 other followers

તાજેતરની પોસ્ટ્સ

Top Rated

શ્રેણીઓ

અમી નજર ભરેલી મુલાકાત બદલ આભાર..ફરીથી પધારજો

Locations of visitors to this page <input type="button" value="Type Gujarati" onclick="win = window.open('','Comment', 'toolbar=0,menubar=0,location=0,width=550,height=550'); win.document.write(' var id='TEXTAREAID';'); win.focus();">

Blog Stats

  • 270,804 hits

Disclimer

સંગ્રહ

મે 2017
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« ઓગસ્ટ    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031