Posts filed under ‘ટુંકી વાર્તાઓ’

કાગડો અને કોયલ

 

 

કાગડો અને કોયલ

એક ઝાડ પર એક કોયલ બેઠી હતી.

એ શાંતી જાળવી એ સવારનો આનંદ માણી રહી હતી.

દુરથી ઉડીને એક કાગડો એ જ ઝાડ પર નજીકની ડાળે બેઠો. એ જ્યારે ડાળ પર બેઠો ત્યારે ડાળ પણ હલવા લાગી.

 ડાળ હલતી હતી છતાં, કાગડાને સંતોષ ના થયો.

એ તો જોર જોરથી “કા, કા, કા “કરવા લાગ્યો.

સવારના શાંત વાતાવરણમાં ભંગ થયો.

ઝાડની બીજી ડાળે બેઠેલી કોયલ આ બધું જ નિહાતી હતી.

અચાનક કાગડાની નજર કોયલ પર પડી.

“કોયલ બેનજી, કેમ શાંત છો ?”કાગડાએ પૂછ્યું.

“મને શાંતી ગમે. બસ, આ ઝાડ પર બેસી શાંતી અનુભવી હું એનો આનંદ માણું” કોયલે જવાબરૂપે કાગડાને કહ્યું.

અને….સાથે પૂછ્યું “કાગડાભાઈ, તમારા અવાજથી શું બીજા ખુશ છે ?”

“હા ! હા ! કેમ નહી ?આટલો સુંદર સુર છે મારો !” કાગડાએ પોતાના વખાણ કરતા કહ્યું.

“ચાલો, આપણે હરિફાઈ કરીએ. તમે પહેલા તમારો સૂર સંભળાવો. ઝાડ નીચે માનવીઓ છે તે સાંભળશે” કોયલે કહ્યું.

કાગડો તો અભિમાનમાં ફુલાય “કા, કા, કા” કરવા લાગ્યો.

અને…નીચેથી માનવીઓએ ખીજમાં પથ્થરો ફેંક્યા. કાગડો શાંત થઈ ગયો.

ફરી વાતાવરણ શાંત થઈ ગયું.

કોયલે મોં ખોલ્યું અને મધુર સૂરે આ શાંત વાતાવરણને ભંગ કર્યું. માનવીઓ ઝાડ નીચે કોયલના મધુર સૂરે આનંદમાં હતા. કોઈએ પથ્થર ફેંક્યો નહી.

કાગડો આ દ્રશ્ય નિહાળી અચંબામાં હતો.

ધીરે ધીરે એનું અભિમાન પીગળી ગયું.

 સત્ય એની નજરે આવ્યું.

“ભલે, દેહરૂપે બંને કાળા પણ ખરૂં મુલ્ય તો દેહ ભીતર તમે કેવા છો તેના પર અંકાય છે. તમારો સ્વભાવ અને તમારી વાણીનું મુલ્ય ઉંચું છે. એ બંને તમારી ખરી ઓળખ આપે છે.”

કાગડાએ આવી સત્યની સમજમાં પોતાના અભિમાનને જાણ્યું.

કાગડો “કા, કા, કા” કર્યા વગર ઝાડની ડાળ છોડી આકાશે ઉડ્યો…..કોયલ તો ડાળ પર બેસી એના મધુર સૂરે સવારના સુરજ કિરણોને આનંદ આપી રહી.

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ, જુન,૧૫,૨૦૧૫

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

બે શબ્દો…

આજની પોસ્ટ છે એક “ટુંકી વાર્તા”.

એ વાર્તા છે એક “બાળ વાર્તા”….જેને તમો “બોધ વાર્તા” પણ કહી શકો.

આ કાગડા-કોયલ સંવાદ દ્વારા એક જ બોધરૂપી સંદેશો છે >>>

કોઈ પણ વ્યક્તિનું “બહાર”નું નિહાળી અભિપ્રાય ના આપો. જે “મુલ્ય” છે તે “અંદર” છે તેને જાણવા પ્રયાસ કરો. “મીઠી વાણી” સાથે સત્ય હોય ત્યારે જ “હ્રદયનો ભાવ” પ્રગટ કરી શકાય છે. “અંદર”નું જોવા માટે પ્રથમ “અભિમાન”નો ત્યાગ કરવો પડે છે.

બસ….વાર્તા દ્વારા આટલો જ સંદેશો !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

Today’s Post is a Short Story in Gujarati with the Title meaning “CROW & CACKOO ( Indian Koyal).

The CROW in its PRIDE thinks of his VOICE liked by ALL.

KOYAL invites him to a CONTEST.

When crow sings the persons threw the Stones.

When the Koyal sang in her SWEET VOICE…all were happy.

The CROW’s PRIDE melted & realised the TRUTH.

The Morale of this Story>>>

Externally both are BLACK & SAME..it is the INNER GOODNESS that gives the TRUE VALUE to an INDIVIDUAL. The SWEETNESS in the SPEECH with the TRUTH can only come from the DEPTH of the HEART. One is  JUDGED on what is INSIDE.

Hope you like this MESSAGE of the Story.

Dr. Chandravadan Mistry.

જૂન 23, 2015 at 2:37 એ એમ (am) 9 comments

એક માનવી અને એક સાધુ !

 

એક માનવી અને એક સાધુ !

એક માનવી અન્યને નિહાળી, હંમેશા પોતાના મનમાં વિચારતો ઃ “અરે ! હું તો કેટલો અભાગી ! હું તો કેટલો દુઃખી છું !”

 જ્યારે એ અન્યને આનંદમાં નિહાળે ત્યારે ફક્ત એના મનમાં એક જ વિચાર જાગૃત થાય.

એકવાર, એક ધનવાનને એણે એની કારમાં બેસી એના મોટા બંગલા તરફ જતા જોયો. એ એના મનના વિચારો સાથે નારાજ થયો.

 એક દિવસ, એણે કોઈ હીરાના કારીગરના ઘરે જતા, એને એના પરિવાર સાથે ભાત ભાતના ભોજન આરોગતા આનંદીત નિહાળ્યા.

એના મનમાં પેલો ધનવાન જગમાં એક ખુબ જ સુખી માનવી હતો. પેલો નોકરી કરનાર પણ આનંદ દ્વારા એના સુખના દર્શન આપી રહ્યો હતો….બસ, આવા વિચારોમાં નારાજ થઈ એક જગાએ એ બેઠો હતો ત્યારે એક સાધુ ત્યાંથી પસાર થયો. સાધુની નજર નિરાશ સંસારી માનવી પર પડી. દયાભાવથી ભરેલ સાધુ પેલા નારાજ માનવી પાસે ગયો અને બોલ્યો ઃ “મારા ભાઈ, તું શા માટે નારાજ છે ?”

માનવી એના ક્રોધમાં હતો અને તરત એણે એના મનની વાતો વિસ્તારે કહી, અને અંતે સાધુને કહ્યું ” આ જગતમાં ફક્ત હું જ અભાગી અને દુઃખી છે !”

આટલા માનવીના શબ્દો સાંભળી થોડો સમય શાંત રહ્યો. અને ધીરેથી કહેવા લાગ્યો ઃ ”  આ જગમાં તને એક માનવ તરીકે જન્મ મળ્યો તે માટે પ્રથમ પ્રભુનો પાડ માન. કોઈ દુઃખી કે દર્દીની નજીક જઈ એના જીવન વિષે તું જાણ. તું જે ધનવાનને સુખી સમજે છે તેના જીવન વિષે વધુ જાણશે તો તને ખબર પડશે કે એ વધુ મેળવવા લોભનો કેદી છે અને એને રાત્રીએ સુવા માટે તકલીફો છે.  અરે, પેલા હીરાના કારીગરને એની તંદુરસ્તીની ચિન્તાઓ હશે કે અન્ય મુજવણો હશે. હવે તું તારા જીવન તરફ નવી દ્રષ્ઠિએ નિહાળ. તારી સાથે તાઓ પરિવાર છે. તારી પાસે ગુજરાન ચલવવા નોકરી છે. રહેવા માટે એક નાનું સરખું ઘર છે….પેલા ગરીબના ભાગ્યમાં નથી ઘર કે અન્ન માટે પૈસા….પેલો દર્દી એના રોગથી દુઃખી. એ સૌની સરખામણીએ તો તારા જીવનમાં પ્રભુએ ખુબ જ કૃપા કરી છે.અન્યને નિહાળી તું ઈર્ષાનો કેદી છે. વધું મેળવવાની આશાઓમાં તું લોભ તરફ દોડી રહ્યો છે. આ બધું જ્યારે તું ત્યાગશે ત્યારે જ તારા મનમાં “સંતોષ” હશે. ત્યારે મનમાં શાંતી હશે ! તું ફક્ત આનંદ અનુભવશે.”

સાધુ તો આટલું કહી દુર ચાલી ગયો. પેલો નિરાશ માનવી સાધુવાણી સાંભળી ખુશ હતો….એના ચહેરા પર પહેલીવાર હાસ્ય હતું અને એના મનમા એક જ વિચાર “પ્રભુ તું દયાળુ છે !તારી કૃપા મારા પર વરસાવતો રહેજે !”

વાતા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૫                                    ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આજની આ ટુંકી વાર્તા પોસ્ટ છે “એક માનવી અને એક સાધુ”.

આ વાર્તામાં એક માનવીની ફક્ત નિરાશામાં જોવાની વૃત્તિ.

એનું મિલન એક જ્ઞાની સાધુ સાથે થતા, એના જીવનમાં પરિવર્તન.

અહીં એક જ સંદેશો>>>>

માનવ દેહરૂપે જીવન મળ્યાની ખુશી સાથે જીવન સફરે “નિરાશા”સાથે જીવવા કરતા જે મળ્યું એમાં “સંતોષ”ભર્યો સ્વીકાર લાવી, પ્રભુનો આભાર માની, મનમાં “શાંતી” મેળવતા, ખરેખર અંતે પ્રભુના દર્શન એની દયામાં અનુભવી શકાય.

બસ….આટલો જ સંદેશ !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

 

FEW WORDS…

Today’s Short Story in Gujarati is about a MAN & a SADHU.

The MAN always sees his LIFE with the NEGATIVE thoughts & thinks OTHERS are HAPPIER than him. He questions GOD.

Then…he meets a SADHU ( a Person with knowledge & wit).The Sadhu gives him the sermon & opens his eyes to the REALITY of the LIFE. The MAN is then a CHANGED PERSON with the POSITIVE ATTITUDE in LIFE.

Hope you like this Post.

Dr. Chandravadan Mistry.

 

માર્ચ 24, 2015 at 12:16 પી એમ(pm) 11 comments

એક હતો મિંયા ફુસકી !

 

Miya Fuski (1 To 10)

એક હતો મિંયા ફુસકી !

ગામમાં મુસલમાનોની વસ્તી હતી.

ગામમાં અનેક જાતીના હિન્દુઓ પણ રહેતા હતા.

એક મુસલમાન છોકરો, જેનું નામ હતું સલીમ.

એ ઘણો જ ડરપોક હતો. એને સૌ “મિંયા ફુસકી”નામે ચીડવતા. સૌ છોકરાઓ ચીડવી આનંદ માણતા.

ગામની શાળામાં અનેક બાળકો ભણે. એમાં અનેક મુસલમાન અને અનેક હિન્દુ બાળકો. શાળામાં સલીમના ક્લાસમાં જ એક દિનેશ નામે હિન્દુ છોકરો. એ કદી પણ સલીમને ચીડવતો નહી. એ હંમેશા એની સાથે સલીમ નામે બોલાવી વાતો કરતો. 

એક દિવસ્ર, દિનેશે સલીમને પૂછ્યું ઃ”સલીમ, તને સૌ ફુસકી કહી ખીજવે છે. તો, તું કેમ કાંઈ ના બોલે ?”

સલીમ દિનેશ તરફ નજર કરી એને થોડા સમય જોયા બાદ કહે ઃ “જો હું ખીજાઈને બોલું તો એનો આનંદ માણી એઓ સૌ મને વધારે ખીજવશે. જો હું શક્તિશાળી હોત અને મારી શક્તિથી એઓને ચુપ કરી શકતે તો એઓ મારાથી દુર હોય ત્યારે મારી જ વાતો કરી મઝા કરતે. આવા વિચાર સાથે મને થયું કે ક્રોધ કરવાથી કોઈ ફાયદો નથી. એવા સમયે મારા અંતરઅત્માની અવાજ સાંભળી ‘ક્રોધ કરનારની સામે ક્રોધ ના કરો. ગાળો દેનારા સામે ગાળો ના બોલો. જો તમે આવું કરશો તો ગુસ્સા કે ગાળોભર્યા શબ્દો તમે સર્પસ ના કરી શકે અને એવા શબ્દો સામેની વ્યક્તિને પાછા મળે. તમારૂં હૈયું શાંત રહેશે !’ બસ, આવી શીખના આધારે મને શાંત રહેવા માટે શક્તિ મળે છે. હૈયે કાંઈ દુઃખ ના હોય”

આવી સલીમવાણી સાંભળી, દિનેશના હૈયે એક અનોખો આનંદ હતો. એણે સલીમનો હાથ પકડ્યો અને એની સાથે ચાલતા કહ્યું ઃ “સલીમ, તું મહાન છે ! તું ખરેખર મારો મિત્ર છે !”

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૫                       ચંદ્રવદન

 

બે શબ્દો…

આ ટુંકી વાર્તામાં મુખ્ય પાત્ર છે “સલીમ”.

ઉપનામ આપી, અન્ય ખીજવી આનંદ માંણે,

એવા સમયે મૌન અને શાંત રહેવાની શીખ.

“ક્રોધી સામે ક્રોધી ના થવું…કે ગાળોદેનારને ગાળો ના દેવી. તો, ક્રોધ કે ગાળો ફરી ક્રોધી કે ગાળો દેનારને જ મળે”આટલો જ બોધ છે !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

This is a short story in Gujarati entitled “Miya Fuski”.

Salim is given the nickname of Miya Fusaki and teased by the school children.

He always remain calm to their insults.

Dinesh observing this asks why he tolerates all these.

Salim’s answer is the MESSAGE>>>>ANGER or BAD WORDS if replied with the SILENCE, will always go back to THOSE who creating them. I remain FREE & UNTOUCHED.

Hope you like the Post.

Dr. Chandravadan Mistry.

માર્ચ 20, 2015 at 1:05 પી એમ(pm) 13 comments

દલો દલવાડી કહાણી !

 

દલો દલવાડી કહાણી !

એક નાનું ગામ.

ત્યાં એક દલસુખ દલવાડી નામે રહે.

એ પોતાને ખુબ જ ચતુર સમજે. લોકોને છેતરવું એ તો એની ટેવ બની ગઈ હતી. સૌ એને “દલો દલવાડી” નામે ઓળખે.

એક શાકભાજીની વાડી નજીકથી એ પસાર થતો હતો અને વાડે લાગેલા તુરીયા જોયા. એને તુરીયા ખાવાની ઈચ્છા થઈ. વેચાતા લેવા ના હતા. તો એણે યુક્તિ રચી.

રાત્રીના અંધકારે વાડ નજીક જઈ એ બોલ્યો “વાડ રે વાડ, તારા પર તુરીયા છે તેમાંથી એક લઉ ?” અને તરત જ વાડ જવાબ આપતી હોય એવા ભાવે એ બોલ્યોઃ”અરે દલા,શાને એક, લઈ જા ચાર પાંચ”. આવા સંવાદ બાદ, તુરીયા ઘરે લઈ જઈ શાક કરી એ આરોગી ખુબ જ ખુશી અનુભવી. પોતાની ચતુરાય માટે ગર્વ કરતો હતો. આ સફળતા બાદ એ અનેકવાર વાડેથી તુરીયા તોડી લાવ્યો.

વાડીનો માલીકે એક દિવસ વાડ તરફ નજર કરી તો તુરીયા ખુબ જ ઓછા લાગ્યા. એ વિચારમાં પડ્યો.

એક દિવસ રાત્રીએ એ કારણોસર ઘરની બહાર આવ્યો અને વાડ નજીકથી દલાનો સંવાદ સાંભળ્યો. એને તુરીયા ઓછા થવાનું રહસ્ય સમજાય ગયું હતું. એણે દલાને શીખ દેવાનો નિર્ણય લીધો.

બીજા દિવસની રાત્રીએ એ જગતો રહ્યો અને વાડ નજીક છુપાય રહ્યો.

દલો એના સમય પ્રમાણે વાડ નજીક આવી બોલ્યો….એવા સમયે વાડીનો માલીક જવાબરૂપે બોલ્યો ઃ “અરે, દલા, આજે આપું તને પાંચ નહી પણ દસ “

આટલું કહી દલાને પકડી લાકડીએ મારવા લાગ્યો….દલો તો એક બે લાઠીમારે રડતો બોલ્યો” માફ કરજે મને. હવે હું કદી ચોરી ના કરીશ !”

આ ઘટના બાદ, દલો બદલાય ગયો. એ હવે એની ચતુરાયની વાત ના કરતો. અન્યને મદદ કરવા એ તૈયાર રહેતો. ગામવાસીઓએ પણ એને માફ કરી દીધો હતો. સૌ એને “દલસુખભાઈ”નામે પૂકારી આદર કરતા.

આવા પરિવર્તનમાં દલાના મનમાં એક જ વિચાર હતો ઃ ” મેં જીવનમાં ચોરી કરી અને અનેકને લુટ્યા. મેં મારી ચતુરાયનો આધાર લઈ અનેકને છેતર્યા. પ્રભુ હું હવે સમજું છું કે ચોરી કરવી એ બુરી આદત છે. મહેનત કરી મળવવું એ જ મારો ખરો ધર્મ છે. પ્રભુ મને માફ કરજે !”

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૦,૨૦૧૫                          ચંદ્રવદન

 

બે શબ્દો…

“દલા “નામે બચપણમાં તમે વાર્તા વાંચી જ હશે.

આ વાર્તાને “નવું સ્વરૂપ” આપવા મારો પ્રયાસ છે.

અહીં “ચુતરાય” સાથે “જુઠ”નો સહારો…એ “ખોટુ” છે….ભલે ચતુરાય હોય, પણ મહેનત સાથે “સત્ય” હોય એ જ “ખરૂં” કહેવાય.

બસ…આ વાર્તામાં આટલી જ એક “શીખ” છે.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

 

FEW WORDS…

Today’s Short Story in Gujarati is about one person DALO DALWADI.

Talking to the Fence..& answering to the Fence& justifyig the stealing of the vegetable/produce …and the joy in his Wits.

He is made t realize that is WRONG to LIE.

He is a  CHANGED PERSON…and he asks God to forgive him.

Hope you like this Post.

Dr.Chandravadan  Mistry.

 

માર્ચ 17, 2015 at 1:13 એ એમ (am) 8 comments

બે બિલાડીઓનો ઝગડો !

 

 

 

બે બિલાડીઓનો ઝગડો !

એક નાના ગામના વિસ્તારે એક ફળિયે બે બિલાડીઓ પોતાનો હક્ક જાહેર કરે.

આવા હક્કના કારણે બે બન્યા એકબીજાના શત્રુ.

એક દિવસ, ફળિયે એક ઘરેથી તાજો રોટલો બિલાડી ખાશે એવા ભાવે મુકાયો. તાજા રોટલાની સુગંધે બન્ને બિલાડીઓ એક સાથે દોડ્યા. રોટલા પર બન્નેના પગો હતા.

“આ રોટલો મારો છે !” એ પ્રમાણે પોતે હક્કદાર છે એવો દાવો કરતા હતા. ઝગડો ચાલુ રહ્યો, અને બન્ને ઉંચા સાદે બોલતા હતા.

એવા સમયે, ઘરના છાપરેથી  કુદીને એક વાંદર ત્યાં આવ્યો અને બિલાડીઓને પૂછ્યું ઃ “અરે, બિલાડીબેનો, શા માટે લડો છો ?” એના જવાબરૂપે રોટલાના હક્કદારનો દાવો કર્યો.

વાંદરો થોડો સમય શાંત રહ્યો. નજીક એક ત્રાજવું  હતું. વાંદરજી એ લાવીને બિલાડીઓને કહ્યુંઃ”આપણે આ રોટલાનું વજન કરીયે, અને ત્યાર બાદ, હું તમોને શું કરવું તે કહીશ”

ત્રાજવે એક બાજુ રોટલો અને બીજી બાજુ હલકો પથરો. વજન કરતા, રોટલો વજનદાર. તો બરાબર કરવા થોડો રોટલો એ ખાઈ ગયો..ફરી વજન કરતા રોટલો ભારી, અને એ થોડો વધારે ખાઈ ગયો. એંતે, એકદમ નાનો રોટલાનો ટુંકડો રહ્યો. એને હાથમાં લઈ એ બોલ્યો “આટલા નાના ટુંકડે તમારી ભુખ ના ભાંગે. તો એમ કરૂં કે હું જ એને ખાઈ જાઉં”..આટલા શબ્દો બાદ એણે રોટલો મોમાં મુક્યો અને કુદકો મારી ઘર પર ચડી એ દુર ચાલી ગયો.

બન્ને બિલાડીઓ એકબીજા સામે જોઈ રહ્યા. આંખોમાં આંસુઓ હતા. એવા સમયે,વાડ નજીક દુર ઉભેલું શિયાળ નજીક આવ્યું. શિયાળે બિલાડીઓને કહ્યું “અરે, બિલાડીબેનો મારી. તમે તે કેવા મુરખ છો. તમે એકબીજાને સમજવાની કોશીષ કરી હોત તો મળેલા એક રોટલાના બે સરખા ભાગો કરી તમે બન્ને રોટલાની મઝા માણી હોત. શત્રુ કરતા પ્રેમભાવ સાથે મિત્રતા રાખવી એ જ સાચો જીવન પંથ છે !”

આવા શબ્દો કહી, શિયાળ તો એના રસ્તે, અને દુર ચાલી ગયું.

જ્યારે શાંત વાતાવરણ હતું ત્યારે બન્ને બિલાડીઓના મનમાં એક જ વિચાર ગુંજી રહ્યો હતો ઃ “મિત્રતાનો પંથ જ જીવનમાં આનંદ લાવી શકે…શત્રુતા પંથે જે કોઈ જાય તેને ફક્ત નિરાશા જ મળે !”

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૫                                 ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આજની આ ટુંકી વાર્તામાં એક જ સંદેશ છે>>>”મિત્રતાના ભાવમાં હંમેશા આનંદ, અને શત્રુતાના ભાવમાં દુઃખ અને નિરાશાઓ જ હોય છે.”

આવા સંદેશને માનવતાને પહોંચાડવા માટે આ વાર્તામાં પશુઓનો આધાર લીધો છે…યાને બે બિલાડીઓ, એક વાંદરો અને એક શિયાળ.

આવી જ વાર્તા તમે વાંચી હશે….પણ મેં મારી વિચારધારાથી એમાં નવો રંગ મુક્યો છે.

આશા છે કે…તમોને આ ટુંકી વાર્તા અને એમાં સમાયેલો “સંદેશો” ગમે.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી

FEW WORDS…

Today’s Short Story is about 2 Cats, 1 Monkey and 1 Fox.

It is about the fight for the bread between 2 Cats and the TRICK by the monkey and finally the ADVICE by the Fox.

The MESSAGE in the Story>>>>FRIENDSHIP brings JOY but if you choose to be the ENEMIES then it will surely bring HURT & SADNESS.

I hope you like this Post !

Dr. Chandravadan Mistry

માર્ચ 9, 2015 at 12:01 એ એમ (am) 7 comments

કસ્તુરી હરણ !

 

Male Himalayan musk deer

MALE MUSK DEER of KASMIR, INDIA ( KASTURI MRUG)

 

કસ્તુરી હરણ !

વનમાં એક અનોખી શાંતી છે.

એક બાળ હરણ સુર્યપ્રકાશમાં ધરતી પરનો લીલો ચારો આરોગી રહે છે. એ બાળ હરણનું નામ હતું “કસ્તુરી”.

પવનનું અચાનક આવવું, અને કસ્તુરી એક “મહેક”નો અનુભવ થાય. એ પહેલા હરણના ટોળામાં ફરતું. આ પહેલીવર જ એ એકલું હતું.

કસ્તુરી મનમાં વિચારે “આટલી સારી મહેક ક્યાંથી આવે છે ?”

એવા વિચાર સાથે ધરતીને એ સુંઘે….આજુબાજુની ઝાડીને સુંઘે, અને દુરના વૃક્ષો પાસે જઈ સૌને સુંઘે. મહેક ક્યાંથી આવે એ એને નથી સમજાતું. એ નારાજ થઈ બેસી જાય છે.

એ ફરી હરણ ટોળામાં આવે. નારાજ નિહાળી એક વૃધ્ધ પૂછે ઃ” બેટી, શા માટે નારાજ ?” કસ્તુરી મહેક વિષે કહે. કોઈને ટોળામાં એકસાથે રહેતા એવો અનુભવ ના હતો. એથી, “બેટા એવું કાંઈ નથી. આ તારો ભ્રમ છે !” એવો જવાબ મળ્યો.

કસ્તુરીને સંતોષ ના થયો.

એ તો ફરી બહાર એકલી એની ધુનમાં ચાલી રહી હતી. એ વનની બહાર માનવ વસ્તી નજીક આવી ગઈ. એ થાકી હતી અને એક બાગની વાડ નજીક બેસી ગઈ. બાગમાથી એણે અવાજ આવતો સાંભળ્યો ઃ “કેમ નારાજ છે ?” ઉંચે જોયું તો એક ગુલાબનું ફુલ હલી, હસતા હ્સતા એને કહી રહ્યું હતું ઃ”અરે, બેનડી, હું પણ એક સમયે તારા જેવી મુરખ હતી. મારી મહેકને હું જાણી શકી ના હતી. એકવાર, માળી મારી નજીક આવી બોલ્યો ‘ઓ ગુલાબ, તારી મહેક મને તો ખુબ જ ગમે !’. ત્યારે જ મને ભાન થયું કે જે મુલ્યવાન છે તે બધું જ મારી અંદર છે”

કસ્તુરીએ એના દેહને નિહાળ્યો. એનું નાક દેહ નજીક લઈ ગઈ. ફરી એને મનને ગમતી મહેકનો અનુભવ થયો. એ ખુશી સાથે બોલી ઉઠી ” મારો પ્રાણ મારી અંદર…મારી મકેક મારી અંદર. હું જે છું તે મારા અંદર જ છે. તો બીજે એની શોધ કરવાની જરૂર નથી”

હવે કસ્તુરી જ્ઞાન-પ્રકાશ સાથે આનંદમાં હતી !

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૩૧,૨૦૧૪                ચંદ્રવદન

 

બે શબ્દો…

કસ્તુરી હરણ પોતાના દેહની મહેકથી અજાણ રહી, એને શોધવા એની દોડ ચાલુ રાખે તેમ માનવી પણ સંસારી મોહમાયામાં પ્રભુની શોધમાં જગમાં દોડતો રહે…અંતે એ જાણે કે “આત્મા”રૂપે પ્રભુ તો એની અંદર જ છે.

આ વાર્તાનો “બોધ” બસ આટલો જ છે.

હેતું પુર્ણ થયો કે નહી એનો ખ્યાલ નથી.

પણ, મેં એક પ્રયાસ કર્યો છે.

આશા છે કે તમોને આ વાર્તા ગમે.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી

 

FEW WORDS…

This Post is a TUNKI VARTA ( SHORT STORY).

It is on the DEER….with the special KASTURI  SMELL.

The deer unaware of the source of that smell, tries to locate it. 

But …..not aware that the smell is from it’s OWN BODY. Finally there is the REALIZATION of this TRUTH.

The MESSAGE is to the MANKIND….”Do not wander searching for the GOD…He is WITHIN as the ATMA or the SOUL.

 

Dr. Chandravadan Mistry

માર્ચ 2, 2015 at 5:58 પી એમ(pm) 18 comments

વિવેકના માતા પિતા !

Family : child's drawing of the family on a bicycle, vector

 

 

http://keralites.net/

 

 

 

 

વિવેકના માતા પિતા !

 

વિવેક એટલે માતા રતનબા અને વલ્લભદાસનો એકનો એક લાડકો દિકરો.

 

વલ્લભદાસ પોતાના નાના ખેતરમાં મજુરી કરી, પરિવારનું ગુજરાન ચલાવતા.

 

એક સાધારણ સ્થીતીમાં આ પરિવારનું જીવન ચાલતું હતું.

 

ઘરખર્ચ કરતા, બચત ખુબ જ થોડી હતી, પણ વલ્લભદાસના મનમાં એક જ વિચાર “હું તો ભણી શક્યો

નહી, પણ મારે મારા વિવેકને ભણાવવો !”. આથી, શિક્ષણપ્રેમી વલ્લભદાસે શાળાની વાતો કરી,

નાનપણથી જ વિવેકના મનમાં શિક્ષણપ્રેમના બીજ રોપ્યા.રતનબા પણ વિવેકને વ્હાલ કરતા કહેતા

“દિકરા, વિવેક તારે તો ખુબ ભણવાનું છે !”. વિવેક જ્યારે શાળામાં દાખલ થયો ત્યારે દરરોજ સવારે

વલ્લભદાસ વિવેકની નાની આંગળીઓ પકડી શાળાએ લઈ જતા. જ્યારે બાપ અને દિકરા આ પ્રમાણે

ઘરેથી નિકળતા ત્યારે રતનબાના મુખડે એક મીઠી ખુશી હતી.

 

વિવેક શાળામાં ભણતો રહ્યો….એ ખુબ જ ધ્યાનથી ભણતો હતો. પરિક્ષામાં સારા માર્કો સાથે એ પાસ

થતો. પ્રાઈમેરી શાળાનો અભ્યાસ પુર્ણ કરી ગામની જ હાઈસ્કુલમાં દાખલ થયો. ત્યાં પણ એ એક તેજસ્વી

બાળક હતો. હાઈસ્કુલનું ભણતર પુરૂં થતા, સવાલ આવ્યો કોલેજના અભ્યાસનો. એવા સમયે ગામ બહાર

શહેરમાં જઈ અભ્યાસ કરવાની ઘડીએ પિતા વલ્લભદાસે વિવેકને કહ્યું “તારી માતા તેમજ મેં થોડી બચત

અલગ રાખી હતી કે તું કોલેજ અભ્યાસ પણ કરી શકે. માટે, તું જરા પણ ચિન્તા ના કરીશ અને મહેનત

કરી ભણીશ. ” બસ, આવા પિતાના શબ્દો સાંભળતા વિવેક ગદ ગદ થઈ માતા પિતાના ચરણે પડી શહેર

જવા વિદાય લીધી હતી.

 

 

 

 

શહેરમાં રહેતો વિવેક ગામને કદી ભુલ્યો ના હતો.કોલેજ અભ્યાસ કરતા જ્યારે પણ સમય મળતો ત્યારે એ

ગામ પહોંચી જતો. એના માતા પિતા કોલેજ કેવી છે ? …તમે ગમે છે ? વિગેરે પૂછતા ત્યારે વિવેક કહેતો

“બા, બાપુજી હું તો રોજ પ્રભુને પ્રાર્થના કરૂં કે તમો તંદુરસ્ત રહો. બસ, જ્યારે હું કોલેજમાં જુદા જુદા

વિષયો વિષે ભણું ત્યારે તમો જ મારી પ્રેરણા બની મને શક્તિ આપો છો !” માતા પિતા પણ વિવેકની

આવી વાણી સાંભળી ખુબ જ રાજી થતા.

 

ચાર વર્ષનો કોલેજ અભ્યાસ પુરો થયો અને વિવેક હવે એક કોમ્પુટરજ્ઞાની ઈનજીનીઅર થઈ ગયો હતો.

ગામમાં નોકરી ના મળી શકે એટલે શહેરમાં જ એક મોટી કંપનીમાં નોકરી સ્વીકારી. એક ભાડેના ઘરે રહી

એ નોકરી કરતો ત્યારે એના માતા પિતા થોડા થોડા દિવસે આવી એની સાથે રહેતા. સાથે રહી આનંદ

માણી એઓ ફરી ગામ જતા. આવી આવજાવમાં એક દિવસ માતાએ વિવેકને કહ્યું “દિકરા, હવે તું મોટો

થઈ ગયો. તારે લગ્ન કરવા જોઈએ !” ત્યારે વિવેકે કહ્યું “બા, જો હું પરણું તો તમારે ગામ છોડી મારી

સાથે રહેવાનું છે !” આવા વિવેકના શબ્દો સાંભળી રતનબા અને વલ્લભદાસ જરા અચંબો પામ્યા.

અને,થોડો સમય ચુપ રહ્યા બાદ વલ્લભદાસ બોલ્યા “દિકરા, તું તારી પત્ની સાથે સુખી રહે ..અમે તો હવે

ઘરડા થયા અને ગામનું નાનું ઘર અમારા માટે બરાબર છે .” ત્યારે વિવેક કહે ” એવું તો કદી ના બને.

આજે જે હું છું તે તમારા લીધે જ છું. જ્યારે હું નાનો હતો ત્યારે તમે મારી સંભાળ લીધી હતી. હવે તમે

ઘરડા થયા ત્યારે હું તમારો સહારો બનું તો જ મારૂં ભણતર ખરેખર કામનું કહેવાય.” બસ, આટલા સંવાદ

બાદ, માતા પિતા વિવેકને ભેટી પડ્યા. ત્યારે એમની આંખોમાં ખુશીના નીર હતા.

 

આ સંવાદને બે કે ત્રણ અઠવાડીયા થયા હશે. ફરી વલ્લભદાસ અને રતનબા વિવેકના ઘરે હતા. આ

સમયે, વિવેકે જ વાત શરૂ કરી ….”બા, બાપુજી, તમે કોઈ છોકરી જોઈ છે ?” પોતાના ભણેલા છોકરા

માટે કોણ યોગ્ય કન્યા હોય શકે એવો વિચાર કરવો અસંભવ હતો. થોડો સમય ચુપ રહ્યા. અને

વલ્લભદાસ કહે ” બેટા, તું તો ભણેલો. અમે અભણ. તું કોલેજમાં ભણતો હતો ત્યારે તને કોઈ છોકરી ગમી

હતી ?” વિવેક ત્યારે કહે ” હું શાળામાં ભણતો હતો ત્યારે મારા જ ક્લાસમાં એક રાધા નામે છોકરી હતી. એ

ખુબ જ ગરીબ ઘરની હતી પણ એનો સ્વભાવ ખુબ જ સરસ હતો….એ ભલે હાઈસ્કુલ જ ભણી છે પણ

સંસ્કારોથી ભરપુર છે ..જો તમોને યોગ્ય લાગે તો કહો “

 

રતનબા અમે વલ્લભદાસ તો વિવેકને સાંભળી,જરા ચુપ રહ્યા. એમને યાદ આવ્યું કે શાળામાં વિવેક હતો

ત્યારે રાધા એક બે વાર એમના ઘરે શાળાના અભ્યાસના પ્રષ્નો કારણે વિવેક પાસે મદદ લેવા આવી હતી.

જે રીતે રાધાએ રતનબા અને વલ્લભદાસને પ્રણામ કરી મીઠા શબ્દોમાં પૂછ્યું “કાકી, વિવેક ઘરે છે ? મારે

શાળામાં જે ના સમજાયું તે વિષે પૂછવું છે !” આ યાદ તાજી થઈ અને અંતે રતનબાએ કહ્યું” બેટા, રાધા

તો અમારી જાણીતી છે. એ આપણા ઘરે આવે તો અમોને ખુબ જ આનંદ થશે !” આટલી વાતો થયા બાદ,

રીતરિવાજો પ્રમાણે રાધાના માતા પિતાને વિવેકની ઈચ્છા જણાવવામાં આવી….રાધા પણ લગ્ન માટે

તૈયાર હતી. અને બે મહિનામાં તો વિવેક અને રાધાના લગ્ન ગામમાં જ થયા. લગ્ન બાદ થોડા દિવસોની

નોકરી પર રજા હોવાથી વિવેક પણ ગામના નાના ઘરે હતો. રાધા તો જાણે ઘરનું બધું જ જાણતી હોય

તેવી રીતે નવા ઘરે સમાય ગઈ હતી. એના મનમાં વિવેકના માતા પિતા એના પોતાના માતાપિતા  હતા.

વલ્લભદાસ તેમજ રતનબાએ રાધ્હને વહું નહી પણ એક દીકરી સ્વરૂપે જ નિહાળી હતી. એક સુખી

પરિવાર હતો !

 

વિવેકે રાધા સાથે અંગત ચર્ચા કરી દીધી હતી. તો, એક દિવસ રાધાએ રતનબાને કહ્યું”બા, હવે આપણે

શહેરમાં જઈશું ” ત્યારે રતનબાએ કહ્યું “ના, બેટી, તું અને વિવેક ત્યાં જઈ એકસાથે રહો અને અમે અહીં

રહીશું ” પણ રાધાએ તરત જ કહ્યું “ના, બા, તમારા વગર શહેરમાં અમે કેવી રીતે ખુશ હોય

શકે….બાપુજી અને તમારે તો સાથે જ આવવાનું છે!” આવા સમયે વિવેક પણ સંવાદ સાંભળી કહેવા

લાગ્યો “બા, કાલે જ આ ઘરે તાળું અને આપણે સૌ સામાન લઈ શહેર જઈશું. મારી રજા પણ પુરી થાય છે

અને પાછું નોકરીએ જવાનું છે !”

 

એક ગામના નાના પણ પ્યારા ઘરના દ્વારે તાળું લાગ્યું ત્યારે વિવેક અને એના માતાપિતાના આંખોમાં

આંસુંઓ હતા. રાધા તો થોડા દિવસો જ રહી હતી તેમ છતાં એ પણ ઘર છોડતા નારાજ હતી.

 

હવે ગામમાં રહેતો પરિવાર શહેરમાં હતો. વિવેકની નોકરીના પગારે ઘર ચલાવવા માટે તકલીફ ના હતી

એથી રાધા ઘરે જ રહી બધું સંભાળતી. વિવેક એના કામ પર ઘણો જ ગુંથાયેલો રહેતો. રાધા કોઈવાર,

સમય મળતા નજીક આવેલા અનાથ આશ્રમે જઈ બાળકોને મદદ કરી એના હૈયે ખુશી અનુભવતી. લગ્ન

થયાને બે વર્ષ પુરા થયા. વલ્લભદાસ અને રતનબા એમના મનમાં વિવેક રાધાને સંતાનસુખ મળે એવી

પ્રાર્થનાઓ કરતા રહે. “પ્રભુ, તમે કૃપા કરો ! એક સંતાન ભલે દીકરી કે દીકરો હોય “. એક દિવસ, પ્રભુએ

પ્રાર્થના સાંભળી અને એક સુંદર દીકરી પધારી. સૌએ ખુશી અનુભવી પ્રભુનો પાડ માન્યો. દિવસો વહેતા

ગયા અને દીકરી માયા પણ મોટી થવા લાગી. હવે, માયાને શાળામાં અભ્યાસ કરવાનો સમય આવી

ગયો. પહેલે દિવસે, વિવેકે માયાનો હાથ પક્ડ્યો અને જ્યારે નજીકની શાળામાં લઈ જતો હતો ત્યારે એને

એના પિતાજી યાદ આવી ગયા. એમણે વિવેકનો હાથ પક્ડ્યો હતો અને શાળામાં લઈ ગયા હતા એનું

દ્રશ્ય તાજું થઈ ગયું. એની આંખોમાં આસુંઓ હતા. એ જોઈ સાથે આવેલી રાધા કહે,” વિવેક, કેમ રડે છે

?” ત્યારે વિવેક આંસુંઓ લુંછી કહે ” રાધા, જ્યારે હું નાનો હતો અને મારા પિતાજી મારી જ આંગડીઓ

પકડી શાળાએ મને મુકવા આવ્યા હતા તેની યાદ આવી ગઈ !” રાધાએ ત્યારે કહ્યું કે “તમારા પિતાજીને

તમો ખુબ ભણે એવી આશાઓ હતી. તો આજે આપણે બંને માયાને ખુબ જ ભણાવીશું એવી પ્રતિજ્ઞા

કરીએ, હું ભલે, હાઈસ્કુલથી વધું અભ્યાસ ના કરી શકી પણ આપણી માયા ભણીને આપણું ગૌરવ

વધારશે !” રાધાના આવા શબ્દો સાંભળી વિવેકના હૈયે એક અનોખી ખુશી હતી.    આવા સમયે,

વલ્લભદાસ અને રતનબાના મનમાં એક વિચાર હતો “માયા અમારી ખુબ જ ભણશે….કોઈક સારી ડીગ્રી

મેળવશે….આપણા કુળનો દિપક બની જ્યોત ફેલાવશે !”

 

વર્ષો વહેતા ગયા. પહેલા વલ્લભદાસ પ્રભુધામે ગયા. અને પછી રતનબાએ વિદાય લીધી ત્યારે માયા તો

મેડીકલ કોલેજમાં ભણતી હતી. એનું જાણી રતનબાએ વિદાય પહેલા માયાને કહ્યું હતું કે “દીકરી, એક

ડોકટર બની સમાજમાં સેવા કરજે. પૈસા માટે કદી લોભ ના કરતી. તન અને મનથી તું સેવા આપશે તો

પ્રભુ જ તારી સંભાળ રાખશે !” આ દાદીમાના શબ્દો માયાના હ્રદયમાં હંમેશા રહ્યા….એ જ શબ્દો દ્વારા

માયાને હિંમત અને માર્ગદર્શન મળ્યું અને માયા એક ડોકટર બની માતાપિતાના ગામમાં જઈ એક

ક્લીનીક ખોલી અને સેવા આપવા લાગી ત્યારે વિવેક અને રાધાના હૈયે એક અનોખો ગૌરવ હતો.

પ્રભુધામેથી વલ્લભદાસ અને રતનબા પણ ખુશીમાં એમના આશિર્વાદો માયા પર વરસાવતા હતા !

 

 

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,ઓગસ્ટ,૧,૨૦૧૪

 

 

બે શબ્દો…

આજની ટુંકી વાર્તામાં એક “આદર્શ” માતાપિતાના દર્શન છે.

અભણ છતાં, શિક્ષણ પ્રત્યેનો પ્રેમ.

દીકરામાં પણ સંસ્કારો, અને એક “આદર્શ” પુત્રના દર્શન.

જુનવાણીને ત્યાગી, નાત-જાતમાં ના માની રાધાને દીકરાની પત્નીરૂપે સ્વીકાર કરતા વહુની જગાએ પોતાની દીકરીરૂપે નિહાળવું.

રાધાએ પણ એમને પોતાના જ માતાપિતા તરીકે માન આપવું.

અંતે..દીકરાને ત્યાં “દીકરી” પધારતા ખુશી સાથે વ્હાલ આપવો.

અહીં, સમાજમાં પરિવર્તન હોય એવો સંદેશો છે….શિક્ષણ દ્વારા જ “જ્ઞાન-પ્રકાશ” છે એવો બીજો સંદેશો છે !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

Today’s Short Story is on the IDEAL PARENTS.

How they are ready to accept the CHANGE in the SOCIETY.

It also gives the picture of the IDEAL SON and IDEAL DAUGHTER-in-LAW.

The MESSAGE in this Story is ACCEPT the NEW NORMS of the Society & NOT to INSIST on the OLD OUTDATED CUSTOMS or the TRADITIONS..and keep the RICH HERITAGE.

Hope you like the VARTA as the Post.

Dr. Chandravadan Mistry

 

 

ઓગસ્ટ 23, 2014 at 12:03 પી એમ(pm) 9 comments

ઉંદર અને બિલાડીની મિત્રતા

 

 

ઉંદર અને બિલાડીની મિત્રતા

 

એક નાનું ગામ.

ત્યાં એક ફળિયામાં એક નાનું ઘર.

એ હતું મણકીબાનું. મણકીબેન એક ડોશીમા હતા, અને વિધવા થઈ ઘરમાં એકલા રહેતા. સૌ એમને પ્રેમથી બા કહેતા.

કોઈકવાર, મણકીબા ઘર બહાર ગયા ત્યારે ઘરનું બારણું ખુલ્લુ રહી ગયેલું. ઝાડીઓમાંથી એક ઉંદર ઘરમાં ગુસી ગયો, એક જગાએ સંતાય ગયો. મણકીબાને ઉંદર ઘરમાં આવ્યાની ખબર ના પડી.શાંતી જાળવી ઉંદર ઘરમાં પડી રહ્યો. બહારના જીવન કરતા ઘરનું જીવન એને ગમી ગયું. દિવસના જયારે મણકીબા બહાર જાય ત્યારે એ ઘરમાં દોડાદોડ કરે…ધમાલ,મસ્તી કરી આનંદ કરે. ખાવું જે ગમે તે પોતાના ખુણામાં ભેગું કરી નિરાંતે પેટ ભરી સુઈ જાય. આ પ્રમાણે રહી ઉંદર તો હવે એમ માનતો હતો કે જાણે ઘર જ એનું.

એક દિવસ ભુલથી મણકીબાએ ઘરનું બારણું ખુલ્લુ રાહ્યું અને રસ્તા પર ફરતી એક ધોળી બિલાડી ઘરમાં ભરાઈ ગઈ. મણકીબા ઘરમાં આવ્યા એટલે આમતેમ દોડી અને પુછડી હલાવતી એક જગાએ બેસી. મણકીબાને એના પર દયા આવી. એણે એને પંપાળી અને દુધ પીવા માટે આપ્યું. બિલાડી ખુશી થઈ. મણકીબા પણ ખુશ હતા કે હવે ઘરમાં કોઈ એમને સાથ આપનાર હતું.

બિલાડીના ઘરમાં આવવાથી ઉંદર હવે મુજવણોમાં હતો. ખાવાનું સારૂં ભેગુ કરેલું હતું એથી એ સંતાઈને બેસી રહ્યો. બીજે દિવસે, જ્યારે મણકીબા ઘર બહાર ગયા ત્યારે જરા હિંમત કરી ખુલ્લી જગા તરફ જવાનો પ્રયાસ કરતો હતો અને બિલાડી એને સુંગતા એને મારી પોતાનો ખોરાક કરવાના ઈરાદે દોડી…ઉંદર ભાગ્યો…બચી ગયો. દુર ખુણામાં જઈ, હવે શું કરવું એના વિચારોમાં હતો. ફરી પાછી બિલાડીએ જોર જોરથી મીઆઉ મીઆઉ ચાલુ રાખ્યું. મણકીબા અચાનક ઘરે આવી. બિલાડીનું વર્તનથી ખીજમાં  એમણે એક લાકડી હાથમાં લીધી અને ધમકી આપી બિલાડીને કહ્યું “જો તું આવી ધમાલ કરશે તો તને આ લાકડીથી માર પડશે” બિલાડી ધ્રુજી ગઈ અને શાંત થઈ ગઈ. એ નિહાળી, મણકીબાને દયા આવી, અને એને પંપાળીને દુધ આપ્યું.

ઉંદર ખુણામાંથી આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. એના મનમાં વિચારો હતા. એ ખુશ હતો.

બીજે દિવસે, જ્યારે મણકીબા ઘરની બહાર હતા ત્યારે ડર વગર દુર બિલાડી સામે ઉભો રહી કહેવા લાગ્યો ઃ

“અરે, બિલ્લીબેન, તમે શાને મને મારવા દોડો છો ? તમે મારા મિત્ર બનો !”

“હું બિલ્લી રાણી ! તું કોઈને ના કામનો. તું મારા ખોરાક તરીકે જ યોગ્ય છે. મિત્ર બનવાની આશાઓ છોડી દે” બિલાડીએ ગર્વ સાથે કહ્યું.

“જેવી તારી મરજી. ડોશીમાની લાકડીને હવે તું યાદ કરતી રહેજે !” ઉંદરે શાંતીથી જવાબ આપી એના ખુણામાં સંતાઇ ગયો.

રાત્રીએ મણકીબા તો ભર ઉંઘમાં હતા. બિલાડી પણ ચિંતા વગર સુઈ ગઈ હતી.

એવા સમયે, ઉંદર બહાર આવી મણકીબાના કપડામાં કાંણાઓ પાડી ફ્લોર પર આમતેમ મુકી પોતાની જગામાં જઈ સુઈ ગયો.

સવારે મણકીબા જાગ્યા. એમણે કપડા આમતેમ ફ્લોર પર જોયા…હાથમાં કપડા લેતા એણે કપડામાં પાડેલા કાંણાઓ જોયા. તરત મનમાં થયું કે આ તો આ બિલાડીનું કામ. એમણે તો લાકડી હાથમાં લીધી અને બિલાડીને મારી અને કહેવા લાગીઃ

“તને ખાવાનું આપું અને પ્રેમ કરૂ અને તું આવું કરે ? “

આટલું કહી ફરી મારવા જતી હતી ત્યારે બિલાડી મણકીબાના પગે વળગી ગઈ અને એની પૂછડી પટપટાવા લાગી. મણકીબાને ફરી દયા આવી અને એને પ્રેમથી પંપાળી.

ઘરનું કામ કરી એ દિવસે મણકીબા ઘરથી બહાર બજારમાં શાકભાજી લેવા નિકળ્યા ત્યારે બિલાડીને કહેતા ગયા” મસ્તી ધમાલ કરીશ નહી, સમજી !”

મણકીબા બહાર. અને ખુણામાંથી ઉંદર તો આજે ડર વગર બિલાડી સામે આવીને ઉભો રહ્યો અને બોલ્યો ઃ

“કેમ છો બીલ્લીબેન ? મઝામાં છો “

બીલ્લી કાંઈ ના બોલી.

થોડા સમય બાદ એ બોલી ઃ

“ભાઈ તું જીત્યો અને હું હારી. મને મારી શક્તિનું અભિમાન હતું. તને નાનો જોઈ મને થતું કે તારામાં અક્કલનો છાંટો ના હોય. એ જ મારી ભુલ હતી. હું તારી મિત્ર બની ખુશી અનુભવીશ. મને મિત્ર બનાવશે ?”

“અરે, બેન, ભુલ તો સૌની થાય. અભિમાન જ ભુલો કરાવે છે. પ્રેમ જ દુનિયામાં મુલ્યવાન ચીજ છે. જો, ડોશીમા તને પ્રેમ આપે છે તે તને ગમે છે…પ્રેમથી જ મિત્ર બની શકાય. જે અહી છે તેમાંથી તને મળ્યાનો સંતોષ છે….જે મને મળતું હતું તેથી તને કાંઈ ઓછુ પડતું ના હતું અને મને જે મળતું હતું એનો મને સંતોષ હતો. એથી બેન, આપણે બંને મિત્ર બની આ ઘરમાં જીવીશું” ઉંદરે એના હ્રદયના ભાવો દર્શાવી કહ્યું

આટલા સંવાદ બાદ, મણકીબાના ઘરમાં ખુબ શાંતી હતી. મણકીબાને અનેક કહેતા ” તમારી બિલાડી તો ખુબ પ્યારી છે.”

મણકીબા જ્યારે જ્યારે બિલાડીને પ્રેમથી રમાડતા ત્યારે એના મનમાં એના ઉંદરભાઈના વિચારો રમતા હતા.

 

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૨૩,૨૦૧૪                      ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આજની વાર્તા એક બાળવાર્તારૂપે છે.

વાર્તાના મુખ્ય પાત્રો છે બે….એક ઉંદર અને એક બિલાડી.

સાથે ત્રીજું પાત્ર છે એક ડોશીમા યાને મણકીબા.

વાર્તામાં પ્રથમ પ્રવેશ છે ઉંદરનો.

ત્યારબાદ આવે છે બિલાડી.

જગત કહે કે “બિલાડી અને ઉંદરની તો જન્મો જન્મની દુશ્મની”.

એવા જ ભાવમાં વાર્તા શબ્દોમાં વહી રહે.

પણ,ત્યારબાદ, બે વચ્ચે “મિત્રતા”ના બીજ રોપાય.

અને અંતેમાં ફક્ત “પ્રેમ”ના દર્શન….અને,અંતે ત્રણે પાત્રો ખુશી અનુભવે છે એવું દ્રશ્ય !

આ વાર્તાનો “બોધ” છે >>>>

વેર કે શત્રુપણું  કરતા પ્રેમ અને મિત્રતાની શક્તિ બળવાન છે…કારણ કે અંતે પ્રેમનો જ વિજય છે !

આશા રહે છે સૌને આ વાર્તા ગમે.

 

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

Today is a story about MOUSE & CAT.

Traditionally they are regarded as the ENEMIES to eachother.

In this fictional story, the circumstances lead to a MUTUAL FRIENDSHIP. The binding force is the LOVE & the destruction of the HATE.

This is a story to give the MORAL to the MANKIND that>>>>

 

HATRED leads to the DESTRUCTION while the LOVE leads to the FRIENDSHIP & TRUE HAPPINESS.

Hope you like this Post !

Dr. Chandravadan Mistry

એપ્રિલ 16, 2014 at 12:23 પી એમ(pm) 9 comments

શીવરામની જીવનયાત્રા !

Family : child's drawing of the family on a bicycle, vector

gulab1

શીવરામની જીવનયાત્રા !

એક નાનકડા ગામમાં શીવરામ નામે એક માણસ રહેતો હતો.

એક નાના સરખા ઘરમાં રહતો હતો.

એની પાસે મિલકતમાં એક નાનું ખેતર હતું.

ખેતરમાં એ મહેનત મજુરી કરી એનું જીવન નિભાવતો હતો.

થોડા વર્ષો પહેલા જ એનું લગ્ન કરી એના પિતાજી ગુજરી ગયા હતા. માતાજીને તો એણે બચપણમાં જ ગુમાવ્યા હતા.

આથી, પિતાજીના અવસાન બાદ, શીવરામ ઘરમાં પત્ની શાંતા સાથે આનંદભર્યું જીવન ગાળતો હતો. એમને કોઈ સંતાન ના હતું. તેમ છતાં “એવી જ પ્રભુ ઈચ્છા હશે” એવા વિચારમાં બંનેનો સ્વીકાર હતો. પત્ની શાંતા દયાળુ અને પ્રભુભક્તિ પ્રેમી હતી. દ્વારે આવેલા સૌ કોઈનો સત્કાર કરતી અને ભુખ્યાને ભોજન આપવાનું એ કદી ચુકતી નહી. શીવરામ પત્નીને ખુબ જ પ્યાર કરતો. શાંતા પણ શીવરામની સેવા કરી આનંદ અનુભવતી.

આવા ખુશીભર્યા જીવનમાં એક દિવસ પત્ની શાંતા અચાનક બિમાર પડી. સાધારણ તાવ અને થોડો માથાનો દુઃખાવો હતો. શીવરામ પત્નીને નિહાળી કહેવા લાગ્યો ઃ

“શાંતા, હું ડોકટર પાસે જઈ તારા માટે દવાઓ લઈ આવું….તું જલ્દી સારી થઈ જશે !”

“અરે, શાને તમે ચિંતા કરો છો ? આ તો જરા તાવ છે તે ઉતરી જશે !” શાંતાએ આશ્વાશન આપતા કહ્યું.

શીવરામ તો પણ ડોકટર પાસે જવા વિચારી રહ્યો હતો, અને એવા સમયે, માથાના દુઃખાવો વધી ગયો. અચાનક એક ખેંચ આવી. શાંતાનું એક બાજુનું શરીર પર સ્ટ્રોકની અસર માલમ પડી, અને થોડી મીનીટોમાં એ બેભાન પડી. શીવરામ પત્ની નજીક દોડી ગયો અને જમીન પર પડેલી પત્ની તરફ નજર કરી બોલ્યો ઃ “શાંતા, શાંતા, બોલ શું થયું ?”

અ ભયભીત હાલતમાં હતો.શાંતાની વાચા સાંભળવા માટે આતુર હતો.

ત્યારે ફક્ત અઘોર શાંત વાતાવરણ હતું . એવા વાતાવરણમાં શાંતાના શ્વાસો ઝડપમાં ચાલી રહ્યા હતા, અને હ્રદયના ધબકારો સાથે શાંતાની છાતી ઉપરનીચે જતી નજરે આવતી હતી. અચાનક શ્વાસો વધ્યા, અને અંતે એક ઉંડા શ્વાસ સાથે શાંતાનું શરીર પ્રાણહીન હતું. આવા સમયે, શીવરામએ પત્નીના મસ્તકને પંપાળી રહ્યો હતો અને દિવાલ પર શ્રી કૃષ્ણના ફોટા તરફ નજર કરી, મનમાં એક જ વિચાર હતો ઃ “પ્રભુ, તારા દરબારમાં શું ખોટ પડી ? શાને તેં મારી વ્હાલી શાંતાને બોલાવી ?”

ફોટામા રહેલા શ્રી કૃષ્ણજી ચુપ હતા.

શીવરામ પ્રભુજીના ફોટાને નિહાળતો રહ્યો. અને, આજુબાજુના ઘરોમાંથી એ ત્રણ વ્યક્તિઓ ઘરમાં દાખલ થયા. દ્રશ્ય નિહાળી પત્ની શાંતાના મૃત્યુનું જાણ્યું અને શીવરામને આશ્વાશનના શબ્દો કહી હિંમત આપવા પ્રયાસ કરવા લાગ્યા.

“શીવરામ, પ્રભુની ઈચ્છા બળવાન છે. હવે હિંમત સાથે શાંતા માટે જે કરવાનું તે કરવાનું રહે છે “

આવા શબ્દો દ્વારા શીવરામના નયનેથી આંસુંઓ થોડા ઓછા થયા. શીવરામના મનમાં એક જ વિચાર હતો ઃ “પ્રભુ, તારી લીલા ન્યારી છે ! તારી ઈચ્છાનો સ્વીકાર છે !”

બસ, આવા વિચાર દ્વારા શક્તિ મેળવી, શીવરામે સંસારી રીત-રિવાજોનું પાલન કર્યું અને પત્ની શાંતાને દેહને અગ્નિસંસ્કાર કરી પૂજાઓ કરી.

હવે, ઘરમાં શીવરામ એકલો હતો.

ઘર બહાર એનું જીવન ખેતરમાં કામ કરી વહી રહ્યું હતું.

એક દિવસ, સાંજના જ્યારે એ ઘરમાં હતો ત્યારે ઘરના આંગણેથી કોઈની પૂકાર હતી ઃ

“ભાઈ, ચાર દિવસો ભુખ્યો છું …દયા કરી, કાંઈ આપો !”

શીવરામે પહેલીવાર આવું આંગણે સાંભળ્યું….પત્ની શાંતા એવા સમયે ઘરે હોય અને ઘર આંગણે આવેલને એ સહાય કરવા એ હંમેશા તૈયાર હતી.

આજે પત્ની શીવરામ સાથે ના હતી અને ઉપરથી પ્રેરણા રેડી.

શીવરામ રસોડામાં ગયો. રોટલા સાથે શાક લઈને એણે ઘરના દ્વારો ખોલ્યા. પ્રેમથી ઓટલે બેસાડી એણે અતિથીને ભોજન આપ્યું. એ જમી રહ્યો અને શીવરામ એને જોઈ રહ્યો. ભુખ્યાના મુખડે આનંદ હતો. એ નિહાળી શીવરામ પણ ખુશ હતો.

ભોજન કરી, પેલો દુબળો પાતળો માણસ વિદાય લેતા શીવરામને દુવાઓ દેતો દુર ચાલી ગયો. આ ઘટના શીવરામથી ભુલાતી ના હતી. અને, એક દિવસ, જ્યારે એ ખેતર પર કામ કરતો હતો ત્યારે બપોરના તાપમાં એક માનવી નજીક આવી કહે ઃ ” ભાઈ, મને ખુબ જ તરસ લાગી છે. પાણી મળશે ?”

શીવરામે પોતાનો વિચાર કર્યા વગર ઘરેથી લાવેલો લોટો ખોલી તરસ્યાને પ્રેમથી પાણી પાયું. એ પણ ખુશ થઈ શીવરામને આશિર્વાદો આપતો ગયો.

હવે, શીવરામનું જીવન બદલાય ગયું હતું. બે માનવીઓને સહાય કર્યાનો હૈયે આનંદ હતો.

“પ્રભુજી, હું કેવો મુર્ખ હતો. પોતાને એકલો સમજતો હતો. ખરેખર તો આ સંસારમાં હું અનેકની સેવા કરી શકું છું. સર્વ મારા જ છે તો એકલપણું કેવું ?” આવા વિચાર સાથે શીવરામે એક પરિવર્તન સાથે નવો જીવનપંથ ચુંટ્યો. શીવરામ ખેતીનું કામ કરતો રહ્યો. કમાણીમાંથી એનું ગુજરાન થતું હતું. અને, સાથે સાથે જનકલ્યાણના પંથે એ ખુબ જ આનંદીત હતો ! પ્રભુભક્તિમાં એના મનમાં એક અનોખી શાંતી હતી !

 

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ, ફેબ્રુઆરી,૨૭,૨૦૧૪                             

(મહાશીવરાત્રીનો શુભ દિવસ )

ચંદ્રવદન

 

બે શબ્દો…

આ ટુંકી વાર્તામાં એક માનવી ( શીવરામ) ની જીવન કહાણી છે.

આ મારી કલ્પના છે !

પણ જગતમાં આવી કલ્પનાઓ જ “સાકાર” થાય છે.

આ વાર્તા દ્વારા એક શીખ છે >>>

આ સંસારમાં જન્મ એકલો લઈ, જીવન જીવી ફરી એકલો જ આ જગને છોડે છે. જીવન જીવતા કર્મો એવા કરો કે માનવી પ્રભુને જાણી એની નજીક જવાના પ્રયાસો કરી, અંતે પ્રભુમાં જ સમાય જવાની આશા પુર્ણ કરવા માટે જીવનપંથે અપનાવી આગેકુચ કરતો રહે. એ જ માનવજીવનનો ધ્યેય હોવો જોઈએ !

 

આશા છે કે આ વાર્તા સૌને ગમે.

જરૂરથી “બે શબ્દો” પ્રતિભાવરૂપે લખશો તો વાંચી મને ખુશી થશે.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

Today’s Post is a Short Story ( TUNKI VARTA).

It is an imaginary story of the life of one individual SHIVRAM.

As his wife dies he thinks being ALONE.

Then 2 events ….a hungry person begging at his house & the thirsty person at the farm.

As he do the SERVICE to the NEEDY, he witnesses the JOY on the faces of OTHERS.

He then thinks of OTHER HUMANS as his own….& the Feeling of the ALONENESS disappears…His Life was transformed into the DIVINE LOVE.

This Story  has the Morale to the Mankind>>>

YOU ARE BORN ALONE & YOU DIE & LEAVE THIS EARTH ALONE.

YOU MUST MAKE YOUR LIFE SUCH THAT  YOU SERVE OTHERS IN NEED….IN DOING SO, YOU WILL BE CLOSER TO THE DIVINE.

I hope all enjoy this Post.

Your Comments appreciated !

Dr. Chandravadan Mistry

એપ્રિલ 9, 2014 at 5:05 પી એમ(pm) 13 comments

એક વીણાની કહાણી !

Family : child's drawing of the family on a bicycle, vector

gulab1

એક વીણાની કહાણી !

આનંદ એક સંસ્કારી છોકરો હતો. એ પશાભાઈ અને દિવાળીબેનનો એકનો એક દીકરો હતો. ગરીબ ઘરે આનંદનો જન્મ થયો હતો. પશાભાઈ અને દિવાળીબેને એને શિક્ષણ માટે ઉત્તેજન આપ્યું હતું. આનંદ પણ હોંશીયાર અને મહેનતું હતો. ગામડાની શાળાનો અભ્યાસ સારા માર્કે પુર્ણ કર્યો હતો.ત્યારબાદ, એના મનમાં કોઈવાર વિચાર આવતો કે ઃ “કોલેજ અભ્યાસ શક્ય હશે કે નહી ?” પણ એવા સમયે એના માતા-પિતાએ કહ્યું કે “દીકરા, તારે ઉચ્ચ અભ્યાસ કરવાનો જ છે. કોઈ સારી ડિગ્રી મેળવવાની છે”. માતા અને પિતાના આવા શબ્દો દ્વારા એના હૈયે ખુબ જ ઉત્સાહ હતો.

આનંદ ગામ છોડી, નજીકના શહેરમાં જઈ કોલેજનો અભ્યાસ શરૂ કર્યો. એ સમયે, એ ત્યાં જ ભાડે રહી કોલેજ અભ્યાસમાં લીન કરી પરિક્ષાઓ પાસ કરતો રહ્યો,અને અંતે એણે ફારમસીની ડિગ્રી મેળવી ત્યારે પિતાજી પશાભાઈ તેમજ માતા દિવાળીબેન હૈયે ખુબ જ ખુશી હતી. અરે, ગામમાં સૌ રાજી રાજી હતા. પહેલીવાર, ગામનો છોકરાએ ઉચ્ચ અભ્યાસ કરીને ડિગ્રી મેળવી તો કેમ નહી સૌ ગર્વ સાથે આનંદ માણે ?

અનેક ગામવાસીઓ પશાભાઈ કે દિવાળીબેનને કહેતાઃ “આપણા આનંદે તો કમાલ કરી ! ગામમાંથી પહેલો છે ડિગ્રીવાળો. તમો ખુબ જ ભાગ્યશાળી છો !”અનેકના આવા શબ્દો સાંભળી પશાભાઈ કે દિવાળીબેન સૌને કહેતાઃ “ભગવાને અમારા આનંદને માર્ગદર્શન આપ્યું છે એથી આપણે તો પાડ પ્ર્ભુનો જ માનવો રહે !”આવા શબ્દો કહેતા એઓ અભિમાનથી મુક્ત હતા, અને મુખડે હાસ્યરૂપી આનંદ હતો, અને હૈયામાં હરખના ઝરણાઓ વહેતા હતા.

ડિગ્રી મેળવ્યા બાદ, આનંદને નજીક શહેરમાં જ એક કેમીસ્ટની દુકાનમાં સારા પગારે નોકરી મળી ગઈ, એથી એણે શહેરમાં જ રહેવાનું રાખ્યું પણ સમય મળે એટલે ગામમાં માતા અને પિતા અને સૌને મળી ખુશી અનુભવતો. પશાભાઈ અને દિવાળીબેન પણ ગામનું ઘર બંધ કરી થોડા દિવસો આનંદ સાથે શહેરમાં રહી આવતા.

થોડો સમય વહી ગયો. પશાભાઈ અને દિવાળીબેનના મનમાં એક જ વિચાર ઃ “આપણો આનંદ ક્યારે લગ્ન કરશે ?” એવા વિચારના કારણે કોઈકવાર ઘરમાં ચર્ચાઓ થતી. એવા સમયે દિવાળીબેન જ વાતની શરૂઆત કરતી.

” બેટા આનંદ, તું હવે મોટો થઈ ગયો. હવે તારે જલ્દી પરણી જવું જોઈએ .”

એવા સમયે આનંદ કહેતોઃ ” બા, બાપુજી તમે ચિન્તા ના કરો. અત્યારે મારે કામ કરીને જરા પગ પર ઉભા રહેવું છે. હું જરૂર લગ્ન કરીશ.” અને, આટલું કહી એ વાતને બદલી દેતો.

પશાભાઈ અને દિવાળીબેનની ઉંમર વધતી હતી અને મનની ચિંતા વધતી હતી.પણ દીકરા પર પુરો ભરોષો હતો.

ત્રણ વર્ષ પુરા થઈ ગયા…નોકરી સાથે બચત કરી એણે શહેરમાં એક નાનું મકાન લઈ લીધું અને માતા અને પિતાને ઘરે આવી સાથે રહેવા આગ્રહ કર્યો.

પશાભાઈ અને દિવાળીબેન દીકરાને લગ્ન માટે કોઈ પણ જાતનું દબાણ આપવામાં માનતા ના હતા.એઓ જાણતા હતા કે અનેક કુટુંબોમાં એવા દબાણ કારણે પરિણામો સારા આવ્યા ના હતા.એક વાર તો પશાભાઈ દીકરીના બાપના ઘરે જઈ દીકરીના માતાપિતાને કહી આવેલા કે “તમે, જે કર્યું તે યોગ્ય ના કહેવાય.દીકરીની મરજી નથી તો શા માટે દબાણ કરી આ લગ્ન કરી રહ્યા છો ?”આ લગ્ન બાદ, થોડા જ મહિનામાં દીકરી માબાપને ઘરે પાછી આવેલી. આવી ઘટના પછી દીકરીના પિતા પશાભાઈને મળ્યા ત્યારે કહેલું ” પશાભાઈ, તમે મને યોગ્ય સલાહ આપી હતી. જો ત્યારે મેં તમારૂં કહ્યું માન્યું હોત તો મારી દીકરીને આવું દુઃખ ના હોત !” એવા સમયે પશાભાઈએ આશ્વાશન આપી એમને કહેલું કે ” ધીરજ રાખજો…પ્રભુને પ્રાર્થના કરજો કે તમારી દીકરીને માટે કોઈ સારા ઘરનું માંગુ જરૂર આવશે જ!”

સમય વહેતો ગયો.થોડો સમય વાટ જોઈ પશાભાઈ અને દિવાળીબેન ઘડપણને નિહાળી, એક દિવસે,આનંદને ફરી લગ્ન વિષે પુછ્યું. આનંદ એક સમજદાર છોકરો હતો. એણે તરત હા પાડી, અને સાથે કહી દીધું કે “તમે મારા માટે યોગ્ય કન્યાની તપાસ કરો તો મને વાંધો નથી”.આવા આનંદ શબ્દો સાંભળી પશાભાઈ અને દિવાળીબેન તો રાજી રાજી થઈ ગયા અને ગામડે કે શહેરમાં છોકરી માટે શોધ ચાલુ કરી. એઓ જાણતા હતા કે આનંદ ભણેલો છે અને એથી, કોઈ ભણેલી છોકરી જ યોગ્ય કહેવાય…ભણેલી તેમજ સંસ્કારી છોકરી એમના ધ્યાનમાં ના આવી. તો એઓ આનંદ પાસે આવીને કહેઃ” દીકરા, તારા ધ્યાનમાં હોય તો જણાવજે” એવા સમયે, આનંદે એની સાથે ક્લાસમાં એક છોકરી હતી તેના વિષે વિગતો આપી. એ છોકરી હતી વીણા.વીણા શહેરની ના હતી પણ એક દુરના ગામની હતી. એ શાહ કુટુંબની હતી અને આનંદ પટેલ જાતિનો હતો. આનંદના માતાપિતાએ એ બાબતે જરા પણ વિરોધ બતાવ્યો નહી. માહિતી હતી તે પ્રમાણે વીણાના ઘરે જઈ એના માતાપિતાને મળી આનંદની ઈચ્છા દર્શાવી. વીણાના માતાપિતા ઉચ્ચ વિચારોવાળા હતા…એઓ જૂની પ્રથા કે ફક્ત એક જ જાતિમાં લગ્ન હોવા જોઈએ એવું માનતા ના હતા. વીણા આંનંદને જાણતી હતી. એ સંસ્કારી અને સારા સ્વભાવનો હતો અને આનંદ માટે “હા” કહી.વીણા એક વહુ બનીને આનંદના ઘરે આવી. ત્યારે પશાભાઈ અને દિવાળીબેને કહી દીધેલું કે ” વીણા બેટી, તું અમારી વહુ નથી પણ આમારી જ પોતાની દીકરી છે !”

વીણા અને આનંદનો પ્રેમ ખીલતો રહ્યો. ઘરમાં સૌ ખુશીમાં જીવન જીવી રહ્યા હતા.

પણ…એક દિવસ અચાનક આનંદ માંદો પડ્યો. સારવાર તરત શરૂ કરી પણ ફાયદો ના થયો. એને હોસ્પીતાલમાં દાખલ કરવામાં આવ્યો. ડોકટરોએ દવાઓ બદલી પણ તાવ વધતો ગયો. અંતે એ બેભાન થઈ ગયો. ડોકટરોએ આશાઓ છોડી દીધી. પ્રભુને સૌ પ્રાર્થનાઓ કરવા લાગ્યા.પણ જીવનદોર જ ટુંકી હતી કે એક દિવસે આનંદે પ્રાણ તજ્યા. માતાપિતાના રૂદન સાથે પત્ની વીણાનું રૂદન. આનંદની ઉમર હજુ તો ૩૨ વર્ષની જ હતી. પ્રભુધામે જવા માટે એનો સમય થયો ના હતો.ઘરે વીણા એકલી એક જગાએ બેસી ઉદાસ રહેતી. આવી વીણાની હાલત નિહાળી, પશાભાઈ અને દિવાળીબેને વીણાને ફરી પરણાવવા નિર્ણય લઈ લીધો. આનંદે કોઈ કોઈવાર વાતોવાતોમાં જરા હસતા વીણાને એક દિવસે પૂછ્યું હતુંઃ “વીણા, તને હું જે કહું તેનું પાલન કરીશ ?” તરત જ ત્યારે વીણાએ કહ્યું હતું કે “આનંદ, તમે તો મારા પ્રાણ છો. તમે જે કહેશો તે હું તમારી આજ્ઞા માની પાલન કરીશ !” આવા વીણાના શબ્દો સાંભળી આનંદે કહ્યું હતું કે “વીણા, આ જીદંગીનો કાંઈ ભરોષો નથી. જો પ્રભુ મને બોલાવે તો તું ફરી લગ્ન કરી નવું જીવન શરૂ કરજે. તું એવી રીતે ખુશ હશે તો મને શાંતી મળશે !” આ વાત આનંદ અને વીણાના હૈયે ગુપ્ત રહી હતી.

સાસુ અને સસરાને એની જાણ ના હતી. પણ વીણાને  પોતાની જ દીકરી માની હતી. બંને દીકરીના પિયર ગયા અને વીણાને ફરી પરણાવવાની વાત કરી ત્યારે વીણાના માતાપિતા તો અચંબા સાથે ચોંકી ગયા. સમાજમાં નારી વિધવા બને એટલે એ લાચાર બની મનની ઈચ્છાઓને દફનાવી નીચું નમી ચાલે એનો જ સમાજ સ્વીકાર કરે. વીણા યુવાન હતી. એની આગળ જીદંગીના મુલ્યવાન દિવસો બાકી હતા. શું એવા દિવસો માટે આનંદ માણવાનો વીણાનો હક્ક ના હતો ?. દીકરી વીણાનું ભલું જ નિહાળી, એઓ પણ રાજી હતા.

ઘરે આવી, વીણાને નજીક બોલાવી.દિવાળીબેને વાત શરૂ કરતાપૂછ્યું “બેટી, તારી સાથે અમારે વાતો કરવી છે “વીણા એમનું માન આપી કહે”શું કામ છે, બા ?”

“વીણા બેટી, અમે તને હસતી જોવા ઈચ્છા રાખીએ છે. તું અમોને હસતા અને ખુશ કરીશ ?” દિવાળીબેને વાત આગળ ચલાવી.

“જરૂર,બા. તમારી અને બાપુજીની ખુશીમાં મારી ખુશી છે…એની સાથે તમારા આનંદને પણ ખુશી થાશે” વીણાએ નમ્રતાથી જવાબ આપ્યો.

“તો, બેટી અમારી ઈચ્છા છે કે તારે ફરી લગ્ન કરવા પડશે”દિવાળીબેનના આટલા શબ્દોથી વીણા ચોંકી ગઈ…એકદમ મૌન થઈ ગઈ. એના મનમાં આનંદના કહેલા શબ્દો ફરી યાદ આવ્યા. એણે આનંદને જે વચન આપેલું તેની યાદ તાજી થઈ.

“વીણા બેટી, આવું જ કદાચ અમારો આનંદ ઈચ્છતો હશે. તું એની ખુશી માટે હા કહીશ એવી આશા રાખીએ છીએ”વીણાના કપાળે સ્નેહભર્યો હાથ ફેરવી એમ માતાના ભાવે દિવાળીબેને કહ્યું.

“બા, હું તમારી દીકરી અને આજ મારૂં ઘર. પણ, તમારી ખુશી એ જ મારી ખુશી. આ ઘર છોડતા મને જરૂર દુઃખ થશે, પણ આ મારૂં સાસરૂ નહી પણ પિયર હશે”વીણાએ શાંત દીલે કહ્યું….એવા શબ્દો કહેતા, વીણાના મનમાં આનંદ સાથે થયેલી વાતોની યાદ હતી.

આટલી ચર્ચા બાદ, પશાભઈ અને દિવાળીબેન યોગ્ય જીવનસાથી માટે તપાસ શરૂ કરી.વીણાના માતાપિતાની જાણમાં એક છોકરો હતો. વીણા કોલેજમાં હતી ત્યારે એના વિષે વાતો થયેલી તે યાદ કરીને કહ્યું. એ હતો વિજય. એ ભણીને ઈંજીનીઅર થયો હતો, અને શહેરમાં નોકરી કરતો હતો. વિજયને ત્યાં વીણાની વાત પહોંચી. વિજય તો વીણાને સારી રીતે જાણતો હતો. એના મનમાં વીણા માટે આદરભાવ હતો. એ સ્વભાવની સારી હતી. એણે હ્જુ લગ્ન કર્યા ના હતા. એણે લગ્ન કર્યા હતા અને એના પતિનું અવસાન થયાનું જાણ્યા હોવા છતાં, એણે ખુશી સાથે એની હા કહી.

આનંદના ગામમાં જ્યારે આવી વાતની જાણ થઈ ત્યારે લોકો અચંબો પામ્યા. સમાજમાં હાહાકાર થઈ ગયો.અનેક જુનવાણી પકડીને જુના વિચારોમાં હતા.ટીકાઓ કરતા કહેવા લાગ્યા ” એકવાર સ્ત્રી પરણી સાસરે આવે એણે સાસરૂં કદી ના છોડવું જોઈએ. આવી વિધવાબાઈએ તો ઘરે રહીને એના સાસુ સસરાની સેવા કરવી જોઈએ.શું ધોળા કપડાને ત્યાગી ફરી નવી નવી સાડીઓ પહેરવાનું મન વહુને થયું ?” આવી વાતોની દરકાર પશાભાઈ કે દિવાળીબેન જરા પણ ના કરી. કોઈક પશાભાઈને કે દિવાળીબેનને આવીને એવું કહ્યું ત્યારે સૌને એક જ જવાબ “વીણા અમારી વહુ નથી ..એ અમારી દીકરી છે અને અમે તો અમારી દીકરીને રાજીખુશીથી પરણાવીશુ”

સમાજની પરવા વગર, અને વીણાની હા સાથે એના લગ્ન વિજય સાથે થયા. એ વિજયના ઘરે ગઈ.પ્રભુની કૃપાથી એક વર્ષ બાદ, વીણા અને વિજયને ત્યાં એક દીકરો થયો. એમણે એનું નામ આનંદ રાખ્યું. વીણા હંમેશા વિજયને કહેતી “આપણો દીકરો કેટલો ભાગ્યશાળી કે એને એ આજાબાપા અને બે આજીમા મળ્યા. ” વીણા અને વિજય પહેલા પશાભાઈ અને દિવાળીબેનના ઘરે જતા અને ત્યારબાદ જ વીણા પોતાના જન્મસ્થળે માતા પિતાને ઘરે જતી. નાના આનંદને નિહાળી, પશાભાઈ અને દિવાળીબેન પ્રેમથી રમાડી, હૈયે ખુશી અનુભવી કહેતા” આપણો આનંદ તો હજુ આ ધરતી પર જ છે!”

વાર્તા લેખન ઃ તારીખ,જાન્યુઆરી,૪,૨૦૧૪                                ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આ ટુંકી વાર્તા છે સમાજમાં એક બોધકથારૂપે.

આ વાર્તા છે સમાજમાં “પરિવર્તન” લાવવા માટે.

આપણા સમાજે નારીની પૂકાર સમજવાના પ્રયાસો કર્યા નથી, અને જુની પ્રથાઓ જેમ ચાલતી આવી તેમ જ ચાલુ રાખવા ભાર મુક્યો છે.

અહીં મુખ્ય વિચાર છે “વિધવા નારી”.

અનેકવાર, યુવાન નારી પરણ્યા બાદ એના પતિને ગુમાવે છે….એણે ધોળી સાડી પહેરી જીવન વિતાવવું અને કોઇ પણ શણગાર કે શોખ માટે એને મના છે. એની “ઉદાસી”માં વધુ ઉદાસી ભરવાની વાત છે.

એવી વિધવા નારી માટે ફરી લગ્ન કરવાની વાત કરવી એટલે એક “ગુનો”કર્યો હોય એવું સમાજ ફરમાન કરે.

ચાલો, માનીએ કે જુદા જુદા સંજોગોમાં નારી “વિધવા” બની શકે….લગ્ન કર્યા બાદ ટુંક સમયમાં…કે પછી અનેક વર્ષો બાદ….પતિનું મૃત્યુ થાય ત્યારે એને સંતાનો હોય કે નહી એ પણ ધ્યાનમાં લેવાની વાત છે. નારી એક માતા છે. સંજોગોને એ સમજે છે. પણ જ્યારે યુવાનીમાં જો એ વિધવા બને ત્યારે “આખી જીદંગીની સફર હજુ બાકી ” હોય ત્યારે નારી યોગ્ય નિર્ણય કરે એના પર સમાજે ધ્યાનમાં લઈ, નારીને એના દીલની વાત કહેવાનો કરવાનો હક્ક આપવો જોઈએ.

વીણાનું જીવન….ઘટનાઓ…સાથે સાસુસસરાનો સહકાર અને અંતે પરિણામ સમાજને બદવાની શીખ આપે છે.

આ “મુખ્ય સંદેશો” છે…પણ સાથે સાથે આ વાર્તામાં છે>>

(૧) ફક્ત એક ન્યાતિમા જ લગ્ન કરવા એવો આગ્રહ જુનવાણી છે એવી સમજ છે.

(૨) સાસુ અને સસરાએ હંમેશા ઘરમાં આવતી “વહુ”ને વહુસ્વરૂપે નિહાળવાને બદલે “પોતાની જ દીકરી છે” એવા ભાવે સ્વીકાર કરવો જોઈએ. અનેક સંસારીક અણબનાવો આથી નાબુદ થઈ જાય છે કારણ કે ઘરમાં ફક્ત “પ્રેમ ઝરણા” જ વહી રહે છે.

આશા છે કે આ “ટુંકી વાર્તા” તમો સૌને ગમી.

જરૂરથી પ્રતિભાવ આપી તમારા વિચારો દર્શાવજો….જેથી, સમાજમાં પરિવર્તન થતું રહે….નવા જમાનાને આપણે ભેટી આગેકુચ કરી શકીએ !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

FEW WORDS…

Today’s Post is a short story (TUNKI VARTA) in Gujarati titled “EK VINANI KAHANI”.

It is the story of VINA who maries & within a year her husband dies of an illness….before his death he expressed his desire that she MUST REMARRY.

Vina respected her IN-LAWS ( SASU-SASARA) & was quiet & sad….the In-laws saw her as her own daughter & discussed of her REMARRIGE..& got her married to VIJAY…..she had a son whom they named ANAND ( that is the name of Vina’s 1st husband)

The MORALE of the Story is to THROW AWAY OLD UNJUST CUSTOMS & CHANGE THE SOCIETY.

The CHANGES  noted are>>>

(1) A WIDOW can REMARRY & that her life MUST NOT GO IN MISERY because of unjust customs of the Society.

(2) The IN-LAWS must see the Daughter-in-law as their own DAUGHTER & give the LOVE & thus the MISUNDERSTANDINGS/MISTREATMENTS can disappear & there can be PEACE in the Family.

(3) The UNJUST CUSTOM of DOWRY or DEHEJ ( monetary & other demands of SON’s Family from the DAUGHTER’s Parents at the time of the Wedding) MUST BE ABOLISHED.

I hope you like this Post with this MESSAGE to the SOCIETY.

Dr. Chandravadan Mistry.

માર્ચ 20, 2014 at 12:02 પી એમ(pm) 13 comments

Older Posts


Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 177 other followers

તાજેતરની પોસ્ટ્સ

Top Rated

શ્રેણીઓ

અમી નજર ભરેલી મુલાકાત બદલ આભાર..ફરીથી પધારજો

Locations of visitors to this page <input type="button" value="Type Gujarati" onclick="win = window.open('','Comment', 'toolbar=0,menubar=0,location=0,width=550,height=550'); win.document.write(' var id='TEXTAREAID';'); win.focus();">

Blog Stats

  • 391,415 hits

Disclimer

સંગ્રહ

જુલાઇ 2020
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031