નિલેશને છેલ્લું ચુંબન !

ઓક્ટોબર 13, 2012 at 1:25 એ એમ (am) 15 comments

Family : child's drawing of the family on a bicycle, vector
House Illustration Stock Photo - 11094567
OLD PEOPLE HOME…LIVE with a NEW FAMILY
નિલેશને છેલ્લું ચુંબન !
રવજીભાઈ અને રેવાબેન એમના દીકરા નયનને ઘણા જ ધામધુમથી
પરણાવ્યો.વહુ મુંબઈ શહેરમાં રહેનારી હતી.હવે એને સુરત રહેવાનું
થયું. નયન તો સુરતમાં જ રહી મોટો થયો હતો. એણે સુરતમાં જ
મેડીકલ અભ્યાસ કરી ડોકટર થયો હતો. મુંબઈમાં ભણેલી નીતાએ
બીકોમ પાસ કરી, એક મોટી બેન્કમાં નોકરી કરતી હતી. નીતા લગ્ન
થયા બાદ, થોડો સમય સુરતમાં રહેતા જરા નારાજ હતી. પણ, ધીરે
ધીરે, એ મુંબઈ ભુલવા લાગી. એણે પણ સુરતની એક સારી બેન્કમાં
નોકરી સ્વીકારી કામ કરવા લાગી.
નયનની ડોકટરી પ્રેકટીશ સારી ચાલતી હતી.એણે જુનું ઘર વેચી, એક સુંદર મોટું મકાન લીધું. અને, માતપિતા રેવાબેન અને રવજીભાઈ સાથે નયન અને નીતા હવે આ મોટા મકાનમાં રહેવા લાગ્યા.
 
નયન અને નીતા તો આખો દિવસ બહાર એટલે ઘરકામમાં રેવાબેન ખુબ જ બીઝી રહેતા. રવજીભાઈ પણ ઘરમાં જોઈતી ચીજોની ખરીદી કરવા બઝાર હંમેશા તૈયાર રહેતા. એઓ બંને પોતાની ફરજ સમજી કામ કરતા. એઓ બંને આનંદમાં હતા. નયન અને નીતા પણ આનંદ અનુભવતા.
 
નયન અને નીતાએ લગ્ન કર્યાને બે વર્ષ પુરા થઈ ગયા. પણ, સંતાન સુખના સમાચાર ન જાણી, રવજીભાઈ અને રેવાબેન જરા નારાજ હતા. જ્યારે રવજીભાઈ અને રેવાબેન બન્ને એકલા હોય ત્યારે વાતો કરતા….
“રેવા, આપણે દાદા દાદી બનીશું કે નહી ? રવજીભાઈ પત્ની રેવાને પુંછતા.
ત્યારે રેવાબેન ખુશી સાથે કહેતી “હું તો પૌત્રની દાદી જરૂર બનીશ !”
ત્યારે રવજીભાઈ હસીને કહેતા “અરે, એટલે તો તું ડોશી થઈ ગઈ હશે, અને ત્યારે તું તારા લાડકા પૌત્રને કેવી રીતે રમાડીશ ?”
 
બસ, આવી ગમ્મતો કરતા, રવજીભાઈ અને રેવાબેનના જીવનના બીજા બે વર્ષ પુરા થઈ ગયા.પણ જેમ સમય વહેતો ગયો તેમ હવે તો, ઘડપણના વિચારોની ચિન્તાઓ રવજીભાઈ અને રેવાબેનના ચહેરા પર જણાતી હતી. જ્યારે નારાજ થઈ સંતાનની આશાઓ છોડી જીવન જીવવા સ્વીકાર કર્યો ત્યારે એક દિવસ નયને માત પિતાને કહ્યું ” પપ્પા, મમ્મી, નીતા પ્રેગન્ટ છે !”. આ શબ્દો સાંભળી રવજીભાઈ અને રેવાબેનમાં જાણે “નવા પ્રાણ” મળ્યાનો આનંદ છલકાય ગયો.એઓ બંને નવ મહિના કેમ પુરા થાય તેની ગણતરીમાં રહ્યા. અને, એ શુભ દિવસ આવી ગયો. નીતા હોસ્પીતાલમાં દાખલ થઈ..અને એક સુંદર બાળનો જન્મ થયો…જેને નામ આપ્યું “નિલેશ”. નવયુગનો જમાનો હતો. નયન અને નીતાએ રાશીની વાત ના ગણી અને “ન” નામે જ બાળ નામના નિર્ણય પ્રમાણે એનું નામ રાખ્યું.
 
ધીરે ધીરે, નિલેશ મોટો થવા લાગ્યો. એની જરૂરત વધતી ગઈ. અને, હવે નીતાના સ્વભાવમાં પણ પરિવર્તન આવ્યું.
“પ્રાઈવેટ સ્કુલમાં મુકવા માટે નિલેશનો ખર્ચ તો ખુબ જ વધી ગયો છે !” એવા શબ્દો રવજીભાઈ અને રેવાબેનને સંભાળાવ્યા. આવા શબ્દો રવજીભાઈ તેમજ રેવાબેને સાંભળી ખુબ જ વિચારમાં પડી ગયા. પણ જાણે કાંઈ ના સાંભળ્યું હોય એવો ભાવ રાખી એમની નારાજી છુપાવી.પણ, થોડા દિવસો બાદ, નીતાએ રસોડામાં કામ કરતા રેવાબેનને કહેવા લાગી ” બા, નયનને હવે તો ઓફીસમાં ઓછા થઈ ગયા છે “. રેવાબેન નીતાના શબ્દોનો ભાવ તરત જ સમજી ગઈ. અને, ધીરેથી નીતાને કહ્યું”નીતા, હવે તો અમે પણ ખાવામાં કાપ મુક્યો છે !” અને, જાણે વાત બદલતી હોય તેમ નીતાએ ચાલાક થઈ કહ્યું ” બા, એવું કાંઈ નથી..આ તો નયન કહેતો હતો એટલે મારાથી કહેવાય ગયું “રેવાબેન નારીભાષાને સારી રીતે સમજતા હતા. એમણે તો જરા હસી લીધું , અને જાણે કાંઈ જ ના થયું એવો દેખાવ કર્યો.
 
બીજે દિવસે નીતા ઘર બહાર હતી ત્યારે રેવાબેન તો રવજીભાઈ પાસે આવ્યા અને ગંભીરતા સાથે કહેવા લાગ્યા “નાથ, હવે આ ઘર છોડવાનો સમય આવી ગયો છે !”રવજીભાઈ ત્યારે કહે “અરે, રેવા, એવું ના બોલ ! આપણે તો આપણા દીકરા વહુ સાથે જ સારા.” ત્યારે રેવાબેને બનેલા થોડા બનાવોનું વર્ણન કર્યું. રવજીભાઈને પોતે સાંભળેલા નીતાના શબ્દો ફરી યાદ આવ્યા.હવે, રવજીભાઈ જાગી ગયા.એમણે સેવિંગ બેન્કમાં જમા રાખેલી રકમની ફરી ગણતરી કરી. ત્યારબાદ, નજીકના”નારાયણ આશ્રમ”ને ફોન કર્યો. આ વૃધ્ધ આશ્રમમાં જગ્યા મળતી હતી જાણી રવજીભાઈએ “એડવાન્સ ડીપોક્ષીટ”ની રકમનો ચેક રવાના કરી દીધો, અને મનમાં શાંતી અનુભવી.
 
થોડા દિવસો બાદ રવિવારનો દિવસ હતો. સવારના નયન ઘરે જ હતો. નીતા પણ ઘરે જ હતી.નિલેશ રોજ દાદા-દાદી સાથે રમે તે પણ આનંદમાં હતો. સવારનો નાસ્તો સાથે બેસી, સૌએ રોજના ક્રમ પ્રમાણે કરતા હતા ત્યારે રવજીભાઈએ વાત શરૂ કરી.
“નયન, અને નીતા તારી બા સાથે અમો નજીક રહેવા જઈએ છીએ !”
“પપ્પા, આ શું કહો છો તમે ? શું તમોને અહી અમારી સાથે રહેવાનું ગમતું નથી ? ” નયને અચંબા સાથે પુછ્યું.
ત્યારે રવજીભાઈએ નયનને શાંત પાડી, ધીરેથી સમજાવ્યું..”અરે, નયન નિલેશમાં અમો તો તને જ નિહાળીએ છીએ. જ્યારે તું નાનો અમારી સાથે એકલો હતો ત્યારે અમે તમે પ્યાર આપી મોટો કર્યો. એ અમારી ફરજ હતી. અત્યારે નિલેશ નાનો છે. એને પ્યાર આપી હવે તમે બંનેએ એનો મોટો કરવાનો છે…હા, નિલેશ તો અમારો પ્યારો છે. અને અમે ક્યાં દુર જઈ રહ્યા છે..આશ્રમ તો નજીક છે. તમે નિલેશને લઈને આવશો ને ?..વળી, આશ્રમમાં અમારા જેવા અનેક હશે તો એમની કંપનીમાં અમોને પણ આનંદ મળશે !”
 
નીતા બધૂ જ શાંતીથી સાંભળી રહી હતી. એ તો એના દીલમાં ખુશી અનુભવતી હતી …પણ અંતે બોલી “પપ્પા મમ્મી, અહી જ રહો ને …નિલેશ તમોને ખુબ જ મીસ કરશે !” એની આંખોમાં આસું ના હતા…એના શબ્દોમાં ભાવ ન હતો. ત્યારે રવજીભાઈ કહ્યું ” અમે દુર નથી….તમે બીઝી રહો છો એ અમે જાણીએ છીએ..સમય મળે નિલેશને આશ્રમે લાવજો !”
રેવાબેન સાથે રવજીભાઈ એમના રૂમમાં ગયા. પેક કરેલી પેટીઓ
બહાર લાવી એક ટેક્ષી બોલાવી. નિલેશના ગાલ પર રેવાબેન અને
રવજીભાઈએ ચુંબન કરી. નાનો નિલેશ ઘટનાને પુરી રીતે જાણતો ન
હતો, છતાં એની આંખોમાં આંસુઓ હતા..”દાદા, દાદી મારી સાથે
રમવા આવશોને ?” “હા, હા ” રેવાબેન અને રવજીભાઈ એક સાથે
બોલ્યા….ફરી વ્હાલથી ઉભરાય, બંને એ નિલેશને ફરી ચુંબન કર્યું….આ
એમનું નિલેશને વ્હાલભર્યું છેલ્લું ચુંબન હતું…ટેક્ષી આવી…ઉભી
રહી…પેટીઓ ટેક્ષીમાં અને રવજીભાઈ અને રેવાબેન નયન-નીતાના
ઘરથી દુર જઈ રહ્યા ત્યારે જ ટેક્ષીમાં એમની આંખોમાંથી આંસુઓની
વહેતા હતા…પણ એમના હૈયામાં એક અનોખો આનંદ હતો…જે એમણે
નિર્ણય લીધો હતો તે જ યોગ્ય હતો…હવે પ્રભુ એમનો બેલી હતો !
ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી
 
વાર્તા લેખન તારીખઃ ઓકટોબર ૫, ૨૦૧0
બે શબ્દો…
આ વાર્તા પહેલા પ્રગટ કરી હતી “ધનજીભાઈ અને મંછાબેનનો પરિવાર”…એ વાર્તા હતી એક
આદર્શ પરિવારની ! અને, ત્યારબાદ, બીજી વાર્તા  હતી “વિજય,પારૂલ અને આશા”. જે દ્વારા
બાળકને  “દત્તક”લઈ પોતાનું સંતાનનો સ્વીકાર કરવાની પ્રેરણા હતી..જે કોઈ આ પ્રમાણે કરી
શકે તે તો મહાન કહેવાય.આ તો એક પુન્યનું કામ કહેવાય. સમાજમાં આવી સમજ આવે તે
માટે આશા હતી !
આજની પોસ્ટ છે “નિલેશને છેલ્લું ચુંબન” !
આ વાર્તા દ્વારા નવયુગમાં સંજોગો બદલાતા કે પછી “વિચારધારા” બદલાતા, અનેક ઘટનાઓનો સામનો કરવો પડે છે. જુના વિચાર પ્રમાણે, સૌ “સયુંક્ત કુટુંબ”ની આશાઓ સેવતા હોય છે. પણ જ્યારે એવું અશક્ય હોય ત્યારે વડીલોએ એ તરત સમજી જવું જોઈએ. એવા સમયે વડીલોએ આગળ પડીને પગલાઓ ભરવા જોઈએ..એમાં જ શાણપણ છે !
અહી આ વાર્તામાં નીતા (વહુ)ને સસરા સાસુ સાથે ના રહેવાની ઈચ્છા “ચાલાકી” સાથે દર્શાવી (નારીભાષામાં)….અને ઘણીવાર, પુરૂષોને આવી બાબતે સમજણ ધીરેથી પડે છે. અને, એકવાર એવું જાણ્યું અને રવજીભાઈ/રેવાબેને જે નિર્ણય લીધો તે જ યોગ્ય હતો. જો, એઓ ત્યા જ સાથે રહેવું છે એવો આગ્રહ રાખતે તો ઘરમા “ઝગડાઓ”વધતે અને અંતે રવજીભાઈ અને રેવાબેન અપમાનો સહન કરી, દીકરા નયનનો પ્રેમ પણ ગુમાવતે.આવા સમયે, બીજી ઘટના એવી હોય શકે કે દીકરો વહુ જાતે બીજું ઘર વસાવવા વિચાર દર્શાવે ત્યારે માતપિતાએ સમજી જઈ, આશીર્વાદો આપવાના રહે છે. હું તો એવા મતનો છું કે સંસાર સારી રીતે ચાલતો હોય તો પણ માતાપિતાએ આગળ પડીને દીકરા/વહુને જુદા રહેવા સલાહો આપવાની રહે છે…આ પ્રમાણે ખુશી સાથે થાય ત્યારે થયેલા “બે પરિવારો”માં પ્રેમ જાગૃત રહેવાની સંભવતા વધે છે.
 
એથી,મારે અંતે એક જ સંદેશો આપવો છે …>>>
“સંતાન માતપિતાની સેવા કરે , એ એની ફરજ છે”, એવા ઉચ્ચ વિચારને છોડી, નવો વિચાર ” ઘડપણમાં દીકરા તરફથી સેવા મળશે એવી આશા જ ખોટી છે “ને અપનાવવી જે થાય તેનો સ્વીકાર કરવો જોઈએ….આ જ નવયુગમાં સફળતા અને આનંદ સાથે જીવન જીવવાની “ચાવી” છે ! એ જ માતપિતાની ફરજ બની જાય છે.
 
 
 
ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.
FEW WORDS…
 
Today’s Post is a short story (Tunki Varta ).
This Story is about a Family with a Son ( Nayan)
The Parents of Nayan ( Ravjibhai & Revaben) were happy to be blessed witha Son who was loved & given the Education ..& thus was Doctor.
He was married to Nita.
Intially the life in the Family was filled with all the Happiness. Then they had a Son ( Nilesh).
After the Birth of Nilesh, the attitude of Nita towards her in-laws changed..She did not desire to share their life with them. Nita expressed her “inner desire” to her Mother-in-law Revaben.
Then…the FINAL DECISION was to leave the Home of their Son Nayan & get admitted to a OLD People Home. Nayan felt bad but unable to stop his Parents..His wife was internally very happy to have “what she desired”.
The ADVICE here is>>>
In the Modern times, the younger Generation has “no love” for the JOINT FAMILY..all seems to have a the desire to live alone away from the Elders in the Family. The Elders must realise this a FACT…& be PRO-ACTIVE in the matter. They MUST accept this as a NEW WAY of LIVING in the MODERN TIMES & forget the PAST.This realisation is the KEY to the HAPPINESS in the OLD AGE.
 
 
 
 
DR. CHANDRAVADAN MISTRY
Advertisements

Entry filed under: ટુંકી વાર્તાઓ.

વિનોદ પારૂલ અને આશા ! રજનીકાન્તને સંગીતા મળી !

15 ટિપ્પણીઓ Add your own

  • 1. pragnaju  |  ઓક્ટોબર 13, 2012 પર 2:27 એ એમ (am)

    ઘડપણમાં દીકરા તરફથી સેવા મળશે એવી આશા જ ખોટી છે “ને અપનાવવી જે થાય તેનો સ્વીકાર કરવો જોઈએ….આ જ નવયુગમાં સફળતા અને આનંદ સાથે જીવન જીવવાની “ચાવી” છે ! એ જ માતપિતાની ફરજ બની જાય છે
    ખૂબ સુંદર વિચાર
    આધ્યાત્મિક દર્શનમા તો સાધના પથમા દરેક સ્થિતીનો સ્વીકાર કરવો ઘ.ણી વાર આપણી જિંદગીમાં થતા પરિવર્તનથી આપણે વાકેફ હોઈએ છે અને ઘણીવાર ખબર પણ નથી પડતી અને આપણે બદલાઈ જતા હોઈએ છે.પરિબળો ઘણા છે અને એ પરિવર્તનને સ્વીકારતી વખતે આપણે કેવા મૂડમાં હોઈએ છીએ એનો સ્વીકાર એના પર અવલંબિત હોય છે ,આ અલગ સ્થિતિને અપનાવી નથી શકતા ત્યારે હોય છે માત્ર ફરિયાદ …સવાલ એ છે કે… ભરતી અને ઓટમાં તમે તમારી વિશાળતા કેટલી જીવંત રાખો છો? તો પછી માણસ કેમ ‘ગ્રેસ’ ગુમાવી દેતો હોય.? પરિવર્તન નો સ્વીકાર એટલે જ જિંદગીનો હકારાત્મક અભિગમ.
    પારકી પંચાતથી દૂર રહીને નિજાનંદમાં મસ્ત રહેનારા દાદાને ખાલીપો પજવતો નથી. ઘરનાં સંતાનો એમનાથી કંટાળતાં નથી. પુત્રવધૂને એમની હાજરી ખટકતી નથી. કેટલાક વડીલોથી પરિવાર કંટાળે છે. એ કંટાળો સાબિત કરે છે કે વડીલ હજી જીવે છે. આવું ઘડપણ અભિશાપ ગણાય.જે વૃદ્ધ છે એ તબિયતનો રાંક નથી હોતો. પુસ્તકપ્રેમ, કળાપ્રેમ, મનોરંજન, મૈત્રી અને પ્રસન્ન સ્મિતથી શોભતો કરચળિયાળો ચહેરો એમના સમગ્ર જીવનનું ઓડિટ પ્રગટ કરતો રહે છે. આવો વૃદ્ધ છેક છેવટ સુધી પોતે સ્થાપેલી કે ઉછેરેલી સંસ્થાની ખુરશી પર ફેવિકોલ લગાડીને ચોંટી રહેતો નથી. સંશોધનોએ સાબિત કર્યું છે કે નિયમિતપણે મંદિરમાં જનારા લોકો લાંબુ જીવે છે. ભગવાન નામનું ટ્રાન્કિવલાઈઝર જબરી રાહત સાવ ઓછી કિંમતે પહોંચાડે છે. ડ્રગને રવાડે ચડવા કરતાં કૃષ્ણને રવાડે ચડવું સારું. જે બાલદી કટાઈને કાણી નથી થતી એને છેક છેલ્લે સુધી કોઈ ભીનો સ્પર્શ મળી રહે છે. આ સ્પર્શ જીવનદાયી છે

    જવાબ આપો
  • 2. Vinod R. Patel  |  ઓક્ટોબર 13, 2012 પર 3:20 એ એમ (am)

    “સંતાન માતપિતાની સેવા કરે , એ એની ફરજ છે”, એવા ઉચ્ચ વિચારને છોડી, નવો વિચાર ” ઘડપણમાં દીકરા તરફથી સેવા મળશે એવી આશા જ ખોટી છે “ને અપનાવવી જે થાય તેનો સ્વીકાર કરવો જોઈએ….આ જ નવયુગમાં સફળતા અને આનંદ સાથે જીવન જીવવાની “ચાવી” છે !
    ચન્દ્રવદનભાઈ, આપની વાર્તામાં પ્રગટ થતો આપનો આ સંદેશ બિલકુલ બરાબર છે.વાર્તા ગમી.વધુ વાર્તાઓ આપના તરફથી મળતી રહેશે એવી આશાછે.

    જવાબ આપો
  • 3. drkishorpatel  |  ઓક્ટોબર 13, 2012 પર 5:42 એ એમ (am)

    આપની વાર્તા ખુબ જ સરસ છે,

    મારા મતે જીવનમાં સુખી થવા માટે

    અપેક્ષાઓ ઓછીરાખવી જોઈએ.

    જવાબ આપો
  • 4. Ishvarlal Mistry  |  ઓક્ટોબર 13, 2012 પર 5:45 પી એમ(pm)

    Very nicely said Chandravadanbhai , you are completely right , time has changed ,also agree with others comments , thanks for sharing your thoughts which we should know.
    Ishvarbhai.

    જવાબ આપો
  • 5. captnarendra  |  ઓક્ટોબર 13, 2012 પર 7:09 પી એમ(pm)

    Nice story. I liked the way the elderly couple dealt with the situation. They not only retained their independence, but also kept in tact their relationship with their son and daughter in law without giving them the feeling of guilt and their own self respect. It shows that it is possible to keep the balance if we do not raise the bar of our own expectations.

    જવાબ આપો
  • 6. Ramesh Patel  |  ઓક્ટોબર 13, 2012 પર 8:09 પી એમ(pm)

    સામાજિક સમસ્યાઓના અવલોકન સાથે , હૃદય સ્પર્શી આલેખનથી વાર્તાઓ
    સુંદર રીતે વહી છે. બંને વાર્તાઓ બોધ સાથે નવાયુગની સમસ્યાઓ ઝીલે છે.
    ડોશ્રી ચંદ્રવદનભાઈ સરસ વાર્તા શ્રેણી માટે ખૂબખૂબ અભિનંદન.

    રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

    જવાબ આપો
  • 7. Dr Ben Patel  |  ઓક્ટોબર 13, 2012 પર 8:45 પી એમ(pm)

    Very well said. Their is a generation gap.
    It is better not to keep any expectations . Because if you keep expectations and they are not fulfilled you get unhappy
    Dr Ben Patel

    Lancaster California U.S.A.

    જવાબ આપો
  • 8. janak jagjivandas prajapati..  |  ઓક્ટોબર 14, 2012 પર 1:28 પી એમ(pm)

    સુરત થી જનકપ્રજાપતિ ના જયશ્રી કૃષ્ણ…
    ઘણો સરસ લેખ તમે પ્રશિદ્ધ કર્યો, નીલેશનું છેલ્લું ચુંબન**
    એકસરસ વાતમને યાદ છે જે મારા એક મિત્રની ડાયરીમાં લખેલુંહતું જે હમણાં
    મને યાદ આવે છે,જેમાં લખ્યું હતુંકે—મારોપુત્ર ત્યાં સુધી મારો છે કે જ્યાંસુધી
    એને પત્ની નહિ મળે, અને મારી પુત્રી જ્યાં સુધીમારી પુત્રી છે, જ્યાં સુધીમારી જિંદગી
    ખતમ નહિ થાય.આપણા સમાજને સારી પ્રેરણા મળે આવાસુંદર લેખો વાંચીને..
    બીજું મારે જણાવવાનું કે આપણી આ ચન્દ્રપુકાર વેબસાઈટ હજુપણ આપણા પ્રજપતીસમજ
    માં વધુપ્રચલિત થાય, અનેવધુ ને વધુ આપણા સમાજના લોકો વાંચે. તેના માટે મારે તમારી
    પરવાનગી જોઈએ છે,તમારી વેબસાઈટ આપણાં પ્રજપતીસમાંજની વેબસાઈટ પર લીંક મુકવા
    માટે.

    જયશ્રીકૃષ્ણ**

    જવાબ આપો
    • 9. chandravadan  |  ઓક્ટોબર 14, 2012 પર 6:09 પી એમ(pm)

      Janak,
      Read your Comment. Happy to read it.
      I reply you in English.
      I will be honored if to have LINK of Chandrapukar added to the Website of of your Prajapati Samaj.
      It will nice of having the exposure of my Blog Chandrapukar to MANY in our Community.
      I hope to have many from Surat to visit my Blog.
      They all can VIEW the different Sections & read even the HEALTH Posts.
      Dr. Chandravadan Mistry

      જવાબ આપો
  • 10. અશોકકુમાર દેશાઈ - 'દાદીમા ની પોટલી'  |  ઓક્ટોબર 15, 2012 પર 10:05 એ એમ (am)

    આદરણીય ડૉ. ચંદ્રવદનભાઈ,

    વાર્તા નો પ્લોટ અને વિચાર સમય અનુસાર યોગ્ય અને સુંદર છે, હકીકત એ છે કે દરેક માનવીએ એટલું નક્કી રાખવું જોઈએ કે ઈશ્વર જ્યારે જ્યારે અને જ્યાં જ્યાં જે પરિસ્થિતિમાં આપણને રાખે ત્યાં ખુશ થઈને હકીકતને સ્વીકારીને રહેવું તે જ ધ્યેય જરૂરી છે.

    વાર્તા શ્રેણી માટે ધન્યવાદ !

    જવાબ આપો
  • 11. pravina  |  ઓક્ટોબર 15, 2012 પર 8:59 પી એમ(pm)

    બાળકો માતા અને પિતાની સેવા કરશે ? એ પરિસ્થિતિ ભગવાન ન સર્જે એમાં જ સહુની કુશળતા છે. કિંતુ એ જ માબાપ જો બાળકને ન અકે નારાયણને કાંઇ થાય તો જાત વેચીને પણ તેની સારવાર કરશે એમાં શંકાને સ્થાન નથી. ૨૧મી સદીમાં સ્વાસ્થ્ય સારું રહેતેલાંબુ જીવવા માટે નહી પણ રોગના ભોગ બન્યા વગર મત્યુનો આદર સત્કાર થાય તે કારણે.

    આ સુંદર વાર્તા ઘર ઘરની કહાની છે.

    જવાબ આપો
  • 12. pravinshastri  |  ઓક્ટોબર 16, 2012 પર 1:08 એ એમ (am)

    આપણે માનીયે, સ્વીકારીએ અને સહજતાથી પચાવીએ તેના કરતા ખૂબ જ ઝડપથી ભારતીય સમાજ અને સંસ્કૃતિ બદલાઈ રહી છે. પશ્ચિમ સમાજ વ્યવ્સ્થા પ્રમાણે આજના વડિલોએ સંયુક્ત કુટુંબનો અભરખો છોડી પુખ્ત સંતાનોને છૂટા કરી પોતે બિન્દાસ્તથી રહેવાની જોગવાઈ પહેલેથી જ કરવી જોઈએ. આમ થશે તો પરસ્પરની અપેક્ષાઓ અને ઉપેક્ષાઓ ઘટશે.
    ચન્દ્રવદનભાઈ સરસ વાર્તા.
    પ્રવીણ શાસ્ત્રી
    http://pravinshastri.wordpress.com

    જવાબ આપો
  • 13. ઇન્દુ શાહ  |  ઓક્ટોબર 16, 2012 પર 2:21 એ એમ (am)

    સરસ વાર્તા,૨૧મી સદીમા,આ ઘર ઘરની કહાણી છે,ભારતમાં આજે ઠેર ઠેર ખરડા ઘર અને નીવૃતિ નિવાસ જોવા મળે છે,આ રીત સારી છે આથી બન્ને પક્ષ પોતાની સ્વતંત્રતા જાળવી મનદુઃખ વગર આનંદથી જીવન જીવી શકે છે.

    જવાબ આપો
  • 14. SARYU PARIKH  |  ઓક્ટોબર 16, 2012 પર 5:48 પી એમ(pm)

    પોતાના સુખ દુખની વ્યવસ્થા પોતે જ કરવાની જવાબદારી લેવી જરૂરી છે. અને દિર્ઘદ્રષ્ટી રાખીને જીવન જીવવાની સરસ વાત તમે લખી.
    સરયૂ
    પુસ્તક-૨ મારા બ્લોગ પર . http://www.saryu.wordpress.com

    જવાબ આપો
  • 15. sapana53  |  ઓક્ટોબર 18, 2012 પર 8:55 પી એમ(pm)

    સરસ બોધદાયક વાર્તા…દરેકે પોતાની જવાબદારી ઉઠાવવિ જોઇયે પણ મા બાપના હક પણ અદા થવા જોઇયે ચંદ્રવદનભાઈ સરસ વાર્તા માટે આભાર

    જવાબ આપો

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 174 other followers

તાજેતરની પોસ્ટ્સ

Top Rated

શ્રેણીઓ

અમી નજર ભરેલી મુલાકાત બદલ આભાર..ફરીથી પધારજો

Locations of visitors to this page <input type="button" value="Type Gujarati" onclick="win = window.open('','Comment', 'toolbar=0,menubar=0,location=0,width=550,height=550'); win.document.write(' var id='TEXTAREAID';'); win.focus();">

Blog Stats

  • 269,722 hits

Disclimer

સંગ્રહ

ઓક્ટોબર 2012
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« સપ્ટેમ્બર   નવેમ્બર »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

%d bloggers like this: