ધનજીભાઈ અને મંછાબેનનો પરિવાર !

ઓક્ટોબર 2, 2012 at 2:22 પી એમ(pm) 17 comments

Family : child's drawing of the family on a bicycle, vector
 
 
ધનજીભાઈ અને મંછાબેનનો પરિવાર !
 
ધનજીભાઈએ ગામડેથી મુંબઈ આવીને વસવાટ કર્યાને ૪૦ વર્ષ થઈ ગયા.ખીસામાં ૧૦ રૂપિયા, બે જોડી કપડા, અને એક લોટો અને એક થાળી લઈને મજગાંવ વિસ્તારે એક ફેકટરીમાં એમણે નોકરી લઈ શરૂઆત કરી હતી. થોડા વર્ષો એકલા ગાળી, થોડી કમાણી બચાવી એમણે ગામડામાં એકલી રહેતી પત્ની મંછાને મુંબઈ રહેવા બોલાવી.એક સાંકડી ખોલીને ઘર બનાવી આનંદમાં એઓ એમનું જીવન જીવવા લાગ્યા.થોડા સમય બાદ, એમના ઘરે એક દીકરાનો જન્મ થયો. એનું નામ “હર્ષદ” પાળ્યું.ખુબ જ વ્હાલ આપી એઓ દીકરાને મોટો કરવા લાગ્યા.
હર્ષદને શિક્ષણ આપી એ જીવનમાં સફળતા મેળવે એવી ઈચ્છાઓ ધનજીભાઈના હૈયે હંમેશા રહી. હર્ષદના જન્મ બાદ, એક દીકરીનો જન્મ થયો હતો. પણ પ્રભુએ બે વર્ષની વયે એને પ્રભુધામે બોલાવી લીધી, અને ત્યારે ધનજીભાઈ તેમજ મંછાબેને ખુબ જ દુઃખ અનુભવ્યું. પણ દીકરા હર્ષદને નિહાળી એઓ બન્ને એમનું દુઃખ ભુલી ગયા.આથી, એકના એક સંતાન હર્ષદ પર ખુબ જ પ્રેમ હતો.પગારમાંથી બચત કરી, ધનજીભાઈનો એક જ ધ્યેય હતો કે ” હર્ષદને ઉચ્ચ અભ્યાસ કરાવી એ જીવનમાં સફળતા મેળવે !”
હર્ષદ શાળાનો અભ્યાસ પુર્ણ કરી કોલેજમાં એડમીશન મેળવી, ખુબ મહેનત કરી એક ડિગ્રી મેળવી. અને, પ્રભુની કૃપા થઈ અને એને મુંબઈમાં જ એક સારી નોકરી મળી ગઈ. હર્ષદ એના માતપિતા સાથે જ રહેતો. હવે તો એની નોકરીના કારણે એઓ સૌ એક સારા મોટા ફ્લેટમાં રહેતા હતા.હર્ષદ એમના માતાપિતાને માન આપતો. ધનજીભાઈ તેમજ મંછાબેનને એમના દીકરાની સફળતા માટે ગર્વ હતું. એઓ એમ વિચારતા કે જ્યારે ઘડપણ આવશે ત્યારે હર્ષદ એમની સંભાળ રાખશે. એઓ ખુબ જ આનંદમાં જીવન ગાળતા હતા.
બે વર્ષની નોકરી બાદ, માતા અને પિતા હર્ષદને હવે ઉંમરે મોટો નિહાળી કહેતા “દીકરા હવે જલ્દી લગ્ન કરી દે”. હર્ષદ ત્યારે કહેતો ” ઉતાવળ ના કરો…લગ્ન કરીશ”પણ માતાપિતાના આગ્રહને માન આપી એક દિવસ કહી દીધું”લગ્ન માટે હવે હું તૈયાર છું”…માતા પિતાએ ખુશી સાથે યોગ્ય જીવનસાથી માટે શોધ શરૂ કરી, અને પ્રભુની કૃપાથી એક છોકરી સાથે લગ્ન થયું..એનુ નામ હતું “હીના”.હીનાના વિચારો હર્ષદને મળતા હતા. એણે પણ કોલેજ ડીગ્રી મેળવી હતી, અને એને બેન્કમાં સારી નોકરી પણ તરત મળી ગઈ. આ પ્રમાણે, ધનજીભાઈ અને મંછાબેન ખુબ જ આનંદમાં અને સુખી હતા.
આ સુખભર્યા દિવસો માણ્યા બાદ, ટુંક સમયમાં દુઃખના ડુંગરો ખડા થઈ ગયા.અચાનક ૬૦ વર્ષની વયે મંછાબેનનું અવસાન થયું. ત્યારબાદ, ધનજીભાઈ એકલા થઈ ગયા.પત્નીના વિયોગમાં એઓ હંમેશા નારાજી સાથે ચિન્તાઓમાં રહેતા. એઓ દીલમાં એમનું દુઃખ સહન કરી લેતા, અને દીકરા કે પુત્રવધુને જરા પણ જાણ ના કરતા.મુખે હાસ્ય રાખી ઘરમાં રહેતા.ચિન્તાઓમાં ઘનજીભાઈનું પ્રેસર વધી ગયું, અને એક દિવસ અચાનક લખવો થઈ ગયો. એમનો ડાબી બાજુનો અંગ જરા પણ ચાલતો ના હતો. હવે એઓ પથારીવસ હતા. હવે એમને પરિવાર તરફથી સેવાની જરૂરત હતી. આવી હાલતમાં એમની પત્ની મંછાને પાદ કરી મનમા કહેતા”મંછા, તું કેમ મને છોડીને એકલો મુકી ગઈ? તું હતી ત્યારે તું મારી કેટલી કાળજી રાખતી”…અને પછી, ધીરે રહીને કહેતા “અરે, તું ચિન્તા ના કરીશ. આપણો દીકરો અને વહું મારી સંભાળ રાખે છે “
સસરા જેવા પથારીવસ થયા એટલે હીનાએ એની બેન્કની નોકરીમાંથી રાજીનામું આપ્યું હર્ષદના પગારમાંથી સૌનું ગુજરાન થઈ રહેતું. એ એક નર્સની જેમ સસરાને પિતા માની સેવા કરવા લાગી.થોડી થોડી વારે નજીક આવી એ પુછતી” પપ્પા, કેમ છો ?કંઈ જોઈએ છે તમને ?” જે ભાવથી એ સેવા કરતી ત્યારે પણ માટે ધનજીભાઈના મનમાં વિચાર આવતો “હીના તો અમારી જ દીકરી છે !..અમે જે દીકરી ખોઈ હતી તે જ પ્રભુએ અમને પાછી આપી !”
ધનજીભાઈને લખવાની બિમારી થયાને ચાર વર્ષ પુરા થઈ ગયા એક દિવસ, હીનાએ ધનજીભાઈની નજીક આવી કહ્યું “પપ્પા, હવે આપણે ત્યાં  ટુંક સમયમાં એક મહેમાન આવશે “ધનજીભાઈ કાંઇ સમજ્યા નહી. અને, દીકરા હર્ષદે  પુરી માહિતી કહી. ધનજીભાઈના મુખે ખુબ આનંદ હતો, જેનું વર્ણન કરવું અશક્ય છે. એમણે થોડા સમય બાદ, હીનાને નજીક બોલાવી કહ્યું ” હીના બેટી, હવે તું એક કામવાળી ઘરમાં રાખ. તમે મદદ કરશે “ત્યારે હીનાએ ધનજીભાઈને અટકાવી કહ્યું ” પપ્પા,એવું ના કહેશો. ત્યારે ધનજીભાઈએ હીનાને વધુ નજીક બોલાવી કહ્યું ” બેટી, તારી તબિયત સારી રહે એ અગત્યનું છે. કામવાળી તારૂં કામ કરી મદદરૂપ થશે. અને મને પણ મદદરૂપ થશે. જો મારી નાની બચત સેવીંગ ખાતામાં છે તે તમારી જ છે. જરૂર પડે વાપરશો”…હીના ગદ ગદ થઈ ગઈ, અને માની ગઈ.
હવે, ઘરકામ માટે મદદ આપનાર એક બાઈ હતી. હીનાને આરામ કરવા માટે સમય મળતો હતો. જ્યારે જ્યારે એ જાગતી હોય ત્યારે એ ધનજીભાઈ નજીક આવી પ્રેમથી પૂછતી ” પપ્પા, કેમ છો ? કાંઈ લઈ આવું ?” ત્યારે ધનજીભાઈ હસીને કહેતા “પેલી કામવાળી બાઈને પણ મારી સેવા કરવાની તક આપશે ને ?”…આ પ્રમાણે, દિવસો , અઠવાડીયા, મહિનાઓ વહી ગયા. અને નવ માસ પુરા થતાએક દિવસ રાત્રીના હર્ષદે હીનાને હોસ્પીતાલમાં દાખલ કરી. છ કલાકોમાં હર્ષદે એક સુદર બાબો જન્મ્યો છે એવા સમાચાર એમના પિતાને આપ્યા, ધનજીભાઈ તો ખુશ થઈ બાબાને જોવા માટે આતુર બની ગયા
બીજે દિવસે, બાબાની તબિયત સારી હોવાથી હોસ્પીતાલ છોડવાની રજા મળી ગઈ, અને હીના, હર્ષદ બાબા સાથે ફ્લેટમાં પ્રવેશ કર્યો. ધનજીભાઈ તો બસ બાબાને જોઈ પોતાના પૌત્રને રમાડવાના વિચારોમાં રહ્યા. જ્યારે હીનાએ બાબાને ધનજીભાઈના હાથમાં મુક્યો ત્યારે  એ તો ઉંચા સાદે બોલી ઉઠ્યા ” મંછા, જો આપણા ઘરે આપણો પૌત્ર આવ્યો છે..તારા વતી હું એને ખુબ ખુબ વ્હાલ આપીશ !” પૌત્રનું નામ મંછાબેનની યાદમાં “મ” લઈ “મિલન” રાખ્યું . ઘરમાં ખુબ આનંદ હતો.
ધનજીભાઈ એવો આનંદ નિહાળી ખુબ જ સંતોષ હતા. એક દિવસ, એમણે હર્ષદ અને હીના સાથે ખુબ વાતો કરી. સૌ સુઈ ગયા. વ્હેલી સવારે, હીના પપ્પાને દરરોજ કરે તે પ્રમાણે “જય શ્રી કૃષ્ણ, અને હલો” કરવા ધનજીભાઈના બેડ પાસે આવી. એવા સમયે ધનજીભાઈ જાગતા જ બેડમાં હોય. આજે આંખો બંધ હતી. જવાબ નામળ્યો એટલે હીનાએ ફરી “હલો, પપ્પા !” કહ્યું. ધનજીભાઈનું શરીર જરા પણ ના હાલ્યું. ધનજીભાઈ તો પત્ની મંછાને મળવા પ્રભુધામે પહોંચી ગયા હતા. હીનાએ વેદના સાથે ચીસ પાડી….હર્ષદ દોડીને આવ્યો. હીનાના તેમજ હર્ષદના આંખોમાં આસુંઓ હતા. હીના જયારે પરણીને આવી હતી ત્યારબાદ, ટુંક સમયમાં જ એના પિતા ગુજરી ગયા હતા. હીનાએ ધનજીભાઈને સસરા સ્વરૂપે કદી ના નિહાળ્યા, પણ હંમેશા એક “પિતા” સ્વરૂપે જ નિહાળી પ્રેમ આપ્યો હતો. આજે એના દીલમાં ખુબ જ દર્દ હતું . હર્ષદના હૈયે તો પિતા એક ગુરૂ સમાન હતા. એમનો પ્રેમ ના મળશે એવા વિચારે હૈયે દર્દ અનુભવી રહ્યો હતો…આવા સમયે, હીના રૂમમાં જઈને મિલનને ધનજીભાઈ પાસે લાવી અને કહેવા લાગી”પપ્પા, જેમ તમે અમોને પ્રેમ આપ્યો, તેવી જ રીતે અમે મિલનને વ્હાલ આપીશું મમ્મીને પણ એવું કહેશો કે એઓ ચિન્તા ના કરે “અને ત્યારે હર્ષદે મિલનને હાથમાં લઈને કહ્યું “પપ્પા, તમે જે સંસ્કાર આપ્યા તેના અમે ઋણી છીએ , અને અમે મિલનને એવું જ માર્ગદર્શન આપી શકીએ એવી પ્રભુને પ્રાર્થના કરે છીએ !પ્રભુ તમારા આત્માને શાંતી આપે !
 
આ વાર્તા લેખન ..તારીખ નવેમ્બર ૫, ૨૦૧૦…દિવાળીનો શુભ દિવસ, અને સીડની ઓસ્ટ્રેલીયામાં થયેલ લખાણ.
 
 
બે શબ્દો…
 
 
આ વાર્તામાં એક આદર્શ કુટુંબની કહાણી છે.
 
કલ્પનામાંથી બની છે…પણ સંસારમાં “આવું જીવન” હોય શકે.
 
આ કહાણીમાં મહેનત કર્યાનું ફળ છે…બાળકને સારા સંસ્કાર આપવાની વાત છે. દીકરા માટે
 
માતપિતા નો પ્રેમ છે અને, ઘરમાં આવતી વહુને દીકરી ગણવામાં જ યોગ્યતા છે.તેમજ,
 
પતિની સેવા કરતા પત્નીએ નવા ઘરને “પોતાનું” બનાવવાની શીખ છે.
 
વાર્તામાં સુખો સાથે દુઃખોની ઘટનાઓ ઉમેરી એક ચેતવણી મુકી છે.સંજોગો બદલાય તેમ
 
માનવીએ પણ બદલાવવાની શીખ છે.
 
માતા પિતાના જીવનમાં ઘડપણ માં “સેવા”રૂપી આધાર જરૂરીત હોય ત્યારે જે પ્રમાણે વહુ
 
 
હીનાએ સેવા આપી તેના દર્શન કરાવી અત્યારના નવયુગલોને માટે એક “સમજ” આપી છે.
 
આ વાર્તા બાદ…..બીજી વાર્તાઓ પ્રગટ થશે તેમાં કંઈક “વળાંક” લઈ, નવયુગના ફેરફારોને
 
માન્ય રાખી શું કરવું એની “સમજ” આપવાનો પ્રયાસ છે. અહી “જુનવાણી” વિચારોને બદલી,
 
નવયુગમાં “નવું વર્તન” અપનાવવાનું રહે છે. અને, એની સાથે સામાજીક પરિવર્તનના દર્શન
 
આપવાનો મારો પ્રયાસ હશે !
 
આ વાર્તા તમો સૌને ગમી હશે એવી આશા !
 
 
 
 
ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.
 
 
 
 
FEW WORDS…
 
Today it is October,2,2012.
Today, I am publishing a SHORT STORY in GUJARATI.
It is Story of an IDEAL FAMILY.
It will be the FOUNDATION….and  the OTHER STORIES will be reflecting the CHANGES that are observed in this MODERN TIMES.
Each SHORT STORY has a SOCIAL MESSAGE.
This STORY is giving the description of a FAMILY which has the IDEALS of HINDU PHILOSOPHY.
Is it possible to have  such JOINT FAMILY in the Moderm times ?
It is possible !
But, is it REALISTIC for the ELDERS in the SOCIETY to insist on it ?
I say NO !
In the NEW TIMES….& in the NEW CIRCUMSTANCES, one must be PRACTICAL & ACCEPT the CHANGE discarding the OLD THINKING.
I hope you like the MESSAGE in this SHORT STORY.
 
DR. CHANDRAVADAN MISTRY
 
Advertisements

Entry filed under: ટુંકી વાર્તાઓ.

ચંદ્રવિચારો શબ્દોમાં (૧૮) વિનોદ પારૂલ અને આશા !

17 ટિપ્પણીઓ Add your own

  • 1. SARYU PARIKH  |  ઓક્ટોબર 2, 2012 પર 4:43 પી એમ(pm)

    દરેકનુ જીવન – એક વાર્તા. દરેક વ્યક્તિ અને સ્વભાવના સ્વીકાર સાથે આનંદથી જીવવું એ કળા.
    સરયૂ

    જવાબ આપો
  • 2. pravinshastri  |  ઓક્ટોબર 2, 2012 પર 6:52 પી એમ(pm)

    ડોક્ટર સાહેબ. આજના સમયમાં કૌટુંબિક વાત્સલ્ય ઘટતું જાય છે પણ છેક મરી પરવાર્યું નથી. આપનું જિવન દર્શન ખરેખર ઉમદા છે. પરિવારની ઉપેક્ષા કરીને સમાજ સેવાનો દંભ કરતા લોકો માટે તમારી વાર્તા સરસ સંદેશો પહોંચાડૅએ અજ અપેક્ષા
    પ્રવીણ શાસ્ત્રી.

    જવાબ આપો
  • 3. mdgandhi21  |  ઓક્ટોબર 2, 2012 પર 8:52 પી એમ(pm)

    બહુ સુંદર વિચાર અને ઉચ્ચ ભાવનાવાળા ઊમદા કુટુંબની વાર્તા કરી છે.

    જવાબ આપો
  • 4. chandmal kumawat (prajapati) jaipur india now in new york usa  |  ઓક્ટોબર 2, 2012 પર 11:22 પી એમ(pm)

    DR CHANDRAVADAN MISTRY JI KEM CHO
    I AM CHAND PRAJAPATI FROM JAIPUR NOW LIVE IN NEW YORK I AM IN MEDIA N PUBLICATION PLS CALL ME BACK AUR GIVE YOUR NO I WANT TO CONTECT YOU . CHANDMAL KUMAWAT (PRAJAPATI) MOBILE NO. 0015162342311

    જવાબ આપો
  • 5. pravina  |  ઓક્ટોબર 2, 2012 પર 11:26 પી એમ(pm)

    Hina saw “Papa” In Sasaraji’ which is wonderful. It conveys lesson in life.Nice story.

    please visit

    http://www.pravinash.wordpress.com

    જવાબ આપો
  • 6. Ramesh Patel  |  ઓક્ટોબર 3, 2012 પર 12:27 એ એમ (am)

    જીવન એટલે તડકો ને છાંય , આપની આ જીવન વાર્તા હ્ર્દય સ્પર્શી અને
    વાસ્તવિકતાની પરછાયી જેવી આદર્શ વાર્તા છે.
    સુંદર અભિવ્યક્તિ.

    રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

    જવાબ આપો
  • 7. sapana53  |  ઓક્ટોબર 3, 2012 પર 3:53 એ એમ (am)

    સરસ વાર્તા સત્ય ઘટના લાગે છે ..ખૂબ સરસ રીતે લખાય છે

    જવાબ આપો
  • 8. Ishvarlal R. Mistry  |  ઓક્ટોબર 3, 2012 પર 5:29 એ એમ (am)

    Very nice story , agree with your comments and thoughts,Change with times. well said.

    Ishvarbhai.

    જવાબ આપો
  • 9. અશોકકુમાર દેશાઈ - 'દાદીમા ની પોટલી'  |  ઓક્ટોબર 3, 2012 પર 9:02 એ એમ (am)

    આદરણીય ડૉ. ચંદ્રવદનભાઈ,

    ખૂબજ સુંદર વાર્તાની કલ્પના કરેલ છે.સાથે સંસ્કારી કુટુંબ નાં ઉચ્ચ આદર્શ જાણવા મળ્યાં. હકીકતમાં આપને કલ્પના આવી છે તેવું કુટુંબ હકીકતમાં આજે પણ અમારા સંપર્ક છે અને એક અહીં બે .

    ધન્યવાદ !

    જવાબ આપો
  • 10. સુરેશ જાની  |  ઓક્ટોબર 4, 2012 પર 1:44 પી એમ(pm)

    આવી હિનાઓ ઘેર ઘેર હોય તો?

    જવાબ આપો
  • 11. hemapatel  |  ઓક્ટોબર 4, 2012 પર 3:28 પી એમ(pm)

    બહુજ ઉચ્ચતમ વિચારો વાર્તામાં દેખાય છે.

    જવાબ આપો
  • 12. chandravadan  |  ઓક્ટોબર 4, 2012 પર 5:06 પી એમ(pm)

    This was an Email Response to this Post>>>>

    ધનજીભાઈ અને મંછાબેનનો પરિવાર !

    FROM: Samir Dholakia
    TO: chadravada mistry

    Wednesday, October 3, 2012 3:40 AM

    EXCELLENT SIR…..

    SAMIR RANJITBHAI DHOLAKIA(B.Ed)(VOCAL CLASSICAL) SWARAA MUSIC CLASSES
    >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
    Samirbhai,
    Thanks for reading this Post & your Response !
    Chandravadan

    જવાબ આપો
  • 13. chandravadan  |  ઓક્ટોબર 4, 2012 પર 8:31 પી એમ(pm)

    This was an Email Response for this Post>>>>

    Fw: ધનજીભાઈ અને મંછાબેનનો પરિવાર !

    FROM: Narendra Phanse
    TO: chadravada mistry

    Thursday, October 4, 2012 1:11 PM

    I visited your blog today, but could not post my comment. Could you please arrange to cut-paste it in your blog? Thank you.

    ઘણાં દિવસે આપના બ્લૉગની મુલાકાત લીધી અને આ કથા વાંચી. ઘણી જ હૃદયસ્પર્શી વાર્તા છે. આવા વધુ લખાણની આતુરતાપૂર્વક રાહ જોઇશ!
    >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
    Narendrabhai,
    I was anxiously awaiting for your VISITS to Chandrapukar.
    I am happy to read your Email.
    Thanks !
    I will be honored to read your comments for the other Varta Posts.
    I am just wondering why you were not able to post comments directly on the Blog..may be next time you will be able to !
    Chandravadan

    જવાબ આપો
  • 14. Vinod R. Patel  |  ઓક્ટોબર 5, 2012 પર 12:09 એ એમ (am)

    ચંદ્રવદનભાઈ આપની વાર્તા અથથી અંત સુધી વાંચી ગયો.
    વાર્તાના વસ્તુની ગૂંથણી સરસ કરી છે.

    “હીના તો અમારી જ દીકરી છે !..અમે જે દીકરી ખોઈ હતી તે જ પ્રભુએ અમને પાછી આપી !”

    આવી હીના જેવી બીમાર સસરાની આજીવન સેવા કરનાર દીકરાની વહુ દીવો લઈને શોધવા જઈએ તો માત્ર થોડી જ મળી આવે.

    તમે હમ્મેશાં કાવ્યો લખતા હો છો.વાર્તાઓ ઉપર વધુ હાથ અજમાવો.
    સફળ થશો એવી શુભેચ્છાઓ .

    જવાબ આપો
  • 15. pragnaju  |  ઓક્ટોબર 5, 2012 પર 7:59 પી એમ(pm)

    “હીના તો અમારી જ દીકરી છે !..અમે જે દીકરી ખોઈ હતી તે જ પ્રભુએ અમને પાછી આપી !”
    સુંદર અભિવ્યક્તિ
    .હીનાનુ ગીત યાદ આવ્યુ
    છે હાથમાં કલમ, એ ચલાવી શકી નહીં
    લખવા મથું છું એ ઉતારી શકી નહીં

    હરપળ ઝબળી રાખી કલમ રક્તમાં છતાં
    આખેંથી અશ્રુબિંદુ વહાવી શકી નહીં

    ગરકાવ થઇ શકી નહીં ગઝલોના સાગરે
    ઊર્મિની લાશ એમાં ડુબાડી શકી નથી

    જવાબ આપો
  • 16. ડૉ. કિશોરભાઈ એમ.પટેલ  |  ઓક્ટોબર 10, 2012 પર 11:55 એ એમ (am)

    આદરણીયશ્રી. ડૉ. ચંદ્રવદનભાઈ

    આપે તો ગજબની વાર્તા લખો છો.

    કાવ્ય માં તો આપ પારંગત છો જ,

    સાચેજ આપની ક્લમે તો વાર્તા દ્વારા સમાજમાં ચેતના લાવવાનું

    કામ કરેલ છે, આવા કુટુંબોની કલ્પના કરવી વર્તમાન સમયમાં

    મુશ્કેલ છે છતાં પ્રભુએ હજી આશા છોડી નથી.

    હજુ પણ સારા પરિવારમાં સંસ્કારોનું આવું સિંચન જોવા મળે છે.

    ફરી એક્વાર અભિનંદન

    જવાબ આપો
  • 17. પરાર્થે સમર્પણ  |  ઓક્ટોબર 12, 2012 પર 6:41 એ એમ (am)

    આદરણીય ડો. શ્રી ચંદ્રવદનભાઈ,
    વાર્તા કથનનો વિષય ખુબ સુંદર અને પ્રેરણા દાયિત્વ ની ભાવના વાળો છે.
    વાર્તાના પાત્રો સામાજિક અને કુટુંબ ભાવનાના શિરમોર સમાન છે.
    આજના યુગમાં આવા પાત્રો મળે તો વૃદ્ધાશ્રમની જરૂરિયાત જ ના રહે.
    ધન્યવાદ ડોક્ટર સાહેબ.

    જવાબ આપો

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 175 other followers

તાજેતરની પોસ્ટ્સ

Top Rated

શ્રેણીઓ

અમી નજર ભરેલી મુલાકાત બદલ આભાર..ફરીથી પધારજો

Locations of visitors to this page <input type="button" value="Type Gujarati" onclick="win = window.open('','Comment', 'toolbar=0,menubar=0,location=0,width=550,height=550'); win.document.write(' var id='TEXTAREAID';'); win.focus();">

Blog Stats

  • 276,555 hits

Disclimer

સંગ્રહ

ઓક્ટોબર 2012
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« સપ્ટેમ્બર   નવેમ્બર »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

%d bloggers like this: