Archive for ઓક્ટોબર, 2011

સરોવરમાં હંસલા સાથે બતકો અને માછલીઓ

Picture of Duck - Free Pictures - FreeFoto.com

Fish

 

સરોવરમાં હંસલા સાથે બતકો અને માછલીઓ

એક નાનું સુંદર સરોવર. એ સરોવરમાં એક જ
હંસલો.
સરોવરમાં અનેક માછલીઓ રહેતી હતી. અને, સરોવરમાં અનેક
બતકો તરી આનંદ અનુભવે.
આ સરોવર પાળ નજીક અનેક કમળના ફુલો સરોવરની સુંદરતા
વધારતા હતા.એ
શનિવાર કે રવિવારના રજાના દિવસે સરોવર પાળ પર અનેક
માનવીઓ આનંદ માણવા આવતા.
કોઈકવાર, માનવીઓના ટોળામાં અનેક બાળકો આ વાતાવરણમાં
આનંદ વધારતા હતા.
કોઈકવાર, માનવી બાળકો સરોવર પાળ નજીક જઈ, સરોવરના
પાણીમાં બ્રેડના ટુંકડાઓ ફેંકતા હતા.
બતકો એક સાથે બેર્ડ ટુંકડાઓ તરફ ઝડપે તરી આવતા નિહાળી
બાળકો આનંદમાં નાચતા હતા.
જાણે, બતકો આ બાળકોને રમાડી રહ્યા
હતા.
એવા સમયે, સરોવર પાણીની અંદર માછલીઓ ભેગી થઈ આ દ્રશ્ય
નિહાળી ખુશી અનુભવતી, અને જરા બ્રેડ ખાવાનો લાભ લઈ લેતી.
જુદા જુદા રંગની માછલીઓને નિહાળી, માનવ ટોળામાં આનંદ
હતો.
આવું દ્રશ્ય તો દર શનિ-રવિએ નિહાળવા મળતુ.
પણ……દુરથી  નિહાળતા હંસલાને એ માટે જરા પણ રસ ના હતો. એ તો દુરથી જ મનમાં
કહેતો
“બતકો તો કેવા મુર્ખ ! એઓ તો ફેંકેલું કે ગમે તેવું
ખાય, અને જરા અક્કલ નથી. વળી, શરીર એમના મારા જેવા સફેદ નહી. એઓ તો કાળા
ધોળા
અને મારા જેવા સુંદર પણ નહી….અને, પેલી નાની નાની
માછલીઓ તો નકામી અક્કલ વગરની છે અને આ સરોવરમાં એમનું કામ જ નથી
!”
બસ, આવા વિચારોમાં એ હંસલો અભિમાનમાં ભુલાતો
રહેતો.
એક દિવસ,એ હંસલો ભુલથી કમળો નજીક તરતો તરતો પહોંચી
ગયો. એ કમળ વેલાઓ નજીક હતો. પાણી અંદર બીજા અનેક મુળો હતા. એ એના
અભિમાન અને ગર્વના વિચારોમાં એનું ભાન ભુલી ગયો હતો.
એના પગો મુળોમાં બંધાય ગયા.એ જરા પણ આગળ તરી શકતો ન હતો.એ એની પાંખો
ફફડાવી ઉડવાનો પ્રયાસો કરતો હતો. એના બધા જ પ્રયાસો
સફળતા વગર હતા. એ હવે અંતે નિરાશ હતો.
એવા સમયે, પાળ પર તરી રહેલા એક બે બતકો એની નજીક આવી
પુછવા લાગ્યા..” હંસાભાઈ, તમે કેમ નિરાશ છો ?”
ત્યારે, હંસલો જરા પણ ના બોલ્યો. થોડી વાર શાંન્તી
જાળવી, એ કહેવા લાગ્યો “અરે, મારા પગો મુળોમાં બંધાય ગયા છે.”
એવા સમયે, અનેક માછલીઓનું ટોળું ત્યાં આવ્યું
માછલીઓમાંથી એક માછલીએ પુછ્યું..” શું થયું છે ?”
ત્યારે, બતકો કહે.” અરે, આપણા હંસાભાઈ મુશીબતોમાં છે.
એના પગો મુળોમાં બંધાય ગયા છે. એ હવે સરોવરંમાં તરી શકતા નથી.”
આટલું સાંભળી, માછલીઓએ પાણીમાં ડુબકી મારી અદ્રશ્ય થઈ
ગઈ. એમના નાના નાના દાંતોના સહારે એઓ મુળો પર ઘા કરવા લાગ્યા. ધીરે
ધીરે.
એક પગ પછી બીજો પગ છુટો થઈ ગયો. જાણે, હંસલાને એક
જેલમાંથી મુક્તિ મળી હોય એવો અનુભવ થયો.
એવા સમયે, બતકો હંસલા પાસે આવ્યા અને કહેવા લાગ્યા .”
હંસાભાઈ, તમે જ્યારે સરોવરમાં તરો છો ત્યારે તમારી સુંદરતા નિહાળવા, અનેક
માનવીઓ
એમના બાળકો સાથે સરોવરે આવે છે. તમે અમારા માટે કોઈ ડર
ના રાખશો. અમે તો સૌ તમારા કારણે ભાગ્યશાળી છીએ એવું માનીએ છીએ ! આ સરોવરની
શોભા તમે વધારતા રહેશો એવી અમારી વિનંતી છે
!”
આવી બતકવાણી સાંભળી, હંસલો જરા અચંબામાં પડ્યો. અને એ
બતકોને પુછવા લાગ્યો.” મેં તમોને જરા પણ મદદ કરી નથી, છતાં તમે મને કેમ મદદ કરી
?”
ત્યારે, એક વૃધ્ધ બતક કહેવા લાગ્યું….”અરે, ભાઈ, અમો
તો દેખાવમાં એટલા સુંદર નથી. અમોને જોવા આ સરોવર પાળે કોણ આવે ? આ તો તું છે આ
સરોવરમાં
કે તારી સુંદરતા નિહાળવા અનેક આવે. સાથે આવતા બાળકો
અમોને પ્રેમથી ખવડાવે ….”
હજું કાંઈ વધુ કહે તે પહેલા, સરોવરના પાણી બહાર
ડોકીયું કરી, એક મોટી માછલી કહેવા લાગી..” હંસાભાઈ, આ બાળકો બતકોને ખવડાવે પણ એની
સાથે અમોને
પણ લાભ થાય. બાળકોએ પ્રેમથી આપેલને પ્રસાદી ગણી, એ
બ્રેડ ખાતા, અમોને એક અનોખો આનંદ થાય છે !”
આ પ્રમાણે, બતકો અને માછલીઓના શબ્દો સાંભળી, હંસલો
ઉંડા વિચારોમાં હતો…..એના મનમાં આ શબ્દો હતા…” હું તે કેવો મુર્ખ કે મને મારા
સુંદર દેહનું જ
અભિમાન હતું, અને હું કોઈના ભલા માટે જરા પણ વિચારતો જ
ના હતો. ત્યારે, આ બતકો અને માછલીઓમાં  કેટલી બધી અક્કલ છે. પ્રાણીનું મુલ્ય એની
દેહની
સુંદરતા સાથે અંકાતું નથી..એનું ખરૂં મુલ્ય તો એના
વિચારો કે કાર્યો દ્વારા જ હોય શકે !”
બસ, ……આવા વિચારોમાં હંસલાનું અભિમાન પીગળી ગયું
હતું. એ હવે એક “નવો” જ સરોવર હંસલો હતો !

આ વાર્તા લખાણ પ્રથમ તારીખ ઓકટોબર,૫,
૨૦૧૧
થોડા ફેરફારો સાથે અંતે તારીખ ઓકટોબર ૨૪,
૨૦૧૧
ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આ વાર્તા ફક્ત બોધરૂપે જ છે !
કાયાની સુંદરતાના ગર્વમાં બુધ્ધી પર અંધકાર છવાય જાય
છે.
માનવી એવી હાલતે અંધકારમાં રહી જીવન જીવે
છે.
જ્યારે, એને “ઠોકર” વાગે ત્યારે જ એની બુધ્ધી જાગૃત
થાય છે, ત્યારે એને
એના અભિમાનની જાણ થાય છે…ત્યારે જ  એ કોઈવાર, “નવો”
પંથ  લઈ,
સત્ય કે સતકર્મ તરફ વળે છે !
આ વાર્તામાં, “હંસલો”  માનવ ગર્વના “પ્રતિક”રૂપે છે
!
બતકો અને માછલીઓ એના અંધકાર દુર કરવા માટે નિમીત બને
છે !
હંસલાનું મુળો સાથેનું બંધન  એના જીવનની “ઠોકર”
છે.
આ ઠોકર કારણે હંસલામાં “પરિવર્તન”
છે.
માનવી જીવનમાં પણ આવા “અનુભવો” ઠોકર બની, માનવ
સ્વભાવને બદલે છે.
જે માનવી, આવા અનુભવો દ્વારા બદલાતા નથી તે જ મહા
અજ્ઞાનતા !
એ જ માનવીની “મોટામાં મોટી મુર્ખાઈ ” છે
!

એથી જ ચંદ્ર કહે છે સૌને…….

મત કર અભિમાન, ઓ માનવ,

એક દિન જાવું, ખુલ્લા હાથે,

ના આવે, ધન દોલત તુંજ સાથ,

માટીની  આ કાયા તારી માટીમાં રે જાવે,

સુંદરતા એની માટીમાં હી મીલ જાવે !

અને, આવા વિચારોમાં લાવી ફરી ચંદ્ર
કહે……..

જીવન સંસારમાં જીવતા, અનુભવો દે છે શીખ તુંજને

જો લાગી ઠોકર તુંજને, તો થઈ પ્રભુકૃપા એવું તું માનજે !

અવગુણો તું છોડજે, અને નવલો પંથ અપનાવજે,

પરિવર્તન એવું બને, તો પ્રભુ પાસે તું રહે !

બસ, આ “ટુંકી વાર્તા” અને સાથે દર્શાવેલા આ “બે
શબ્દો”  ગમ્યા હશે !
આ પોસ્ટ વાંચી, તમે તમારા પ્રતિભાવરૂપે જરૂર
જણાવશો.
મને પણ કાંઈ નવું “માર્ગદર્શન” મળે…અન્ય પણ તમારા
વિચારો જાણી એનો “લાભ”લઈ શકે, અને
જીવન સુધારી શકે !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.
Advertisements

ઓક્ટોબર 29, 2011 at 1:20 પી એમ(pm) 17 comments

એક સાપ અને એક ડોશીમા !

 

 king cobra pictures

Portrait of Elderly Woman with Facial Tattoo on Her Forehead Photographic Print by Kimberley Coole
એક સાપ અને એક ડોશીમા !
એક ડોશીમા એક નાના ઘરમાં રહી પોતાનું ગુજરાન
ચલાવતા. એમનો સ્વભાવ ઘણો જ માયળુ હતો. ગામમાં સૌ એમને જાણતા હતા. ડોશીમા પણ ગામના
સૈ પ્રત્યે ખુબ જ પ્રેમ રાખતા.અરે, ડોશીમા તો પશુ પ્રાણીઓને પણ પ્રેમથી જ નિહાળતા.
એઓ એટલા બધા ભોળા હતા કે ઘણીવાર, કોઈક એમને કહેતા” માજી, આ દુનિયામાં બધા જ બોળા ના
હોય, અને એથી તમો સાવધાન રહેજો.”ત્યારે, ડોશીમા એઓને ઠંડા હૈયે શાંતીથી
કહેતા”ઉપરવાળો મારી સંભાળ રાખશે !”

ઠંડીની સીઝન ચાલી રહી હતી, અને આ વર્ષ બરફ પણ ખુબ
પડ્યો હતો. ડોશીમા ધીરે ધીરે બરફ ભરપુર રસ્તો કાપતા હતા. ત્યાં અચાનક એમણે એક સાપને
નિહાળ્યો. ઠંડીમાં સાપનું શરીર ધ્રુજતું હતું. એ જરા પણ હાલી શકતો ના હતો. જાણે એ
તો એના મૃત્યુની રાહ જોતો હતો. એ સાપને જોઈ ડોશીમાને ખુબ દયા આવી, અમે એ એના મનમાં
બોલી ” ડરીશ નહી. હું તમે મારા ઘરે લઈ જઈ તારી દેખરેખ રાખીશ”. આ પ્રમાણે એ વિચાર
કરી સાપને એણ પ્રેમથી એમના હાથમાં મુકી ઘરે લાવી. હવે, ઘરમાં તાપમાં સાપના શરીરમાં
નવી ચેતના આવી. એ એનું શરીર હલાવી ચાલી શકતો હતો. એના શરીરમાં લોહીનું ભ્રમણ હતું
એને અચાનક એક વાચા થઈ અને કહે, “માજી, તમારો ખુબ ખુબ આભાર !..આજે તમે મને એક નવી
જીદંગી આપી” ડોશીમા કાંઈ બોલ્યા નહી. એતો વહેલા વહેલા એક વાટકીમા દુધ લાવ્યા અને
સાપને આપ્યું. સાપ તો ખુશીથી એ પી ગયો. હવે સાપના શરીરમાં ફરી તાકાત હતી. ડોશીમા પણ
હવે ખુશ હતા.
સાપનું શરીર હવે ઠડુ ના હતું, અને દુધ પીધા પછી
તો એનામાં તાકાત હતી. હવે એ તો મો ખોલી એની ફેણ બતાવી હલાવતો હતો. હવે એ એના અસલ
સ્વરૂપમાં હતો.અને, હવે તો એ ડોશીમાને કહેવા લાગ્યો” અરે,ઓ, ડોશી, મારે તો તને
ડંસવું છે” આ સાંભળી ડોશીમાને જરા અચંબો થયો. એ એના મનમાં વિચારે છે કે “આ પ્ર્રાણી
તે કેવું ? એ મરવા પડ્યું હતું ત્યારે મે દયા કરી એને નવજીવન આપ્યું. હવે એના
ઉપકારને બદલે મને જ સજા આપવા તૈયાર છે !”

આવા સમયે, ડોશીમાને કોઈકે કહેલા શબ્દો યાદ આવ્યા
” આ દુનિયામાં ભધા જ ભલા નથી..તમે સાવધાન રહેજો !”. હેવે, ડોશીમા, એમની બુધ્ધી સાથે
બોલ્યા “જરૂર તું મને ડંખજે.પણ તે પહેલા તું પિંજરાની અંદર એક થાળી છે. તેમાંનું
દુધ પી જા અને પછી તું મને ડંખજે” આ સાંભળી સાપને થયું કે “આ ડોશી તો જરા ચક્રમ છે.
એને ખબર તો છે કે દુધ તો મારો ખોરાક. એ જો હું પીશ તો મારામાં વધારે શક્તિ હશે, અને
મારૂં ઝેર પણ જોરદાર હશે. ચાલો જેવી ડોશીની ઈચ્છા . હું એની ઈચ્છા પુરી કરી ડંખીશ
અને મારી ઈચ્છા પણ એથી પુરીથશે અને ત્યારબાદ, હું એને ડંશીશ.” એ તો બીજું કાંઈ
વિચારવા વગર પિજંરા તરફ દોડી ગયો. અને ડોશીમાએ પિજંરાનું બારણું બંધ કરી દીધું.અને
સાપને ડોશીમાએ અંતે કહ્યું” મારા હાથે તને જીવન દાન મળ્યું પણ તારી વૃત્તિ કારણે જ
હવે તને આ મૃત્યુદંડ છે”
સાપને એની ભુલ સમજાય. એનામાં માફી માંગવાની આદત જ
ના હતી.

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી
વાર્તા લખાણ માર્ચ
૨૦૧૧

બે શબ્દો…

આ વાર્તા તો વલીભાઈ મુસાના બ્લોગ પર એક સમયે સાપ વિષે
વાંચેલું એ આધારીત છે. એ બ્લોગ પર એક્વાર, ” The Snake A song By
Wilson).
એ કાવ્ય આધારીત, આ એક કલ્પના છે !
અહી એક બોધકથા સ્વરૂપે પ્રગટ કરેલી વાર્તા
છે.

જેનો જેવો સ્વભાવ તેવો એનો ભાવ !

જે કોઈનો બુરી ઈચ્છારૂપી ભાવ તે એવી જ રીતે એ પ્રગટ કરે.

જે કોઈ ભલું જ વિચારે, તે અન્યમા ફક્ત ભલાઈ જ નિહાળે.

પણ જ્યારે ભલાઈ અર્પણ કરનાર “બુધ્ધી”ની સહાય લેય ત્યારે એવી વ્યક્તિ બુરાને
પણ “અફસોસ” કરવાની તક આપે છે.

આ સાપ અને ડોશીમાનૉ વાર્તામાં ફક્ત “ભલાઈ અને
બુરાય”નું દર્શન જ છે. આ વાર્તાનો “માફી” વગર છે.
અહી એક બીજો “બોધ” છે. જે કોઈ પોતાની ભુલ સમજતા એ માટે
“માફી” માંગવા તૈયાર હોય તેનું માન માફી માંગવાથી ઘટતું નથી અને એને એ તો નવજીવન
તરફ જ દોરે છે !
અથી, બીજો બોધ
છે….>>>>>>>>>

ગમે તેવા સંજોગો હોય, પણ જ્યારે ભુલ થઈ હોય તેની સમજ પડતા ખરા દિલથી “માફી”
માંગવી એ માનવી માટે એક ફરજ છે.

આ પ્રમાણે, જીવનમાં અમલ કરતા, “નવજીવન” મળી શકે છે !

આશા છે કે આ “ટુંકી વાર્તા” સૌને ગમે
!

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

 

ઓક્ટોબર 24, 2011 at 1:32 પી એમ(pm) 16 comments

કબુતર કથા

કબુતર કથા

એક કબુતર હતું. પરિવાર તેમજ કબુતર જાતીના સૌ સાથે
એ આનંદ અનુભવતું.પણ, જ્યારે જ્યારે બીજા પક્ષીઓના
ટોળામાં જવાનું થતું ત્યારે એને કોઈ ગણતુ નહી.
અરે, કોઈ કોઈ પક્ષી તો એની ગમ્મત  કરી ખીજવતા. ત્યારે એ
દુઃખ અનુભવી થોડું રડી લેતું. કોઈક વાર એ પ્રભુએ
પુછતું ઃ “હે, પ્રભુ, આ તે કેવું છે આ જીવન ? પ્રભુ દયા કરી મારૂં
જીવન સુધારજે !”
એક દિવસ માનવ જગતમાંથી એક માનવી એની મુજવણો સાથે
જંગલમાં પક્ષીરાજ ગરૂડજીને મળવા આવ્યો. એણે ગરૂડજીને
કહ્યું કે મારે દુર દુર સંદેશાઓ મોકલવા પડે છે.
માનવીઓ સાથે મોકલતો પણ આજના જમાનામાં બીજા માનવીઓ પરથી
મને ભરોષો રહ્યો નથી. હવે દુર દુર સંદેશા
પહોચાડવા માટે મારી પાસે કાંઈ ઉપાય નથી.અને આવી વિગતો કહી એણે
ગરૂડજી પાસે મદદ માંગી.
પક્ષીના રાજા ગરૂડજીએ પક્ષીઓની એક સભા બોલાવી.
જંગલના સર્વ પક્ષીઓએ એમાં હાજરી આપી. માનવીની ચિન્તાઓનું વર્ણન
કરી, ગરૂડજીએ સૌને એક પ્રષ્ન કર્યોઃ”આ માનવીને
મદદ કરવા કોઈ તૈયાર છે ?”
બધા જ ચુપ રહ્યા.
થોડી મીનીટો થઈ…અને મોર નાચતો નાચતો પહેલો આગળ
આવ્યો અને બોલવા લાગ્યોઃ “મારી સુંદર પીછાભરેલી કાયા નિહાળી
જરૂર મને તો કેદ કરવા અનેક હોય શકે. અને હું જો
કેદ થાવું તો માનવ સંદેશો ઈચ્છા પ્રમાણે ના પહોચી શકે.”
પોપટ ત્યારે તરત બોલવા લાગ્યોઃ” “મારા મીઠા બોલથી
માનવી કેદ કરી એના ઘરે જ લઈ જાય. એથી અહી મારૂં કામ નહી.”
ત્યાં ચકલી એની ચતુરાય વાપરી કહેઃ” ‘ચી. ચી’
કરવાનો તો મારો સ્વભાવ રહ્યો.અને મને પકડવા અનેક દોડશે”
અને, એવા સમયે કાગડો ધીરેથી બોલ્યોઃ” હું તો
કાળો. કા, કા હું તો કરૂં. મારી વાચા જ સાંભળી લોકો મને મારવા
દોડે.”
આ પ્રમાણે, એક પછી એક બધા જ પક્ષીઓ ના કહેવા
લાગ્યા.
અને, ગરૂડજી અંતે કહેઃ ” હું તો અહીનો રાજા. રાજ
છોડી બહાર જવું એ મારા માટે યોગ્ય ના કહેવાય.”
અંતે, સભામાં ફક્ત શાન્તી હતી. સૌ એકબીજા તરફ જોઈ
રહ્યા હતા.
એવા સમયે, ડરતા ડરતા, કબુતર બોલ્યુંઃ” રાજાજી હું
તો એક નાનું પક્ષી છું. કદાચ નાના મુખે મોટી વાત લાગશે.
જો પરવાનગી હોય તો હું કંઈ
કહું.”
ગરૂડજી તો નિરાશ હતો. એ જરા આશા સાથે કબુતરને
કહેઃ” જરૂર તને બોલવાનો પુરો હક્ક છે. “
ત્યારે હિમંત સાથે કબુતર કહેવા લાગ્યુંઃ”હું આ કામ કરવા તૈયાર છું. હું દુર સુધી ઉડી શકું છું. તમે જો હું કહું તેમ
કરવા મંજૂરી આપો તો આ કાર્ય સરળ રીતે શક્ય હોય
શકે.”
તરત સૌ પક્ષીઓ વચૂ જાણવા માટે આતુર બની કહેઃ ”
કબુતરજી કહો કહો.તમે જે કહેશો તે પ્રમાણે રાજાજી અને અમે
સૌ માન્ય રાખીશું”
ત્યારે કબુતરના દીલમાં એક અનોખો સંતોષ હતો. અને એ
કહેઃ” તમે માનવીને કહેજો કે એ એનો સંદેશો એક નાના કાગળ
પર લખે. અને એ કાગળ મારી ડોકના પટાની અંદર
સંતાડીને મુકે. હું ઉડતું ઉડતું જ્યાં જવાનું હોય ત્યાં જઈ શકું. અને
જો
એ સંદેશો ત્યાં પહોંચ્યા બાદ એનો જવાબ પાછો લઈ
આવવાનો હોય તો એ પણ હું કરી શકું.”
આ સાંભળી ગરૂડજી તો એકદમ રાજી થઈ ગયા. સૌ પક્ષીઓ
ઉભા થઈને તાળીઓ પાડી કબુતરના વખાણ કરવા લાગ્યા.
ગરૂડરાજએ સંગીત સાથે કબુતરને “શાંતીના દુત”નું
તરીકે એવોર્ડ આપ્યો.
આજે પહેલીવાર, કબુતરને પક્ષી પ્રજા તરફથી માન
મળ્યું.
આ પ્રમાણે, કબુતરનું જીવન એકદમ બદલાય ગયું. એક
“શાન્તીના દુત ” તરીકે જાણે કબુતરને અમરતા મળી !
આ વાર્તાનું લખાણ ઃ તારીખ નવેમ્બર, ૫,
૨૦૧૦                                  ચંદ્રવદન.

બે શબ્દો…

આ સત્ય ઘટના નથી.
આ પણ એક બાળવાર્તા જ છે.
આ પ્રમાણે કબુતર વિષે વાર્તારૂપી લખાણ છે કે નહી
એની ખબર નથી.
આ એક બોધકથારૂપે કહેવાનો મારો હેતુ
છે.
જગતમાં થઈ ગયેલી ઘટનાઓ આધારીત “વિશ્વ યુધ્ધ”માં
કબુતર મારફતે સંદેશા મોકલાયાનો ઉલ્લેખ ઈતિહાસના પાને છે.
વિશ્વ યુધ્ધ પહેલા પણ કબુતરો મારફતે રાજાઓ દુર
સંદેશા મોલવાના દાખલાઓ ઘણા છે. ભારતના વડા પ્રધાન
જવાહર નેહરૂએ શાંતી નામે ધોળા કબુતરો આકાશમાં
ઉડાવ્યાનો ઉલ્લેખ સૌએ જાણ્યો જ છે.

અંતે મારે કહેવું છે કે આ બાળવાર્તામાં “બોધ”રૂપે શીખ એટલી જ કે….

જ્યારે જે વ્યક્તિના મનમાં એવું થાય કે એનું મુલ્ય કાંઈ જ નથી , ત્યારે

એની નિરાશાને દુર કરવા પ્રભુ એને પ્રેરણા આપે જ છે. અહી પ્રભુશ્રધ્ધાના

મહત્વનો ઉપદેશ છે ! …અહી, આત્મવિશ્વાસના બળનો મહિમા છે !

આ વાર્તા, અને આ “બોધ” સૌને ગમે એવી આશા
છે.
કોઈને આ વાર્તામાં એવી “શીખ” ના દર્શન સિવાય અન્ય
સમજ આવે તો, જરૂરથી પ્રતિભાવરૂપે જણાવશે એવી આશા.
વાર્તા લખાણમાં ભુલો હોય સુધારશો એવી વિનંતી
!
ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી

 

ઓક્ટોબર 11, 2011 at 2:12 એ એમ (am) 17 comments

વાંદરો અને શિયાળ

વાંદરો અને શિયાળ

એક વાંદરો હતો.ગામમાં ફરતા ફરતા, એ અનેક ઘરોમાં
ડોકીયું કરતો. માનવીઓને એ સારી રીતે જાણતો થઈ ગયો હતો.
એક દિવસ  ગામમાં ફરતા ફરતા, એ દુર જંગલમાં પહોંચી
ગયો. એને ખુબ જ ભુખ લાગી હતી.એવા જ સમયે એક કેરીભરપૂર આંબો
એની નજરે આવ્યો. એ ખુશ થઈ આંબા પર ચડી ગયો., અને
એણે એક પછી એક કેરીઓ નીચે જમીન પર ફેંકી. આંબા ઝડ નીચે બેસીને
શાંતીથી કેરીઓ ખાવાનો વિચાર હતો. અને નીચે આવે
એટલે કેરીઓના ઢગલા નજીક એક શિયાળ ઉભુ હતું. હજુ વાંદરો કંઈક બોલે
તે
પહેલા શિયાળ કહેઃ”વાંદરાભાઈ, આ બધી જ કેરીઓ મારી
છે.”
ત્યારે વાંદરો કહેઃ”અરે, શિયાળબેન, મેં આ આંબાના ઝડ પરથી તોડી નીચે પાડી છે. આ આંબા પરની થોડી જ કેરીઓ બાકી હતી તે
બધી જ કેરીઓ તોડી અહી ફેંકી છે. હવે આંબા પર એક
પણ કેરી નથી..આ બધી જ કેરીઓ મારી છે.”
ત્યારે શિયાળ ચુતરાયથી કહેઃ મેં તને કેરીઓ તોડતા
જોયો નથી  કોઈ એ માટે સાક્ષી છે ?”
વાંદરો ચુપ થઈ ગયો. એ નારાજ થઈ ગયો. પણ, હારવું એ
વાંદરાના સ્વભાવમાં ના હતું. પણ, વાંદારાને નિરાશ થયેલો
નિહાળી,
ખુશીમાં હસતું હતું.
વાંદરો થોડે દુર એક ઝાડ પાછળ સંતાય ગયો. એંણે ઝાડ
પાછળ ગામમાંથી મેળવેલું ટેઈપ રેકોર્ડરની ચાંપ દબાવી. અને વાઘની
ગર્જનાનો અવાજ શરૂ થયો. વાંદરો પણ સાથે ચીસો પાડિ
દોડવા લાગ્યો. શિયાળ પણ ગભરાટમાં દોડી દુર દુર ભાગ્યું.અને,
વાંદરાએ
ટેઈપ રેકોર્ડર બંધ કર્યું. ખુશ થઈ આંબા ઝાડ નીચે
બેસી એની ઈચ્છા પ્રમાણે શાંત વાતાવરણમાં આનંદથી કેરીઓ ખાવા લાગ્યો. અને
શિયાળ શાંત વાતાવરણ કારણે દૉડતું દોડતું આંબા
પાસે આવ્યું. એ વાંદરાને કેરીઓ ખાતા જોઈ અચંબો પામી.
“વાંદરાભાઈ, તમે તો ડરીને ભાગી ગયા હતા, તો અહી
કેવી રીતે પાછા છો?” શિયાળે પ્ર્ર્ષ્ન કર્યો.
“ના, હું એવો ડરપોક નથી વાઘ તો મારો કેદી છે”
વાંદરાએ થોડા ગર્વ સાથે જવાબ આપ્યો.
“હું સમજી નહી” શિયાળે વાંદરાને
કહ્યું.
ત્યારે વાંદરાએ  કહેવાનું શરૂ કર્યું……”અરે,
બેન, તું તો જંગલમાં રહે અને તું કાંઈ ના જાણે, આ તો નવો જમાનો છે. હું માનવીઓ નજીક
રહુ
એટલે નવું નવું જાણવાનું મળે. એક મશીન છે તેમાં
વાઘના અવાજને કેદ કર્યો છે મેં તો મશીન ચાલુ કર્યું હતું, બસ આટલું જ કર્યું હતું.
તું
ભાગી ગઈ અને આ બધી જ કેરીઓ મારી
છે”
શિયાળને એની ચતુરાયનું અભિમાન હતું તે  ત્યાં તરત
જ પીગળી ગયું. નારાજ થઈ. એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર એ દુર જંગલમાં ચાલી
ગઈ.
આ વાર્તાનું લખાણ ….તારીખ નવેમ્બર ૫,
૨૦૧૦…………………………..ચંદ્રવદન

બે શબ્દો…

આ બાળવાર્તારૂપી બોધ કથા
છે.
અનેક બાળવાર્તાઓમાં  તમે શિયાળ કે વાંદરા વિષે
વાંચ્યું જ હશે.
“વાંદરો અને ટોપીઓ”નું યાદ છે ને ?..અને શિયાળની
ચતુરાયના દર્શન તો અનેક વાર્તાઓરૂપે કર્યા જ હશે.
અહી નવા યુગને ધ્યાનમાં લઈને આ બાળવાર્તામાં કંઈક
“નવીનતા” લાવવા પ્રયાસ કર્યો છે
.

પણ આ વાર્તાનો મુખ્ય હેતુ તો કંઈક બોધ આપવાનો છે.

અહી જેમ વાંદરાએ હાર ના માની, એ પ્રમાણે માનવીએ પણ જીવનમાં હાર

ના માનવી રહી એવી શીખ છે. તમે તમારા ધ્યેયને વળગી રહો તો અંતે જીત

જ છે !

અને, શિયાળની “ચતુરાય”નો દાખલામાં એક બીજો બોધ છે. જ્યારે પણ

માનવી એની શક્તિનું “અભિમાન” કરે ત્યારે એની હાર કે પતન એની નજીક આવે છે !

બસ, આટલો વિચાર આ બાળવાર્તારૂપે દર્શાવવા પ્રયાસ
કર્યો છે.
આશા છે કે અનેકને આ પોસ્ટરૂપી “ટુંકી વાર્તા” ગમે
!
અનેક “કાવ્યો” પોસ્ટરૂપે પ્રગટ કર્યા બાદ, હવે
ટુંક સમય માટે “ફક્ત વાર્તાઓ” પ્રગટ કરવાના આ મારા નિર્ણયમાં આ પહેલી વાર્તા
છે.
તો….આશા છે તમો જરૂરથી વાંચી તમારા “પ્રતિભાવો”
રૂપી વિચારો જણાવશો..ભુલો હોય કહેશો.
ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી.

ઓક્ટોબર 2, 2011 at 12:11 પી એમ(pm) 26 comments


Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 176 other followers

તાજેતરની પોસ્ટ્સ

Top Rated

શ્રેણીઓ

અમી નજર ભરેલી મુલાકાત બદલ આભાર..ફરીથી પધારજો

Locations of visitors to this page <input type="button" value="Type Gujarati" onclick="win = window.open('','Comment', 'toolbar=0,menubar=0,location=0,width=550,height=550'); win.document.write(' var id='TEXTAREAID';'); win.focus();">

Blog Stats

  • 279,175 hits

Disclimer

સંગ્રહ

ઓક્ટોબર 2011
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« સપ્ટેમ્બર   નવેમ્બર »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31