સાપ અને લીસોટા

February 28, 2009 at 2:46 pm 19 comments

 
 
 

king cobra pictures
 
 
 

 

              સાપ અને લીસોટા

 

    માધવ નગર એક નાનું ગામ છે, અને ગામના તળાવ નજીકનાં ફળીયે એક નાનું પણ સુંદર ઘર છે., જેમાં એક વ્રુધ્ધ કુટુંબ રહે છે- પસાભાઈ અને પ્રેમીબેન. એમને બે દીકરા. મોટો દીકરો રામ અને નાનો શ્યામ. રામ પરણીત છે અને નાનો કુંવારો છે. પણ રામ-શ્યામની જોડીને નિહાળીને સૌ રામ લક્ષ્મણ સજીવન થયા એવું ફળીયે કહેતાં. રામની પત્નીનું નામ સવિતા. રામને સંતાન રૂપે બે દિકરાઓ- દીપક અને પ્રકાશ. જે શ્યામને બહુજ વ્હાલા હતા.

પશાભાઈના ઘરે સૌના મુખે આનંદ હતો. ગામમાં ચર્ચા થતી તો પશાભાઈના કુટુંબની વાત મુખે હોય જ “પશાકાકા કેવા ભાગ્યશાળી છે ! કેવો કુટુંબ પ્રેમભાવ છે….” વળી, વધુ ચર્ચા થતી તેમ સાંભળવા મળતું કે “રામ અને શ્યામની જોડી કેવી સુંદર છે ! ભાઈ-ભાઈનો પ્રેમ તો એવો હોવો જોઈએ !”

જેમ વર્ષો વહી ગયા શ્યામ પણ નાનો ન રહ્યો, એ પણ પરણવા લાયક થયો. શ્યામ પરણી ગયો, અને હવે ઘરમાં બે વહુઓ,.શ્યામની પત્ની કંચન, એક ગરીબ ઘરની સંસ્કારી નારી હતી. જે સવિતાની દેરાણી થઈ…પશાભાઈ તો વહુઓના વખાણ કરતા સૌને કહે “મારી સવિતા તો ઘરની સીતા છે ! મારી કંચન તો ઘરની લક્ષ્મી છે !”

 

સમય વહેતો ગયો…અનેક વર્ષો વહી ગયા. પશાભાઈ અને પ્રેમીબેન અશક્ત  

થઈ ગયા. ઘડપણ સૌની નજરે આવતું હતું. પ્રથમ પશાભાઈએ પ્રાણ ત્યાગા અને થોડા મહિનામાં પ્રેમીબેન પણ પ્રભુ ધામે ચાલી ગયા. હવે રામ અને શ્યામની માતાપિતાની છત્રછાયા ન હતી…કિન્તુ, બે ભાઈઓ એક બીજાથી નજીક રહ્યા. એક બીજા માટે પ્રેમ વધતો ગયો. શ્યામને ત્યાં એક દીકરીનો જન્મ થયો. એ ઘરમાં આનંદ વધ્યો. રામના બે દીકરા અને શ્યામની દીકરી એક સાથે રમે અને એઓને નિહાળી ઘરના સર્વ આનંદ માણે…આ પ્રમાણે અનેક દિવસો વહી ગયા પણ, એક દિવસે રામનું અકસ્માત મ્રુત્યુ થયું. એક આનંદીત પરિવારમાં અચાનક મહાન દુ:ખ આવી પડ્યું. નાના શ્યામને કંઈજ સુજતું નથી. કુદરત દુ:ખ આપે અને એનો ઈલાજ પણ એજ આપે…શ્યામને કંઈક પ્રભુશક્તિ મળી અને એણે ઘરની પુરી જવાબદારી ઉપાડી લીધી.

 

 મોટાભાઈના નાના દીકરાઓને શ્યામે એના ભત્રીજા સ્વરૂપે ન જોયા…. અને, દીકરા સમાન ગણ્યા….શ્યામની વહુ કંચનને પણ કાકીને બદલે માતારૂપી પ્રેમ આપ્યો. દીપક-પ્રકાશે પણ કાકા-કાકીને અનેકવાર પપ્પા-મમ્મી કહી દીધું.

 

અનેક વર્ષો વીતી ગયા. મોટાભાઈ રામના દીકરાઓએ ઉચ્ચ ભણતર લીધું….એક ડોક્ટર તો બીજો એંન્જીનીયર થયો. ગામમાં રહેવાનું છોડી દીધુ અને નજીકના શહેરમાં રહેવા લાગ્યા. એ ઓ પણ મોટા થઈ ગયા હતા અને લગ્નગ્રંથીમાં બંધાયા. બંને ભાઈઓ સુંદર આલીશાન મકાનમાં રહેવા લાગ્યા. પ્રભુક્રુપાથી એઓને સંતાન સુખ પણ મળ્યું. રામની પત્ની સવિતા થોડા દિવસો દિપકને ત્યાં તો થોડા દિવસ પ્રકાશને ત્યાં રહી એનું જીવન પસાર કરતી રહી.

 

માધવપુર ગામે શ્યામ જુના ઘરે દિવસો ગાળી રહ્યો હતો. ગામડાના જીવનમાં એને સુખ આનંદ હતો. જીવન ગુજરાન માટે નોકરી હતી. એને સર્વ પ્રકારે સંતોષ હતો. ફક્ત કોઈકોઈ વાર એને નાની દીકરીની ચિંતા હતી. દિવસે દિવસે એ મોટી થતી હતી. ઘણીવાર શ્યામ અને કંચનની વચ્ચે ચર્ચા થતી: “ ખેર, જુઓને, આપણી નયના તો ઘણીજ મોટી થઈ ગઈ છે. આપણે એના માટે કોઈક જગ્યા શોધવી પડશે.” કંચન શ્યામને કહેતી.

 

“અરે, પગલી, તું શાને ચિંતા કરે છે ? દીપક અને પ્રકાશ તો છે….” શ્યામ શાંતિથી કંચનને કહેતો.

 

“અરે, એ તો આપણા ભત્રીજા છે, એમના પર કંઈ આશા રખાય ?” કહી કંચન શ્યામને ચેતવણી આપતી.

 

“પગલી,આપણે ક્યાં દીકરાઓ છે. એઓ જ આપણા દીકરા, આપણી દીકરી નયનાનાં લગ્ન સમયે દોડીને આવશે.” એવા શબ્દો કહી શ્યામ કંચનની ચિંતા દૂર કરવાનો પ્રયાસ કરતો

 

નયનાએ કોલેજનો અભ્યાસ કરી ડીગ્રી મેળવી. અને જ્યારે એ ક્યાંક નોકરીની શોધમાં હતી ત્યાં તો એક ઉચ્ચ કુટુંબનું માંગુ એના માટે આવ્યું. છોકરાનું નામ પ્રિતેશ હતું એ છોકરો શાંત સ્વભાવનો અને દેખાવે જરા શ્યામ હતો.છતાં ઘણોજ રૂપાળો હતો. પ્રિતેશને તો નયનાં ઘણીજ ગમી ગઈ,”પણ અમારી દીકરી નયનાને પ્રિતેશ ગમશે?” આવો પ્રશ્ન માત-પિતા કંચન-શ્યામને હૈયે હતો. પ્રિતેશ સહિત એના માતા-પિતા નયનાને જોઈ ગયા બાદ બીજે દિવસે નયનાને નિહાળી રહ્યા હતા. નયના ચૂપચાપ બેઠી હતી….અને સાંજનો સમય હતો.

 

“નયના બેટા અહીં આવ !” શ્યામે બેટીને બોલાવી કહ્યું. નયના કંઈક પણ બોલ્યા વગર નજીક આવી બેસી ગઈ.

 

“બેટી ! પ્રિતેશ કેવો લાગ્યો ? તને ગમ્યો કે ? “ શ્યામે દીકરી ને પ્રેમથી પુછ્યુ.

 

“પપ્પા ગમે છે, બહુ જ ગમે છે !” નયના શરમાઈને એટલું જલ્દી જલ્દી બોલી એકદમ ઉઠીને ભાગી ગઈ. શ્યામ સવારે પત્ની કંચનને મળ્યો ને નયના સાથે ગઈકાલે સાંજે જે ચર્ચા થઈ તે બારે કહ્યું. બંને જણા બહુ જ ખુશ હતા અને તેમાં કંચનના હરખની તો વાત જ નહી ! બસ, પછીતો લગ્નની તારીખ નક્કી થઈ અને લગ્નની તૈયારીનો પ્રશ્ન આવ્યો. શ્યામ અને કંચન માટે એક વાતે દીકરીના લગ્નની ખુશી હતી તો બીજી વાતે એક મોટી મુંજવણ હતી. આટલો બધો લગ્ન ખર્ચ કેવી રીતે થશે? અને ફરી ઘરના શાંત વાતાવરણમાં પતિ-પત્નિ ચર્ચા કરવા લાગ્યા.

 

“અરે, સાંભળો છો કે ? દિપક, પ્રકાશને કાગળ લખોને” કંચને શ્યામને કહ્યું.

 

“કાગળ લખવાની શી જરૂર છે ? દીકરા આપણા છે ચિંતા ન કર” શ્યામે શાંતિથી જવાબ આપ્યો.

 

“ખર્ચ માટે પૂરતા પૈસા નથી, તો કંઈક સગવડતો કરવીજ પડશે ને ! પૂછી લ્યોને” કંચને ભારપૂર્વક શ્યામને કહ્યું. “દીકરાઓ આગળ હાથ લાંબો ના થાય, એઓ જાતેજ આવીને બધું સંભાળી લેશે”શ્યામે વિશ્વાસ સહિત જવાબ આપ્યો . લગ્નની કંકોત્રીઓ છપાઈ ગઈ. સગા સ્નેહીઓને નયનાના લગ્નના સમાચાર પહોંચી ગયા. દીપક તેમજ પ્રકાશને પણ સમાચાર મળ્યા. એકવાર દીપક ગામ નજીક સરકારી કામ હતુ એથી જુના ઘરે આવ્યો ત્યારે શ્યામ-કંચને નયનાના લગ્નની ખુશી હર્ષની વાતો કરી, અને અંતે જતાં જતાં દીપક કહેતો ગયો….”કાકા, નયનાના લગ્નમાં અમે જરૂર આવીશું” દીપકે કહ્યુ…એ સિવાય બીજો કોઈપણ શબ્દ દીપકને મુખે સાંભળવા ન મળ્યો.શ્યામ તો ભત્રીજા દીપક ને જોતો રહ્યો. હજું કંઈ વિચાર કરે કે કહે એ પહેલાં તો દિપકની મોટરગાડી દૂર ચાલી ગઈ. હવે, શ્યામને નયનાનાં લગ્નની ચિંતા થવા લાગી. કિન્તુ એ કોને એના મનની વાત કહે ? પત્ની કંચને તો એને ઘણી વાર ચેતવણી આપી હતી કે “જેને તમો મારા..મારા કહો છો તેઓ જરૂર પડશે ત્યારે મારા ના થાય…” આટલી મુંજવણો હતી છતાં, શ્યામને ભગવાન પર પુરી શ્રધ્ધા હતી કે ભગવાન જરૂરથી કંઈક કરશે. જ્યારે જ્યારે ચિંતાઓથી વિચારો એને આવતા ત્યારે પ્રભુનામથી એવા વિચારો દૂર કરતો.

 

નયનાના લગ્ન ના ત્રણ જ અઠવાદિયા બાકી હતા. જે બધત હતી તે તો બધી જ લગ્નની તૈયારીઓમાં ખર્ચાય ગઈ હતી, હજુ તો લગ્નના દિવસોનો ખર્ચ તેમના લગ્ન બાદ થતો ખર્ચ નિભાવવાનો હતો “શું થશે ?” એ પ્રશ્ન જ્યારે મુંજવી રહ્યો હતો ત્યારે શ્યામ આંખમાં આસુઓ સહિત પ્રભુને કહેવા લાગ્યો “મારી લાજ તમારા હાથમાં છે…!” હજું તો આટલું જ બોલ્યો અને એના પિતાશ્રીએ એક જીવન પોલીસી લીધી હતી તેનું યાદ આવ્યુ. એ ઘરના જુના ચોપડાઓ તેમજ ફાઈલો શોધવા લાગ્યો…આમ તેમ કાગળો ફેરવતાં એની નજર સામે એક કાગળ હતો. એ હતી પિતાશ્રીની પોલીસી. એનો ચહેરો આનંદીત હતો.

 

લગ્નનો શુભ દિવસ આવી ગયો. નયનાને શણગારવામાં કોઈ ખોટ ન હતી. લગ્ન મંડપે બધી જ તૈયારી હતી. સૌ સગા-સ્નેહીઓ લગ્ન માટે આવી ગયા હતા. જાન આવી ગઈ અને લગ્ન પણ ધામધોમ થી પૂર્ણ થયા. દીકરી નયનાને શ્યામ અને કંચને આસુંભરી વિદાય આપી. ઘરે થોડો સમય શાંત વાતાવરણ હતું અને એ શાંતીનો ભંગ કરતા નીચેના શબ્દો હતા….”આજે મોટાભાઈ હો તો !” દિલાસો સહિત શ્યામે પ્રથમ શાંત વાતાવરણનો ભંગ કર્યો.

 

“ ભાઈ બીજો કોઈ બેલી નથી” શ્યામે વધુમાં કહ્યું.

 

ત્યારે કંચને ધીરેથી કહ્યું “હું તો કહેતી આવી હતી કે, ભત્રીજા તે ભત્રીજા. ભલે તમો એમને દીકરા માનો પણ દીકરા થતા નથી”

 

શ્યામ હવે જાગ્રુત હતો અને એના દિલમાં એક જુની યાદ ભરી કહાણી રૂપી વિચાર હતો….”સાપ ગયો અને લીસોટા રહી ગયા….”

 

ડો. ચંદ્રવદન માધવભાઈ મિસ્ત્રી (યુ.એસ.એ.)

 

 

બે શબ્દો

“સાપ અને લીસોટા ” નામની આ ટુંકી વાર્તા મેં થોડા વર્ષો પહેલા લખી હતી, અને એ એક પ્રજાપતિ માસીક માં પણ પ્રગટ થઈ છે. આ વાર્તા કોઈ હકીકત નથી પણ એક નવલકથા છે. તેમ છતાં, સંસારના અનેક “સયુંક્ત કુટુંબો “માં આવી ઘટના હકીકતરૂપે બને છે અને એવી રીતે બનતી આવી છે.કદાચ, મારા, તમારા, કે અન્ય કોઈના ” અનુભવ ” રૂપે પણ હોય શકે………અસલ, “સયુંક્ત કુટુંબો ” પરીવારીક પાયા રૂપે હતા, જેમાં, “સહનશીલતા ” “વિશ્વાસ ” સાથે ” ઉંડા પ્રેમ “નો સહારો હતો. આજે, સયુંક્ત કુટુંબ તરીકે રહેવું જાણે અશક્ય થઈ ગયું છે. આનું કારણ “જમાનાનું પરિવર્તન” કે પછી, ઘટૅલી “સહન-શક્તિ અને પ્રેમભાવ ” સાથે વધેલો “અવિશ્વાસ “. મોટા પરિવારમાંથી “અનેક નાના પરિવારો ” થાય એ કંઈ ખોટું નથી. કિન્તુ, કુટુંબોના વડીલો, “જુના વિચારો ” છોડી નવા જમાનાનો સ્વીકાર કરે, નાનેરા સાથે આ બાબતે ચર્ચાઓ શરૂં કરે તો  જુદા જુદા ઘરે પ્રેમભાવ ટકી જાય, અને, પરિણામ સારૂં રહે.
આ ટુંકી વાર્તાને તમે આ વિચારે નિહાળો એવા ભાવે પ્રગટ કરી છે…….આ મારા વિચારો છે, તમારા વિચારો જુદા હોય શકે. તમે પ્રતિભાવરૂપે તમારા વિચારો દર્શાવશો ને ? તો જ, ચર્ચા હોય શકે, અને વળી. મારા હૈયે આનંદ થાય. આનંદ આપશોને ?……….ચંદ્રવદન.

Entry filed under: ટુંકી વાર્તાઓ. Tags: .

મહા શિવરાત્રિ સુવિચારો

19 Comments Add your own

  • 1. Dr.CHANDRAVADAN MISTRY  |  February 28, 2009 at 3:04 pm

    “ ભાઈ બીજો કોઈ બેલી નથી” શ્યામે વધુમાં કહ્યું……

    નયનાના લગ્ન ના ત્રણ જ અઠવાદિયા બાકી હતા. જે બધત હતી તે તો બધી જ

    THERE ARE TYPING ERRORS in the VARTA, PLEASE READ WITH CORRECTIONS AS YOU SEE…..
    Bhai JEVO bijo koi beli nathi…..
    je BACHAT hati te to badhi ja…..
    I FOUND 2 , & YOU MAY FIND MORE…..
    Thanks for reading the VARTA>>>CHANDRAVADAN.

    Reply
  • 2. Vishvas  |  February 28, 2009 at 4:25 pm

    જય શ્રીકૃષ્ણ કાકા,
    ખુબ સરસ વાર્તા છે.હું માનું છું કે જે મજા સાથે રહેવામાં એકબીજાના સાથમાં પ્રેમાળ હુંફમાં હોય છે તે એકલા રહેવામાં નથી મળતો પણ હા જો મન દુખ થાય એના કરતા એ મતભેદ મિટાવવા કદાચ ઘર અલગ થઈ શકે પણ એ પ્રેમ અને દિલથી નહી.અને ઘર માં મતભેદ તો થવાના બસ મનભેદ ન થવા જોઈએ.
    અને અહીં આ વાર્તા પરથી એક પાઠયક્રમની વાર્તા યાદ આવી પારકી આશ સદા નિરાશ.
    આપનો ડો.હિતેશ ચૌહાણ.

    Reply
  • 3. Suresh Jani  |  February 28, 2009 at 4:40 pm

    બહુ જ પ્રેરણા દાયક વાર્તા .

    Reply
  • 4. Rekha Sindhal  |  February 28, 2009 at 7:46 pm

    મોટાભાગે પરિવારજનો અન્યની ફરજને પોતાનો હક માને છે અને પોતે ફરજ ન બજાવીને અન્યનો હક છીનવે છે. વળી કેટલાકને તો માબાપથી પણ જે નથી થઈ શક્યુ તે જ યાદ રહે છે. જે કર્યુ હોય તે ભૂલી જાય છે. તો બીજા સંબંધોમાં તો અપેક્ષા રહે તે દુ:ખમાં જ પરિણમે.
    દુનિયા રંગરંગીલી…….. સુંદર વાર્તા !

    Reply
  • 5. HEMANG  |  February 28, 2009 at 9:49 pm

    very touching and inspiring story but in todays time you may find such examples in the form of a story only. this makes title to the story most appropriate

    Reply
  • 6. Vinod Patel, USA  |  February 28, 2009 at 10:20 pm

    Very nice story. Today’s families are busy. Mom and dad are both working, the kids are involved in a myriad of activities, and there is little time to simply enjoy being a family anymore. What can we do to build some family unity? How can we preserve family? With a little creativity and effort, we can build a close-knit family in spite of our busy calendar. It takes perseverance, but it is definitely possible! One of the steps to promote and preserve unity is to dine together every night. Love, respect, trust and communication are important.

    Reply
  • 7. pragnaju  |  March 1, 2009 at 3:01 am

    સુંદર બોધપ્રદ વાર્તા
    જતાં સાપ જેમ રહી જાયે લીસોટા,
    ગયા આંગ્લદેશી પણ રહી આંગ્લ ભાષા.
    ગુલામીમાં ઝૂકી ઝૂકી ભલે ભરી સલામી,
    પણ હજી કેમ ન ગઇ મનની આ ગુલામી !

    Reply
  • 8. ashalata  |  March 1, 2009 at 8:29 am

    very nice story.

    Reply
  • 9. natvermehta  |  March 1, 2009 at 12:43 pm

    સાપના લિસોટા પણ ભુંસાય જાય છે. હવા આવવી જોઈએ.
    સંયુક્ત કુટુંબના ફાયદા ગેરફાયદા બન્ને છે. સંયુક્ત કુટુંબમાં આપવાની ભાવના હૌય ત્યાં સુધી એ ટકે. લેવાની ભાવના આવી તો ખેલ ખતમ !
    પારકી આશ સદા નિરાશ….

    Reply
  • 10. Dilip Gajjar  |  March 1, 2009 at 12:53 pm

    રેરણાદાયી….prernadaayi..inspirational…
    આ વાતનું ગૌરવ ક્યાં ગાવું જ્યાં નીજના લોકો ના માને
    ખુદ માતને છોડી પાડોશણ થી પ્રેમ કરી ગૌરવ માને !
    સાપની જેવું વર્તન આપણા જ લોકો પોતાની ભાષા અને સંસ્કૃતિ સાથે કરે છે..

    Reply
  • 11. Capt. Narendra  |  March 1, 2009 at 11:26 pm

    Very touching story. The analogy is just appropriate. Well, that is the reality of life, isn’t it?

    Reply
  • 12. Dharmesh Vyas  |  March 2, 2009 at 6:18 am

    Very nice story, and Thanks for visiting my blogs….

    Reply
  • 13. અમિત પટેલ  |  March 3, 2009 at 5:01 am

    ‘વક્ત નહિં’ ( મશીન લાઈફ )

    માં કી લોરી કા એહસાસ તો હૈ,
    પર માં કો માં કહને કા વક્ત નહિં.
    સારે રિશ્તોં કો તો હમ માર ચુકે,
    અબ ઉન્હેં દફનાને કા ભી વક્ત નહિં.

    Reply
  • 14. ben patel  |  March 4, 2009 at 4:00 am

    Very good story.
    Ben Patel
    Lancaster

    Reply
  • 15. neetakotecha  |  March 4, 2009 at 8:55 pm

    aaje duniya no ek niyam che ke tamare potanaa samjine kai karvu hoy to tamari marji..pan apeksha na rakho…
    aapde hraday ni lagni o pan khatam kari nakhiye koi pachad to pan sambhadva male ke kone kahyu hatu aatlo prem karo..tame murkha hata…
    prem ane potapana shbd have khali sambhadvanaa j rahya che…

    Reply
  • 16. Nayan Bhatt  |  April 28, 2009 at 12:30 pm

    Khubaj saras story che. vachya pachi ankh ma thi aasu roki nathi sakata. It’s story of most of us.

    Reply
  • 17. sanket patel  |  September 5, 2013 at 4:04 pm

    mane a varta khubaj sari lagi !!!!!!

    Reply
  • 18. sanket patel  |  September 5, 2013 at 4:09 pm

    su !!!! avi varta hu pan lakhi saku ? hu std 10th ma abhyash karu chhu .
    su mari vichar sakti thi hu aavi varta ni rachna kari saku ?
    tamara margdarshan{advise} mane facebook par mokalo………….

    Reply
    • 19. chandravadan  |  September 5, 2013 at 4:43 pm

      Sanket,
      Your 1st visit to my Blog.
      Your Comment for this Varta Post.
      Read with Joy !
      You are now in Std 10.
      You think you can write such a Varta in Gujarati.
      Then, you MUST do that now & do not postpone this idea.
      I do not go to Facebook.
      Therefore, I send you this Message via the Email.
      If you write ANY Varta, pease make a FILE FOLDER to keep them all for the Future Publication when you grow up..This is my Advice to you !
      Dr. Chandravadam Mistry ( call me Uncle if you desire)

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 172 other followers

Recent Posts

Top Rated

Categories

અમી નજર ભરેલી મુલાકાત બદલ આભાર..ફરીથી પધારજો

Locations of visitors to this page <input type="button" value="Type Gujarati" onclick="win = window.open('','Comment', 'toolbar=0,menubar=0,location=0,width=550,height=550'); win.document.write(' var id='TEXTAREAID';'); win.focus();">

Blog Stats

  • 260,241 hits

Disclimer

February 2009
M T W T F S S
« Jan   Mar »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

%d bloggers like this: