પથારીએ મુજ કાયા હતી અને નિંદર ઉડી જતી જાણી,
આંખ ખૂલે તે પહેલાં, કાને શ્વાસોની ધડકન હતી,
આંખો ખૂલતા, સવારના સુર્ય પ્રકાશે એ હતી! એ હતી !
નિહાળ્યુ મુખડું મનોહર, જાણે શરદ પૂનમની ચાંદની,
નયનો બંધ, ગુલાબી ગાલો વચ્ચે નાકની ફુલ કળી,
શ્વાસેશ્વાસે છાતી હલી, કિંતુ દેહ ના હલ્યો જરા,
અચાનક એ હલી,અને મુખ ફરતા દ્રશ્ય તૂટ્યું જરા !
હવે, કપાળે ચમક અને કાને કંચન શોભા એને ભરે,
કેશ કાળા મસ્તકે તો શોભા એની વધારે !
તરસ્યો જેમ નીર પીએ એમ હ્રદય-રસ હું પીતો રહ્યો,
જરા પણ હલ્યો નહી,ડર હતો કે કદી હું એની નિંદર નો ભંગ કરી દઉં તો?
એનું મુખદર્શન નાહી, છતાં દેહ સુંદર એનો હતો,
જે શ્વાસેશ્વાસે હલતો હતો !
ક્યારે જાગશે ક્યારે જાગશે એવા વિચારોમાં અધીરો હું હતો,
નજર ફેરવી પાછળ તો ઘડિયાળમાં સવારના સાડા આઠનો સમય હતો.
શાંત વાતાવરણમાં ફરી હું એના વિચારોમાં તલ્લીન હતો,
ત્યાં અચાનક એ હલી અને ફરી એના મુખદર્શનનો લ્હાવો મળશે.
એના ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ ,સુંદરતાં એની વધારતી રહી ,
ફરી એના શ્વાસોની એક એક પળ, મારા હ્રદય ધડકનને મળી !
એના જાગવાની આશા છતાં નિંદર એને વધુ મળે એવી પ્રાર્થના હતી,
પળ પળનો સમય હવે દિવસો સમાન લાગતા, મુજ ઝંખના વધી !
ધીરજ ખૂટવા લાગી અને જાણે વિચારૂં કે નીંદ એની ભંગ કરી દઉ,
ત્યાં અચાનક આળસથી મરડતા એના દેહને હું નિહાળું.
આંખો એની ખૂલતાં, સુર્ય પ્રકાશના દર્શને ચેહરા પર કંઈક અચંબો હતો,
ઓહ, મોડું થયું એવા શબ્દોમાં શાંતિ ભંગ છતાં હાસ્ય પ્રકાશ હતો,
એના હાસ્ય દ્વારા મારા હ્રદયમાં પ્રેમ છલકાતો હતો !
ડો.ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી (લેંન્કેસ્ટર)