બે ચકલીની વાત

બે ચકલીની વાત વાત છે બે ચકલીની, તમે સાંભળજો, સાંભળી,સમજી, કંઈક પરિવર્તન તમ જીવને લાવજો !……ટેક અચાનક ખીજમાં પવનનું હલવું, પર્વતો પરથી પથ્થરોનું ગબડવું, પથ્થરો ટકરાતા,એક ચમકારો થયો, ચિનગારીરૂપે ઘાસ-તણખલા પર પડ્યો, ધુમાડા સાથે તણખલું તો બરે, નજીકથી એક ચકલી જેને નિહાળે,…..વાત છે…….(૧) ચકલી તો તણખલાને ચાંચમાં ઝાલે, આકાશે ઉડી, એને ઘાસની ઢગલી પર ફેંકે, પવન તો ઘાસ-ચાદરને હવાથી રમાડે. હવે તો, એક જ્યોત જંગલમાં પ્રગટે, દ્રશ્ય આવું નિહાળી, ચકલી તો ખુશીમાં નાચે, “ચીં, ચીં “કરી ગગનને ગજાવે……વાત છે……(૨) અગ્નિ નિહાળી, ચકલી તો ફરી દોડી, બરતા નવા તણખલાને ચાંચમાં પકડી, ફેંકે નવી ઘાસ-ઢગલી પર એને, નિહાળી ભયંકર આગ, થાય ખુશી એને, હવે તો, એના હર્ષનો નથી કાંઈ પાર, રમત આવી રમવા, જાણે જીવનભર તૈયાર,……વાત છે…..(૩) દુરથી એક બીજી ચકલી, દ્રશ્ય આવું નિહાળી, દોડે છે તળાવે, આંખમાં આંસુઓ લાવી, ડુબકીઓ મારી, ભીંજવે શરીર આખું, વળી, ચાંચમાં ભર્યું નીર તાજુ, જલતા જંગલ પર ચાંચનું પાણી રેડ્યું અને, દેહ હલાવી, આગ પર ફેક્યું,…….વાત છે…..(૪) ફરી ઉડી, એ તો તળાવ પાસે પહોંચી, દેહ ભીંજવી, ચાંચમાં પાણી લઈ આગ બુજાવવા દોડી, આ પ્રમાણે તળાવ જંગલે એ તો દોડતી રહી, આગ બુજવવાના હેતુએ કાર્ય એનું કરતી રહી, આંખમાં આંસુઓ સાથે હૈયે હરખ થોડો, કંઈક શુભ કાર્ય કર્યાનો હરખ હતો એનો……..વાત છે…….(૫) પ્રથમ ચકલી નિહાળે છે એ બધું, આવી નજીક કહે”અરે મુરખ શાને કરે આવું?” નમ્રતાથી,આંખના આંસુઓ રોકી, બેનડીને કહે, “અરે,બેન, આટલા પાણીથી આગ ના બુજે, જાણૂં એવું છતા શુભ કાર્ય કરવું જ મને સુજે, ભલે, થાશે જીવન પુરૂં , આનંદ સહીત મરવું છે મુજે!”…..વાત છે…..(૬) અરે, ઓ, માનવીઓ, આ ચકલીની આ વાત જાણી, અને, એ વાતમાં છુપાયેલા “કલ્યાણ”ના બોધને સમજી, લાવજો તમ જીવને પરિવર્તન એવું, કે, “જન કલ્યાણના કાર્યો” વગર ના જીવવું, બસ, આટલું જો શક્ય થયું એક માનવીમાં, તો, હશે ચંદ્રને ખુશી એવી વાતમાં !…….વાત છે……(૭)   કાવ્ય રચના,….ઓગસ્ટ, ૧૬, ૨૦૦૯           ચંદ્રવદન.   બે શબ્દો….બે ચકલીની વાત ! આજની પોસ્ટ છે “બે ચકલીની વાત!”એક કાવ્યરૂપે……આવા નામકરણે પોસ્ટ વાંચતા, પ્રથમ સવાલ થશેઃ જનકલ્યાણના કાર્યો બારે એક માનવ જીવન સફરની પોસ્ટોમાં આ બે ચકલીની વાતને શું લેવા દેવા ? ચાલો, તો પહેલા તમોને આ કાવ્ય રચના કેવી રીતે શક્ય થઈ તે વિષે જરા કહું…….એક દિવસ હું સવારે “ટી.વી. એશીયા” નિહાળી રહ્યો હતો ત્યારે એક શીખ જ્ઞાની પુરૂષ હિન્દીમાં પ્રવચન આપી રહ્યા હતા….જે વિષય બારે એ સમજાવી રહ્યા હતા તેમાં કંઈક “બોધ” આપવા માટે એક ચકલીને બળતા ઘાસના તણખલાને જંગલમાં ફેંકતા જંગલમાં આગ લગાડી….ત્યારે બીજી ચકલી એને બુજાવવા માટે પ્રયાસ કરતી હતી…પુરી વાર્તાના શબ્દો મને યાદ નથી…..પણ, મને આ વાર્તા ખુબ જ ગમી…અને થોડા મારા વિચારો જોડતા, આ “બે ચકલીની વાત!”ની રચનાને સ્વરૂપ મળ્યું. ………..તમે પુરી કાવ્ય રચના વાંચશો તો ખ્યાલ આવશે કે બે ચકલીઓ જે કાર્ય કરી રહી હતી તેમાં બે વચ્ચે એમનો “હ્રદયભાવ” જુદો જુદો હતો…..એક ચકલી આગ શરૂ કરી , આગ નિહાળી, એ આગને વધારી, વધુ નુકશાન કરવામાં ખુશી અનુભવતી હતી…ત્યારે બીજી ચકલી એ આગને બુજાવવા માટે પ્રયાસ કરતી હતી, અને અન્યના ભલા માટે ઈચ્છાઓ રાખી, એ એનું કાર્ય કરતી હતી…..અને, જયારે એને કહેવામાં આવે કે આ આગ તારા કાર્યથી બુજાય એવી નથી, ત્યારે એ ચકલીએ જે જવાબ આપ્યો તેમાં જ “એક બોધરૂપી સાર” છે….એના શબ્દોમાં આ ભાવ હતો…”ભલે, એવું શક્ય ના થાય તો પણ મારા હ્રદયે શાંતી હશે કે મેં મારી શક્તિ પ્રમાણે યોગ્ય જ કાર્ય કરવા માટે ફાળો આપ્યો છે “ આ વાર્તાને હવે આપણે માનવરૂપે નિહાળીએ તો, અહી માનવીઓ માટે “મોટો બોધ “છે. એક માનવી જગતમાં જ રહી, જગત તરફ નિહાળતા, એ અનેક માનવીઓનું દુઃખ નિહાળે છે……અને જો એના હૈયે “દયા/ભાવના” જાગૃત થાય તો એ “જનકલ્યાણના પંથે ” વળે છે, અને અન્યને મદદ કરવા પ્રયાસો કરે છે…..એ કદાચ એના હૈયામા જાણે છે કે કોઈ એક વ્યક્તિ  કે થૉડી બીજી વ્યકતિઓને એ સહકાર આપી શકે, અને સર્વના દુઃખો તો એ દુર કરી શકે એમ નથી જ……છતાં , એ અટકતો નથી જ,…….એ એની શક્તિ પ્રમાણે કાર્ય કરતા કરતા, પ્રભુને પ્રાર્થનાઓ કરતો રહે છે કે “હે, પ્રભુ, તું અન્યને સહાય કરવા પ્રેરણાઓ આપજે કે અનેક દુઃખીઓના દુઃખો દુર હોય શકે “…..અને, ઘણી વાર પ્રભુજી પણ એવા માનવીને અપાર શક્તિ અર્પણ કરે છે….પોતે પણ ધારવા કરતા વધૂ કરી શકે છે, અને કોઈ વાર અન્ય એના જ કાર્યો નિહાળી, વધુ કરવા સહકાર આપે છે……અહી, ” અન્યને સહાય કરવી એ મારી ફરજ…કે એ જ મારો ધર્મ ” એ એનો જીવન મંત્ર થઈ જાય છે…….માનવીનું જ્યારે “આવું પરિવર્તન” થાય ત્યારે એનેકને લાભ થાય છે…જે પ્રભુ પણ નિહાળે છે…આવો માનવી ત્યારે “ઉચ્ચ પ્રભુભક્તિપંથે” હોય છે…અને એ એના કાર્યો પ્રભુને જ અર્પણ કરી, ધીરે ધીરે “મોહમાયા”માંથી મુક્ત થાય છે. અને, હવે, આપણે આગ લગાડનાર ચકલીની નજરે નિહાળતા……જો એક માનવી બીજા દુઃખી માનવીને નિહાળી….હૈયે દયા ના લાવે તો એ એની સહાયે ન જ જાય…..અને, જો એના હૈયે જરા પળભર દયા જાગૄત થાય તો એ વિચારેઃ……” અરે. આવા દુઃખીઓ તો ઘણા, બધાનું દુઃખ મારી શક્તિબહાર છે.”…….અને, એ એની જ સામે દુઃખી થતા માનવીને પણ ભુલી જાય છે…….અરે, કોઈ તો વળી, આગ લગાડનાર ચકલીનું “પુર્ણસ્વરૂપ ” ધારણ કરે છે……બીજો માનવી દુઃખી ના હોય તો એવા માનવીને દુઃખ પહોંચાડી એ ખુશી અનુભવે છે…અને આવી ખુશીની ટેવ પાડી, એ અનેકનું બુરૂ કરતો જાય છે. આ પ્રમાણે, આ બોધરૂપી બે ચકલીની વાર્તાને હવે તમે સમજી હશે…….અને, તમે સૌ સહમત હશો કે મારા શરૂ કરેલા “જનક્લ્યાણના કર્યો”ના વિષયે આ પોસ્ટ યોગ્ય જ કહેવાય……આ પોસ્ટ દ્વારા તારીખ ઓગસ્ટ,૨૧, ૨૦૦૯ના દિવસે “ચંદ્રવિચારો શબ્દોમાં “ની પોસ્ટ દ્વારા “જનકલ્યાણ”નો વિષયનો ઉલ્લેખ કરેલી યાત્રા પુર્ણ થાય છે …..આ મારી આ વિષયે છેલ્લી પોસ્ટ છે………હવે પછી, “ચંદ્રપૂકારના હોમ” પર સું હશે એનો ખ્યાલ નથી…..પણ પ્રભુપ્રેરણાઓ આપશે તે પ્રમાણે હશે. તમે સૌએ પધારી, મારી બધી જ પોસ્ટો વાંચી, …..અનેક તરફથી પ્રતિભાવો પણ મળ્યા…….આ માટે મને ખુબ જ આનંદ છે…..આ પોસ્ટ જરૂરથી વાંચશોને?>>>>>ચંદ્રવદન.   FEW WORDS.. Today it is Thursday and October,29th 2009….and today this is the LAST POST of the Month of October….and also this the LAST POST on the JANKALYANna KARYO…You had read many Posts on this topic of JANKALYAN KARYO…& you had shown your support by READING the Posts….& many of you had posted COMMENTS for these Posts…I THANK you ALL……If I had inspired ONE HUMAN towards the Path of the JANKALYAN, then I had attained my GOAL…if several persons had been touched, my HAPPINESS will be GREATER….I THANK GOD for the outcome of my publication of these Posts….Please, DO POST COMMENTS ,……..I will be HAPPY to read your Comments….>>>>CHANDRAVADAN.