બે ચકલીની વાત

બે ચકલીની વાત વાત છે બે ચકલીની, તમે સાંભળજો, સાંભળી,સમજી, કંઈક પરિવર્તન તમ જીવને લાવજો !……ટેક અચાનક ખીજમાં પવનનું હલવું, પર્વતો પરથી પથ્થરોનું ગબડવું, પથ્થરો ટકરાતા,એક ચમકારો થયો, ચિનગારીરૂપે ઘાસ-તણખલા પર પડ્યો, ધુમાડા સાથે તણખલું તો બરે, નજીકથી એક ચકલી જેને નિહાળે,…..વાત છે…….(૧) ચકલી તો તણખલાને ચાંચમાં ઝાલે, આકાશે ઉડી, એને ઘાસની ઢગલી પર ફેંકે, પવન તો ઘાસ-ચાદરને હવાથી રમાડે. હવે તો, એક જ્યોત જંગલમાં પ્રગટે, દ્રશ્ય આવું નિહાળી, ચકલી તો ખુશીમાં નાચે, “ચીં, ચીં “કરી ગગનને ગજાવે……વાત છે……(૨) અગ્નિ નિહાળી, ચકલી તો ફરી દોડી, બરતા નવા તણખલાને ચાંચમાં પકડી, ફેંકે નવી ઘાસ-ઢગલી પર એને, નિહાળી ભયંકર આગ, થાય ખુશી એને, હવે તો, એના હર્ષનો નથી કાંઈ પાર, રમત આવી રમવા, જાણે જીવનભર તૈયાર,……વાત છે…..(૩) દુરથી એક બીજી ચકલી, દ્રશ્ય આવું નિહાળી, દોડે છે તળાવે, આંખમાં આંસુઓ લાવી, ડુબકીઓ મારી, ભીંજવે શરીર આખું, વળી, ચાંચમાં ભર્યું નીર તાજુ, જલતા જંગલ પર ચાંચનું પાણી રેડ્યું અને, દેહ હલાવી, આગ પર ફેક્યું,…….વાત છે…..(૪) ફરી ઉડી, એ તો તળાવ પાસે પહોંચી, દેહ ભીંજવી, ચાંચમાં પાણી લઈ આગ બુજાવવા દોડી, આ પ્રમાણે તળાવ જંગલે એ તો દોડતી રહી, આગ બુજવવાના હેતુએ કાર્ય એનું કરતી રહી, આંખમાં આંસુઓ સાથે હૈયે હરખ થોડો, કંઈક શુભ કાર્ય કર્યાનો હરખ હતો એનો……..વાત છે…….(૫) પ્રથમ ચકલી નિહાળે છે એ બધું, આવી નજીક કહે”અરે મુરખ શાને કરે આવું?” નમ્રતાથી,આંખના આંસુઓ રોકી, બેનડીને કહે, “અરે,બેન, આટલા પાણીથી આગ ના બુજે, જાણૂં એવું છતા શુભ કાર્ય કરવું જ મને સુજે, ભલે, થાશે જીવન પુરૂં , આનંદ સહીત મરવું છે મુજે!”…..વાત છે…..(૬) અરે, ઓ, માનવીઓ, આ ચકલીની આ વાત જાણી, અને, એ વાતમાં છુપાયેલા “કલ્યાણ”ના બોધને સમજી, લાવજો તમ જીવને પરિવર્તન એવું, કે, “જન કલ્યાણના કાર્યો” વગર ના જીવવું, બસ, આટલું જો શક્ય થયું એક માનવીમાં, તો, હશે ચંદ્રને ખુશી એવી વાતમાં !…….વાત છે……(૭)   કાવ્ય રચના,….ઓગસ્ટ, ૧૬, ૨૦૦૯           ચંદ્રવદન.   બે શબ્દો….બે ચકલીની વાત ! આજની પોસ્ટ છે “બે ચકલીની વાત!”એક કાવ્યરૂપે……આવા નામકરણે પોસ્ટ વાંચતા, પ્રથમ સવાલ થશેઃ જનકલ્યાણના કાર્યો બારે એક માનવ જીવન સફરની પોસ્ટોમાં આ બે ચકલીની વાતને શું લેવા દેવા ? ચાલો, તો પહેલા તમોને આ કાવ્ય રચના કેવી રીતે શક્ય થઈ તે વિષે જરા કહું…….એક દિવસ હું સવારે “ટી.વી. એશીયા” નિહાળી રહ્યો હતો ત્યારે એક શીખ જ્ઞાની પુરૂષ હિન્દીમાં પ્રવચન આપી રહ્યા હતા….જે વિષય બારે એ સમજાવી રહ્યા હતા તેમાં કંઈક “બોધ” આપવા માટે એક ચકલીને બળતા ઘાસના તણખલાને જંગલમાં ફેંકતા જંગલમાં આગ લગાડી….ત્યારે બીજી ચકલી એને બુજાવવા માટે પ્રયાસ કરતી હતી…પુરી વાર્તાના શબ્દો મને યાદ નથી…..પણ, મને આ વાર્તા ખુબ જ ગમી…અને થોડા મારા વિચારો જોડતા, આ “બે ચકલીની વાત!”ની રચનાને સ્વરૂપ મળ્યું. ………..તમે પુરી કાવ્ય રચના વાંચશો તો ખ્યાલ આવશે કે બે ચકલીઓ જે કાર્ય કરી રહી હતી તેમાં બે વચ્ચે એમનો “હ્રદયભાવ” જુદો જુદો હતો…..એક ચકલી આગ શરૂ કરી , આગ નિહાળી, એ આગને વધારી, વધુ નુકશાન કરવામાં ખુશી અનુભવતી હતી…ત્યારે બીજી ચકલી એ આગને બુજાવવા માટે પ્રયાસ કરતી હતી, અને અન્યના ભલા માટે ઈચ્છાઓ રાખી, એ એનું કાર્ય કરતી હતી…..અને, જયારે એને કહેવામાં આવે કે આ આગ તારા કાર્યથી બુજાય એવી નથી, ત્યારે એ ચકલીએ જે જવાબ આપ્યો તેમાં જ “એક બોધરૂપી સાર” છે….એના શબ્દોમાં આ ભાવ હતો…”ભલે, એવું શક્ય ના થાય તો પણ મારા હ્રદયે શાંતી હશે કે મેં મારી શક્તિ પ્રમાણે યોગ્ય જ કાર્ય કરવા માટે ફાળો આપ્યો છે “ આ વાર્તાને હવે આપણે માનવરૂપે નિહાળીએ તો, અહી માનવીઓ માટે “મોટો બોધ “છે. એક માનવી જગતમાં જ રહી, જગત તરફ નિહાળતા, એ અનેક માનવીઓનું દુઃખ નિહાળે છે……અને જો એના હૈયે “દયા/ભાવના” જાગૃત થાય તો એ “જનકલ્યાણના પંથે ” વળે છે, અને અન્યને મદદ કરવા પ્રયાસો કરે છે…..એ કદાચ એના હૈયામા જાણે છે કે કોઈ એક વ્યક્તિ  કે થૉડી બીજી વ્યકતિઓને એ સહકાર આપી શકે, અને સર્વના દુઃખો તો એ દુર કરી શકે એમ નથી જ……છતાં , એ અટકતો નથી જ,…….એ એની શક્તિ પ્રમાણે કાર્ય કરતા કરતા, પ્રભુને પ્રાર્થનાઓ કરતો રહે છે કે “હે, પ્રભુ, તું અન્યને સહાય કરવા પ્રેરણાઓ આપજે કે અનેક દુઃખીઓના દુઃખો દુર હોય શકે “…..અને, ઘણી વાર પ્રભુજી પણ એવા માનવીને અપાર શક્તિ અર્પણ કરે છે….પોતે પણ ધારવા કરતા વધૂ કરી શકે છે, અને કોઈ વાર અન્ય એના જ કાર્યો નિહાળી, વધુ કરવા સહકાર આપે છે……અહી, ” અન્યને સહાય કરવી એ મારી ફરજ…કે એ જ મારો ધર્મ ” એ એનો જીવન મંત્ર થઈ જાય છે…….માનવીનું જ્યારે “આવું પરિવર્તન” થાય ત્યારે એનેકને લાભ થાય છે…જે પ્રભુ પણ નિહાળે છે…આવો માનવી ત્યારે “ઉચ્ચ પ્રભુભક્તિપંથે” હોય છે…અને એ એના કાર્યો પ્રભુને જ અર્પણ કરી, ધીરે ધીરે “મોહમાયા”માંથી મુક્ત થાય છે. અને, હવે, આપણે આગ લગાડનાર ચકલીની નજરે નિહાળતા……જો એક માનવી બીજા દુઃખી માનવીને નિહાળી….હૈયે દયા ના લાવે તો એ એની સહાયે ન જ જાય…..અને, જો એના હૈયે જરા પળભર દયા જાગૄત થાય તો એ વિચારેઃ……” અરે. આવા દુઃખીઓ તો ઘણા, બધાનું દુઃખ મારી શક્તિબહાર છે.”…….અને, એ એની જ સામે દુઃખી થતા માનવીને પણ ભુલી જાય છે…….અરે, કોઈ તો વળી, આગ લગાડનાર ચકલીનું “પુર્ણસ્વરૂપ ” ધારણ કરે છે……બીજો માનવી દુઃખી ના હોય તો એવા માનવીને દુઃખ પહોંચાડી એ ખુશી અનુભવે છે…અને આવી ખુશીની ટેવ પાડી, એ અનેકનું બુરૂ કરતો જાય છે. આ પ્રમાણે, આ બોધરૂપી બે ચકલીની વાર્તાને હવે તમે સમજી હશે…….અને, તમે સૌ સહમત હશો કે મારા શરૂ કરેલા “જનક્લ્યાણના કર્યો”ના વિષયે આ પોસ્ટ યોગ્ય જ કહેવાય……આ પોસ્ટ દ્વારા તારીખ ઓગસ્ટ,૨૧, ૨૦૦૯ના દિવસે “ચંદ્રવિચારો શબ્દોમાં “ની પોસ્ટ દ્વારા “જનકલ્યાણ”નો વિષયનો ઉલ્લેખ કરેલી યાત્રા પુર્ણ થાય છે …..આ મારી આ વિષયે છેલ્લી પોસ્ટ છે………હવે પછી, “ચંદ્રપૂકારના હોમ” પર સું હશે એનો ખ્યાલ નથી…..પણ પ્રભુપ્રેરણાઓ આપશે તે પ્રમાણે હશે. તમે સૌએ પધારી, મારી બધી જ પોસ્ટો વાંચી, …..અનેક તરફથી પ્રતિભાવો પણ મળ્યા…….આ માટે મને ખુબ જ આનંદ છે…..આ પોસ્ટ જરૂરથી વાંચશોને?>>>>>ચંદ્રવદન.   FEW WORDS.. Today it is Thursday and October,29th 2009….and today this is the LAST POST of the Month of October….and also this the LAST POST on the JANKALYANna KARYO…You had read many Posts on this topic of JANKALYAN KARYO…& you had shown your support by READING the Posts….& many of you had posted COMMENTS for these Posts…I THANK you ALL……If I had inspired ONE HUMAN towards the Path of the JANKALYAN, then I had attained my GOAL…if several persons had been touched, my HAPPINESS will be GREATER….I THANK GOD for the outcome of my publication of these Posts….Please, DO POST COMMENTS ,……..I will be HAPPY to read your Comments….>>>>CHANDRAVADAN.

ભલે હું ડોકટર !

ભલે હું ડોકટર ! ભલે હું ડોકટર, …..પણ, છું એક માનવ પહેલો !……ટેક લીધો જન્મ એક માનવરૂપે, રોપ્યા મમતાએ માનવતાના બીજ ભક્તિસંગે, ભલે હું ડોકટર, પણ છું એક માનવ પહેલો ! (૧) મટી બાળ, માનવ યુવાની મેંતો ચાખી, કરતા પરિવારીક કર્તવ્ય, માનવતા મેંતો ફેલાવી, ભલે હું ડોકટર, પણ છું એક માનવ પહેલો !….(૨) વહી ગઈ યુવાની, ઘડપણમાં છું નિવ્રુત્તિ જીવને, રહી ભક્તિપંથે, ભરૂં હું માનવ-સેવા મુજ જીવને, ભલે હું ડોકટર, પણ છું એક માનવ પહેલો !…..(૩)   કાવ્ય રચના..ઓગસ્ટ, ૧૨, ૨૦૦૯        ચંદ્રવદન.     બે શબ્દો….ભલે હું ડોકટર !  ઓગસ્ટ,૨૧,૨૦૦૯ની તારીખે “ચંદ્રવિચારો શબ્દોમાં (૧૦)”ની પોસ્ટ પ્રગટ કરી, …ત્યારબાદ,  અનેક પોસ્ટો “જનકલ્યાણના કર્યો”ના વિષયે પ્રગટ કરી, જેમાં મેં મારી જીવન-સફરને ગુંથી હતી…..”કરૂં હું માનવસેવા !”કાવ્યરૂપે  તારીખ ઓગસ્ટ,૨૩,૨૦૦૯ના રોજ પ્રગટ કરી મેં મારા જીવનમાં શક્ય થયેલા જનકલ્યાણના કાર્યોની ઝલક આપી હતી…..ત્યારબાદ, તમે અનેક પોસ્ટો તમે આ વિષયે વાંચી…અને આજે તમે “ભલે હું ડોકટર !”ના કાવ્યરૂપી પોસ્ટ વાંચી રહ્યા છો……આ કાવ્ય તમે વાંચશો તો  તમોને ખ્યાલ આવશે કે  એ કાવ્યમાં મારો એક જ સંદેશ કે ” હું પ્રથમ માનવ, અને પછી ડોકટર !”….એક માનવી તરીકે મારામાં “માનવતા” ખીલી ના હોય તો હું પોતાને માનવ કેવી રીતે કહી શકું ?……એથી જ મેં કાવ્યમાં લખ્યું કે જન્મ લીધા બાદ, ભક્તિરંગે રંગાયા બાદ, કર્તવ્ય-પાલન કરતા, મેં માનવીઓની “માનવતા” નિહાલી. અને કાવ્યના અંતે ફરી ઉલ્લેખ કર્યો કે ભલે મારા જીવનમાં યુવાનીથી ઘડપણ, અને નિવૃત્તિ-જીવનના દિવસો માણવાનો લ્હાવો પ્રભુએ આપ્યો, પણ આ બધા જ દિવસોમાં હું ભક્તિપંથે રહું એવી આશાઓ હૈયે રાખી, “જનકલ્યાણના કાર્યો”નો યજ્ઞ ચાલુ રાખી શકું એવી પ્રભુજીને નમ્ર પ્રાર્થના કરી. આ પ્રમાણે, કુલ્લે ૧૧ પોસ્ટો દ્વારા મે મારા જીવનની ઝલક આપી, અને એ “ઝલક”માં મારા “જનકલ્યાણના કર્યોના યજ્ઞ” બારે વર્ણન હતું ! અહી મારે સૌને એટલું જ કહેવું છે કે આ પ્રમાણે વિગતે વર્ણન કરવા માટેનો મારો હેતું એટલો જ કે “મારી જીવન કથાનું વાંચી/જાણી કોઈ એક માનવી પણ જનકલ્યાણના કાર્યો તરફ વળે, અને એના જીવનમાં પરિવર્તન આવે તો હું એવું સમજીશ કે મારૂ જીવન ધન્ય થયું …..અરે, એવું પણ ના થાય અને જે કોઈ વ્યક્તીએ જનકલ્યાણના કાર્યો કરતી જ હોય એવી વ્યક્તીને “વધુ કરવા પ્રેરણાઓ” મળે તો મારા હૈયે ખુબ જ આનંદ હશે “…..અને, ઉપર મુજબ પણ જરા પણ શક્ય ના થાય અને અનેક વાંચકો ” જનક્લાણના કાર્યો”ની તુલના “પ્રભુ સેવા ” સમાન કરતા શીખે તો અનેક પોસ્ટો પ્રગટ કર્યાની મારી મહેનત સફળ થઈ એવૂ હું માનીશ. ……આવી વિચારધારા અને આશાઓ દર્શાવ્યા બાદ, મારે વધુમાં કહેવું છે કે આવી આશાઓમાં માનવીમાં “ફળ”ની આશાઓની નજરે આવે છે…એ સ્વભાવીક છે…..પણ, આવી ઘડીએ માનવી જો શાંત મનથી વિચારે, અને સમજે કે “જે કંઈ થાય તે પ્રભુ કૃપા/ઈચ્છાથી જ થાય” …ત્યારે એનો ભ્રમ ભાંગે છે અને એનામાં રહેલી “હુંકરૂં, હું કરૂં “ની ખોટી અહંકારભારી આશાઓ દુર થાય છે…અને એ “કર્મફળ”નો આપોઆપ ત્યાગ કરે છે, અને શક્ય થયેલું બધું જ પ્રભુને અર્પણ કરે છે……આથી હું અંતે સૌને કહું છું કે આ મારા જીવનમાં જે કંઈ શક્ય થયું તે પ્રભુકૃપાથી જ થયું છે. અંતે લખવું છે>>>>>>માનવી જગતમાં જન્મ લેતા, પુરૂષાર્થ કરતા, કલાકાર….શિક્ષક….ધંધાનો માલીક….મહેનત મજુરી કરનાર માનવી કે પછી ડોકટર..એન્જીનીઅર…..વિગેરે વિગેરે સ્વરૂપો અપનાવે છે….પણ એવા સ્વરૂપે પોતાનું રહી, એ સ્વરૂપે કર્તવ્ય-પાલન કરતા, સમય સમયે સ્વરૂપને ભુલી, માનવ બની, અન્યમાં “માનવતા”ના ભાવે નિહાળી. કરેલા કાર્યોને પ્રભુને અર્પણ કરી, જીવન-સફરમાં આગેકુચ કરવા પ્રભુ પાસે જ શક્તિ માંગી, માવવ-જીવનનો આનંદ અનુભવી, સંતોષી જીવન જીવવા શીખે તો એનું માનવ-જીવન ધન્ય બની જાય છે !.>>>>>>ચંદ્રવદન.     FEW WORDS…. Today, it is Friday, October,23rd, 2009 and it is the 5th Day of the month of Kartik or Kartik Sud Pancham of the New year 2066 as per the Indian Calender…and this  Day is popularly known as LABH PANCHAM. This is an auspicious day ! And, it is also a Special  day for my wife, Kamu & me as on this day at BARDOLI, GUJARAT, there will be the Opening Ceremony of the Sewing Class for the Prajapati Community. The Class is named as ” KAMUBEN CHANDRAVADAN MISTRY SEWING CLASS”of BARDOLI & will be managed by the Prajapati Samaj of Bardoli…..Thus, it will give opportuntity to those in the Community to learn sewing, which can be beneficial for their livelihood. Then , a few days after this Labh Pancham Day, it is the 7th Day of Kartik or Kartak Sud Satem & it is the JALARAM JAYANTI…..a day of the Celebrations the Birth of Jalaram Bapa. …& it is actually on Sunday, October, 25th 2009. Therefore, I feel the joy of publishing a New Post of “BHALE HU DOCTOR” …..In this Post, I had tried to convey the message that ” what ever be one’s occupation in life as a Human, he/she MUST forget briefly that worldly title and be a HUMAN-BEING and devote the ENERGY/TIME for the good of the Public at large (Jankalyan-na Karyo). I hope you like this Post & it’s message>>>CHANDRAVADAN.

ભક્તિપંથે મારૂ જીવન વહે

ભક્તિપંથે મારૂ જીવન વહે,    ભક્તિપંથે મારૂ જીવન વહે, એ….જી….એ તો વહેતું રહે, પ્રભુજી એવું માંગુ !……ટેક ભક્તિબીજ તો  માતાએ હૈયે વાવ્યું, એ…જી…એ તો એક વ્રુક્ષ રે થયું, એની શીતલ છાયામાં ….. મારૂં જીવન વહે,……ભક્તિપથે…..(૧) નિહાળી ફોટો રે પ્રભુજીનો હૈયે ખુશી રે લાવું, નિહાળી મુર્તિઓ મંદિરે, નુત્ય રે કરૂં , એ….જી…. એવી હાલતમાં ,…… મારૂં જીવન વહે,……ભક્તિપંથે….(૨) નિહાળૂં પ્રભુજીને હવે તો મુજ હૈયામાં, નિહાળૂં એને રે સૌ માનવ હૈયામાં, એ…જી….આ જગની સુંદરતામાં ,…… મારૂં જીવન વહે,……ભક્તિપંથે…..(૩) મળ્યું છે જીવન મુજને, માનવ સહાયતા જ કરવા, અરે…એ તો જનકલ્યાણના કર્યો જ કરવા, એ…જી….આવા જીવન-મંત્રમાં,…… મારૂં જીવન વહે,….ભક્તિપંથે…..(૪)   કાવ્ય રચના,…સેપ્ટેમ્બર,૨૫,૨૦૦૯          ચંદ્રવદન.         બે શબ્દો….ભક્તિપંથે મારૂં જીવન વહે ! માનવ જીવનમાં “પ્રભુભક્તિ” હોવી એ ખાસ જરૂરીત છે. અને, પ્રભુભક્તિ એટલે કોઈ “તત્વ” કે “શક્તિ”ને મુખ્ય બિન્દુ તરીકે ગણવી, અને એ તરફ જીવનમાં કાર્યો કરવા…..પ્રભુભક્તિને જો ધર્મોમાં જઈ નિહાળીએ તો “ઈશ્વર” “ખુદા” કે યાહુદીઓના “યહવેહ(YAHWEH)” કે ક્રાઈસ્ટને ભગવાનના દિકરારૂપે ગણતા “એ ઈશ્વર કે ગોડ (GOD)” આપણે નિહાળી શકીએ. આ પ્રમાણે, સૌ માનવીઑ પ્રભુભક્તિ તરફ છે……પણ, જ્યારે માનવી એ “પ્રભુતા”ને સર્વ પ્રાણીઓમાં નિહાળવા શીખે ત્યારે એ માનવીઓમાં રહેલી “માનવતા”ને પણ નિહાળી શકે છે…..અને, આ પ્રમાણે, એને આ પરિવર્તન ‘ઉચ્ચ પદે” લઈ જાય છે, અને ત્યારે એ આપોઆપ “જનક્લાણના કાર્યો” તરફ વળે છે…..આ જ સનાતન સત્ય છે  ! ભલે, એ માનવી એમ કહેતો રહે કે ” હું તો મંદિરો કે મુર્તિઓમાં માનતો નથી, અરે, હું તો પ્રભુમાં જ માનતો નથી”. જ્યારે કોઈ પણ માનવી અન્ય માટે “દયા ભાવનાઓ” જાગ્રુત કરે ત્યારે એ અજાણે “ભક્તિપંથ”નો સ્વીકાર કરે છે.જાહેર કરેલી એની “નાસ્તિકતા” દુર થઈ જાય છે. વિજ્ઞાનીકો પુરાવાઓમાં માને છે. અને, અન્યને સવાલ કરતા રહે “પ્રભુ છે તો ક્યાં છે?..મને બતાવ !”…..એ વિજ્ઞાનીક પણ જ્યારે એક શાંત વાતાવરણમાં બેસે, ત્યારે એ એના દેહની અંદર ડુબકી મારે અને ત્યારે એને “અનેક ના જાણેલું “ ના અગ્નિમાં બળે છે…કે જ્યારે એનું ધારેલું ના થાય ત્યારે એ જાતે જ “પ્રભુ-તત્વ” તરફ પગલાઓ લેય છે. મોટા મોટા સાન્ટીસ્ટો ( જેવા કે આલબ્ર્ટ આઈન્સ્ટાઈન) પણ “પ્રભુ છે” એવી કબુલાત કરે છે. ઉપર મુજબ પ્રભુ-તત્વ કે ભક્તિ બારે સમજાવ્યા બાદ, હવે આપણે મારા જીવન તરફ નજર કરીએ>>>>>>   (૧)  ભક્તિબીજમાંથી ભક્તિ જગતમાં જન્મ લીધા. બાદ,મારી ભક્તિભરપૂર માતાએ મારા હૈયે “ભક્તિબીજ” વાવ્યું……હું મોટો થતો ગયો,…….ધર્મની વાતો સાંભળતો ગયો,…..મંદિરે પણ જતો હતો,…..અને, મારામાં રોપાયેલું “ભક્તિબીજ” હવે તો એક નાનું “ભક્તિવૃક્ષ”બની ગયું હતું !…..ત્યારબાદ, ગુરૂની મહત્વતા બારે જાણ્યું ,……પણ, મારા ગુરૂ કોણ ?…..આ સવાલ મારા મનમાં ફરી ફરી આવ્યો…….એ સમયગાળા દરમ્યાન મેં વીરપુરના જલારામબાપા બારે જાણ્યું,……મેં એમના જીવનનું પુસ્તક વાંચ્યું,……એમની “પ્રભુભક્તિ” સાથે એમનો અન્ય માટેનો “પ્રેમ” તેમજ અન્નદાનરૂપી”ભોજન યજ્ઞ”નું જાણી, હું ખુબ જ પ્રભાવીત થયો. બાપાના જીવને “જનકલ્યાણનું કાર્ય” નિહાળ્યું…..અને, મારી શ્રધ્ધા વધી…..ફરી, મારા મનમાં એક જ સવાલ હતો ..મારા ગુરૂજી કોણ ?….મેં સંતો/ભક્તો તરફ નજર કરી, અનેક સારૂં કાર્ય કરતા નિહાળ્યા…પણ, કોઈક એવા દાખલાઓ જાણ્યા કે જે જાણી મને ખુબ જ મન-દુઃખ થયું,……અને, મેં ધર્મ તરફ નજર કરી તો, અનેક સુત્રો જાણ્યા....”પોતે પોતાના જ ગુરૂ હોય શકે !”…કે પછી ” માતપિતા જ તમારા ગુરૂ !” અને, “પ્રભુ જ તમારા સાચા ગુરૂ !”…તો, મનમાં થયું કે ” એવું જરૂરીત નથી કે જીવતો જાગતો માનવી જ ગુરૂ હોય શકે” ...બસ, આ છેલ્લા વિચાર સાથે ફરી જલારામબાપા યાદ આવ્યા…..અને, આ યાદ સાથે, મેં જલારામબાપાને મારા ગુરૂજી માન્યા. પણ, અહી મારે લખવું છે કે મારા મન/હૈયે તો સર્વ સંતો/ભક્તો પૂજ્ય અને ગુરૂ સમાન છે ! હું વધુમાં એવું પણ માનુ છું કે “પ્રભુ તો આત્મામાં જ છે !”, અને સર્વ ધર્મો એક જ “પ્રભુ-તત્વ” તરફ દોરે છે, ભલે, એ તત્વ પામવા ધર્મરૂપી જુદા જુદા રસ્તાઓ છે. અને, ભલે ભક્તિની શરૂઆતે માનવ ફોટા/મુર્તિઓમાં “સાકાર”પ્રભુને નિહાળી ભક્તિ કરે છે…કે પછી, ઉચ્ચ પદે રહી, “નિરાકાર” પ્રભુની ભક્તિ કરે…..અહી એટલું જ સમજવાનું છે કે મુર્તિ કે ફોટોમાં એણે એની “શ્રધ્ધા”ભરી છે, અને એને “શ્રધ્ધારૂપી પરમ-તત્વ”ના દર્શન એમાં જ થાય છે. આથી, એવા માનવીઓની ટીકાઓ કરવી એ જ “અજ્ઞાનતા” છે…….પણ, જો એની ભક્તિમાં પુર્ણતા હોય તો એ આપોઆપ અન્યને પ્રેમ/દયાથી નિહાળે છે, અને અંતે, એ ભક્તિપંથે “જનકલ્યાણના કાર્યો” તરફ વળે છે,…..હું પણ મારા જીવનમાં આવા વિચારો સાથે “ભક્તિપંથે” ચાલી રહ્યો છું ! (૨) અંબા માતાનું મંદિર, દિપલા ગામ, ગુજરાત. દક્ષિણ ગુજરાતમાં દિપલા એક નાનું ગામ છે. ત્યાં માતાના ભક્ત રહે. એક નાના મંદિરે માતાજીનું સ્થાન……ગામમાં એક મોટું માતાજીનું મંદિર હોય તો કેવું ? એ ભક્ત છે બાબુભાઈ પટેલ ! એમણે મંદિર બાંધવા માટે દાનની અપીલ કરી…..વેસ્મા ગામે રહે એમના એક મિત્ર…..એમણે એમને વાત કરી…..અને, મંદિર માટે દાન-સહકારની અપીલ મને મળી…..માતાની મુર્તિ માટે પણ મોટા દાનની આશાઓ હતી. હું તો એમને કે દિપલા ગામને ના જાણું ,…….માતાજીની પ્રેરણા થઈ…..મનમાં માતાજીની પૂકાર હતી….અને મેં સહકાર આપવા માટે વચન આપ્યું ..…એક ભવ્ય માતાજીનું મંદિર દિપલા ગામની શોભા વધારવા લાગ્યું ..અને, ગામમાં અનેક ભક્તિથી રંગાયા…અને, એ જાણી, મને ખુબ જ આનંદ હતો……૨૦૦૬માં મેં મારી પત્ની સાથે દિપલા ગામે જઈ માતાજીના દર્શન કર્યા ત્યારે મારૂં હૈયું આનંદથી નાચી ઉઠ્યું ! (૩)  રામચંદ્રજી મંદિર, વેસ્મા અને સંતોને રહેવા માટે તેમજ સતસંગ માટે હોલ.. રામચંદ્રજી મંદિર ….એ વેસ્મા ગામનું એક જુનું મંદિર છે. એની દેખરેખ એક કમીટી રાખે છે. ૨૦૦૩/૨૦૦૪ની સાલે મંદિરની સામેની જમીન પર એક “સતસંગ હોલ” બાંધવા વિચારણા ચાલી રહી હતી એ જાણવા મળ્યું …ત્યારે, કમીટીને ઉત્સાહ આપવા સહકાર આપવા માટે રસ બતાવ્યો…..કોઈ દાતારે મોટું દાન નોંધાવ્યું ના હતુ……તો, મેં લગભગ કુલ્લે થતો ખર્ચ આપ્યો….કમીટીએ એ માટે આભાર દર્શાવ્યો અને હોલનું નામકરણ “ચંદ્ર-કમુ રંગૌપવન હોલ”કર્યું …એની ખુશી હૈયે માણી, મેં પ્રભુનો પાડ માન્યો……૨૦૦૪માં બંધાયેલા આ હોલે અનેક “પ્રવચનો” શક્ય થયાનો આનંદ હૈયે છે…અને ત્યાં “લોક દયરાઓ” પણ યોજાયા છે.૨૦૦૬માં ભારત જવાનું થયું ત્યારે એ હોલ નિહાળી હૈયે ખુબ જ ખુશીઓ હતી. (૪) મહાદેવનું મંદિર, પ્રજાપતિ ફળિયું , ઊંટડી, ગુજરાત. ઊટડી ગામે રહેતા એક પ્રજાપતિ ભાઈને સ્વપનું આવતા, જમીન ખોદતા, એક શીવલીંગ મળ્યાનું જાણ્યું …….ત્યારબાદ, પ્રજાપતિજનોએ ત્યા એક મંદિર બાંધવા નિર્ણય લીધો….,..દાન માટે અપીલ થઈ…અનેક તરફથી સહકાર મળ્યો હતો છતાં વધુ દાનની જરૂરત હતી…..મને જાણ થઈ…..અને, પ્રભુ-પ્રેરણાથી મેં પણ સહકાર આપ્યો…અને, આખરે, ઊટડી ગામે, પ્રજાપતિ ફળિયે એક સુંદર મંદિર ગામની શોભા વધારતું હતું .મંદિર થયાનો મને આનંદ હતો…ગામમાં મંદિર થકી અનેક ભક્તિપંથે હતા એ માટે અનોખો આનંદ હતો. ૨૦૦૬માં આ મંદિર જોવાની તક મળી હતી, અને પ્રભુના શીવ સ્વરૂપે દર્શન કરી મેં પ્રભુનો પાડ માન્યો હતો. (૫) ભક્તિપંથે પુસ્તકો પ્રકાશન, અને અન્ય કાર્યો. ૧૯૮૮ના એપ્રિલ માસે મારી માતા ગુજરી ગયા…..એ મને ખુબ જ વ્હાલા હતા……એમની યાદમાં કંઈક કરવું એવા વિચારો ફરી ફરી આવ્યા……મેં જુદા જુદા વાંચનમાંથી જુની પ્રાર્થનાઓ/ભજનો ભેગા કરવાનું કાર્ય શરૂ કર્યું ……સાથે સાથે, ગીતાસારરૂપી લખાણ, સુવિચારો, આરતીઓ/ધુનો  વિગેરેનો સંગ્રહ કર્યો…..જુદા જુદા વિભાગે મુક્યા…..અને જ્યારે ૧૯૮૮ની આખરી પહેલા ભારત માતાની પૂજા/શ્રાધક્રીયા માટે ગયો ત્યારે એ બધુ જ એક પુસ્તકરૂપે પ્રગટ કરવા પગલાઓ લીધા…અને ત્યારે જ મેં “શ્રી કૃષ્ણ લીલામ્રુત” નામ આપ્યું……આ સુંદર પુસ્તીકા જ્યારે તૈયાર થઈ ત્યારે એને મેં મફત પ્રસાદીરૂપે સગા/સ્નેહીઓને, ભજન મંડળોને, અનેક સતસંગપ્રેમીઓને આપી…આ પુસ્તીકા મારી માતાના નામે હતી તેમ છતા, મારા પિતાજી અને મોટાભાઈને અંજલીરૂપે હતી….આ પુસ્તીકા તો પુરી થઈ …અને જ્યારે જાણ્યું કે અનેક એ મેળવવા રસ રાખે છે તો ૨૦૦૦ બાદ “રીપ્રીન્ટ”રૂપે ફરી પ્રગટ કરી અનેકને ભેટરૂપે આપી આનંદ અનુભવ્યો. ત્યારબાદ, મારી જ અનેક કાવ્યરચનાઓમાંથી ભક્તિભાવના કાવ્યો જુદા કરી, “ભક્તિભાવના ઝરણા”નામે એક નાની પુસ્તીકા પ્રગટ કરી, અનેકને “પ્રસાદી” રૂપે વહેંચી. અને, હું જ્યાં કેલીફોર્નીઆમાં રહું ત્યાં એક ભજન મંડળ ચાલતું હતું ……જુદા જુદા ભજનો પાનાની કોપીઓ એક સાથે કરી ભજનો ગવાતા નિહાળી, મેં એક પુસ્તીકા પ્રગટ કરી સૌને આપવા નિર્ણય લીધો..અને,એન્ટૅલોપ વેલી ભજન મંડળ “ઓમ શ્રી હરિ ભજનાવલી”નામે એક પુસ્તીકા સૌના હસ્તે મુકી આનંદ અનુભવ્યો ! ન્યુ જર્સીમાં એક “રામ રામ ભાઈ” રહે છે….એઓ અમદાવાદમાં સંત પુનીત સાથે હતા…એમણે “મંત્ર પત્રીકાઓ” તેમજ “મંત્ર નોટબુકો” નો યજ્ઞ શરૂ કરેલો તે બારે જાણી, પત્રીકાઓ, અને નોટબુકો મંગાવી અનેકને “રામનામ” કે “કોઈ પણ પ્રભુનામ” લખવા માટે પ્રેરણાઓ આપી..અહી અમેરીકા, અને બીજે પરદેશમાં તેમજ ગુજરાતમાં અનેકે લેખન કર્યૂં…જેનો મને આનંદ છે ! (૬) સ્થાયી મંદિરો કે નવા મંદિરો બાંધવાના કાર્યો માટે સહકાર. વેસ્મા ગામે નવા મંદિરોમા આવે છે (૧) જલારામ મંદિર (૨) સાંઈબાબા મંદિર (૩) નવું મહાદેવ મંદિર (૪) હનુમાન મંદિર (રીબીલ્ડ) (૫) માતાજીનું મંદિર…….અને એ સિવાય વેસ્મા ગામે અનેક જુના મંદિરો છે અને કાઈ પણ મંદિરે સહકારની જરૂરત જણાતા મેં “ફુલ નહી તો ફુલની પાંખડી” રૂપે મે કંઈક આપવા તકો લીધી …. વેસ્મા ગામ સિવાય વીરપુર, ગોંડલ, દ્વારકા અંબાજી, સાંઈબાબા મંદિરોએ, મહાદેવના મંદિરોએ મારી શક્તિ પ્રમાણે સહકાર કરી આનંદ અનુભવ્યો છે..અહી અમેરીકામાં પણ દાન સહકાર કરવા અનેક તકો લીધી છે !   તમે મારા ભક્તિપંથ બારે ઉપર મુજબ જાણ્યું …..તમોને આ પોસ્ટ ગમી હશે એવી આશા…..તમે વાંચ્યા બાદ, તમારા “બે શબ્દો” પ્રતિભાવરૂપે જરૂરથી આપશો એવી બીજી આશા >>>>ચંદ્રવદન.    FEW WORDS Today it is Sunday, October 18th 2009 & it is the DIWALI DAY…& Monday October 19th 2009 it will be the NEW YEAR. SO…….HAPPY DIWALI & HAPPY NEW YEAR to you ALL ! Today, I had just published a New Post & it is a Gujarati Poem entitled “Bhakti Panthe Maau Jivan Vahe ” meaning My Life on the Devotinal Path. I had tried to express my VIEWS on BHAKTI (Devotion) & then narrated some facts on some of my ACTIONS in the path of “Jankalyanna Karyo”. If one person is inspired after reading this Post, I will be very happy & will THANK GOD for that….I hope you will take your time & READ this Post. >>>>CHANDRAVADAN.

કુળ,જ્ઞાતિ અને જન્મભુમીનું ઋણ !

   

     

 

કુળ,જ્ઞાતિ અને જન્મભુમીનું ઋણ !

કુળ, જ્ઞાતિ, અને જન્મભુમીનું ઋણ ચુકાવવું છે મારે,

જનકલ્યાણના કાર્યો કરી, એ તો ચુકાવવું છે મારે,,…….ટેક

જન્મ લીધો, ‘ને મળ્યા મળ્યા માતપિતા અને દાદાદાદી,

એમના નામે કાર્યો કરી, યાદ એમની જગમાં તાજી કરી,

વંદન કરૂં છું હું એમને !……કુળ……(૧)

પ્રજાપતિ જ્ઞાતિએ મેં તો જન્મ લીધો,

જ્ઞાતિ લાભ કાજે કાર્યો કરવા નિર્ણય લીધો,

જ્ઞાતિગૌરવ સહીત વંદન કરૂં છું સૌને !…..કુળ…..(૨)

વેસ્મા ગામ છે જન્મભુમી રે મારી,

પ્રગતિપંથે પ્રજાપતિ ફળિયે કે ગામે કાર્યો કરવા ફરજ મારી,

ધરતીમાતાને વંદન છે મારા !……કુળ….(૩)

ચંદ્ર હવે નથી રહ્યો ફક્ત પ્રજાપતિ,

એ તો નિહાળી રહ્યો છે “એક જ માનવ જાતિ”

વંદન છે મારા સર્વ માનવીઓને !……કુળ…..(૪)

  

કાવ્ય રચના…સેપ્ટેમ્બર,૨૬,૨૦૦૯         ચંદ્રવદન.

 

 

  

બે શબ્દો….કુળ.જ્ઞાતિ,અને જન્મભુમીનું ગૌરવ

 

 

આજની પોસ્ટ છે..”કુળ, જ્ઞાતિ, અને જન્મભુમીનું ઋણ”નામે એક કાવ્ય રચના.

માનવી સ્વરૂપે જન્મ લેતા એને માતા-પિતા મળે છે, માતા-પિતાના સબંધે એને જ્ઞાતિ મળે, અને જ્યાં જન્મ લીધો હોય એ એની “જન્મભુમી” કહેવાય. આ પ્રમાણે, મારા ભાગ્યમાં “માધવભાઈ ગાંડાભાઈ મિસ્ત્રી” નામે મારા પિતાજી, અને “ભાણીબેન માધવભાઈ મિસ્ત્રી” નામે મારા માતાજી…અને, સાથે સાથે, દાદા “ગાંડાભાઈ જગાભાઈ મિસ્ત્રી ” અને દાદીમા “ગંગાબેન ગાંડાભાઈ મિસ્ત્રી” …તેમજ પ્રિવારમાં અન્ય અને કુટુંબીજનો. વેસ્મા ગામ મારી જન્મભુમી કે મારી બીજી માતા…..જેમાં હું ગુજરાત કે પછી ભારતને મોટી માતારૂપે નિહાળી શકું …કે પછી સારા વિશ્વને “જગ-જનની કે ધરતીમાતા ” સ્વરૂપે નિહાળી શકું છું .

આ પ્રમાણે, મારે કુળ. જ્ઞાતિ, તેમજ જન્મભુમીનો આભાર દર્શાવી. કંઈક કાર્યો કરી, સૌનું ૠણ ઉતારવું એ મારી ફરજ બની જાય છે. આગળની પોસ્ટો દ્વારા તમે મારા કરેલા વર્ણન આધારીત અનુમન તો કર્યું જ હશે કે મેં ૠણ અદા કરી દીધુ છે. તેમ છતા,આજે ફરી આ પોસ્ટ લખી રહ્યો છું .

હવે, આપણે મારા જીવનની સફર તરફ નજર કરીએ, અને મારાથી શક્ય થયેલા કાર્યોને એક “ઝલક”રૂપે જાણીએ..>>

(૧) શ્રી ભુરીયા ફળિયા પ્રજાપતિ ભવન, વેસ્મા, ગુજરાત.

“ભુરિયા ફળિયા ” નામે વેસ્મામાં એક પ્રજાપતિ મોહલ્લો છે. અહી, મારો જન્મ થયો હતો. સામ સામે ઘરોથી બનેલું આ ફળિયું ગામમાં જાણીતું અને વખણાયેલું …ફળીયાના એક નાકે તળાવ પહેલા કુળ દેવી ખોડિયાર માતાનું મંદિર…..અને, અ મંદિરની સામે એક “ખુલ્લી જમીન ” જે ફળીયાની પ્રજાપતિ પંચના હક્કે સરકાર તરફથી મળી હતી. હું નાનો હતો ત્યારથી મેં સાંભળ્યું હતું કે  આ જમીન પંચને ૧૯૦૦મી સદીની શરૂઆતે મળી હતી….અને, મારા જન્મ પહેલા ૧૯૪૦ના સમયગાળામાં એ જમીન પર જ્ઞાતિનું મકાન બાંધવા વિચારણા થઈ હતી…..અનેક વર્ષો વહી ગયા પણ આ વિચાર અમલમાં મુકાયો ન હતો…..હું મોટો થયો ત્યારે એ વિચાર મારા મનમાં ફરી ફરી આવતો રહ્યો.

પિતાજી ૧૯૭૩માં ગુજરી ગયા…અને ત્યારબાદ, મારા મોટાભાઈ(છગનભાઈ )અચાનક એક્સીડન્ટમાં ૧૯૭૪માં ગુજરી ગયા…..અને હું પરિવાર સાથે ૧૯૭૬માં આફ્રિકાથી ભારત ફરવા આવ્યો, અને વેસ્મા રહેતો હતો.

એ સમયે એક દિવસ ફળીયાના જ્ઞાતિજનો એકસાથે બેથા હતા ત્યારે ફરી ખુલ્લી જમીન બારે ચર્ચા થઈ …..ત્યારે મેં વાત કહી કે આ ખુલ્લી જમીન પર એક વાર “પ્રજપતિ ભવન ” રૂપી મકાન બાંધવાની  વડીલોની ઈચ્છા હતી….તો, આજે આ જમીન પર એનું મકાન હોય તો કેવું? અ સમાયે ફળિયામા મારા વડીલબંધુ પરસોત્તમભાઈ સુખાભાઈ મિસ્ત્રી રહેતા હતા….એમણે આ વિચારને વધાવી લીધો, અને અન્યમાં ઉત્સાહ રેડ્યો..ત્યારે મેં સૌને કહ્યું કે ” જો તમે આ કાર્ય હાથ પર લ્યો તો મારા પરિવાર તરફથી “મોટું દાન” હશે, અને હું અન્ય પાસે પણ સહકાર મેળવવા પ્રયત્નો કરીશ” આ મારા શબ્દોથી સૌને હિંમત મળી, કમીટી થઈ, અને પત્રીકાઓ છયાય. યોજના આધારીત મેં દાન-સહકાર આપ્યો, અને ૧૯૭૭માં આ મકાન તૈયાર થયું ત્યારે એનું નામકરણ “સ્વ, માધવભાઈ ગાંડાભાઈ મિસ્ત્રી તેમજ સ્વ. છગનભાઈ માધવભાઈ મિસ્ત્રી મેમોરીયલ શ્રી ભુરીયા ફળિયા પ્રજાપતિ ભવન” નામે થયું….અને, જ્યારે, ૧૯૭૭માં એનું ઉદઘાટન થયું ત્યારે મારા હૈયે ખુબ જ ખુશી હતી.

૧૯૭૭માં મકાન તો બંધાયું ,,,અનો વપરાસ પંચની મીટીંગો માટે થાય તે યોગ્ય જ હતું …..પણ, પરસોત્તમભાઈએ સૌને ત્યાં “બાળમંદિર ” શરૂ થાય એવું કહેતા, ” શ્રી ભુરીયા ફળિયા બાળમંદિર”શરૂં થયું ….બે રૂપીઆ જેવી નજીવી ફી સાથે બાળકને પેન/ચોપડી/સ્લેટ અને નાસ્તારૂપે દુધ/બીસકીટ આપવામાં આવતા, અને  ભણાવનાર ટીચરની વ્યવસ્થા હતી. આ બાળમંદિર ગામમાં પ્રથમ હતું , અને આજે અનેક વર્ષોથી સફળતા સાથે ચાલી રહ્યું છે…આ જ ખુશીની વાત છે !

(૨) શ્રી ખોડીયાર માતા  ભુરીયા ફળિયા વારીગ્રહ..

૧૯૯૦ પહેલા, ફળિયે અનેક ઘરે કુવાઓ હોવા છતા, નળથી પાણી સૌ ઘરે હોય એવા વિચારો પર ચર્ચાઓ થઈ …અને, પત્રીકાઓ અપાય…દાન-સહકારની અપીલ થઈ ત્યારે દાદા ગાંડાભાઈ તેમજ દાદી ગંગાબેન ના નામે દાન આપ્યું જેનો ઉલ્લેખ પ્રજાપતિ ભવનના બાજુએ બાંધેલા નાના મકાન પર થયો….કંઈક એમના નામે દાન કાર્યાની ખુશી…..બોરહોલ-કુવાથી પાણી પમ્પ દ્વારા ઉપર લાવી પાઈપો દ્વારા ફળિયાના ઘરે ઘરે નળથી પહોંચતું થયું ત્યારે હૈયે ખુશી હતી.

(૩)વેસ્મા ગામે અન્ય કાર્યો..

“આર્યુવેદીક દવાખાનું”….તેમજ માતાની યાદમાં “સાર્વજનીક હોસ્પીતાલ” માટે દાન……હાઈસ્કુલમાં બાળકો માટે સાયકલ સ્ટેન્ડં…..પુસ્તકાલય માટે સહાય….મંદિરોના બાંધકામ કે રીપેર માટે સહકાર..કે જુદા જુદા સમજો માટે સહકાર,….વિગેરે વિગેરે…જેમાંથી કંઈક કાર્યો બારે તમે આગળ પ્રગટ કરેલી પોસ્ટૉ દ્વારા જાણ્યું જ હશે !

(૪) પ્રજાપતિ જ્ઞાતિ માટે સહકાર..

આ બારે પણ વિગતે વર્ણન બીજી પોસ્ટોમા થઈ ગયું છે…દક્ષિણ ગુજરાતના જ્ઞાતિજનોથી…..સૌરાષ્ટ, અને ઉત્તર ગુજરાત….અને, મુંબઈના જ્ઞાતિજનો

પરદેશમાં પણ જ્ઞાતિજનોને માર્ગદર્શન…સહકાર આપવા માટે આતુર !

આ પ્રમાણે, વહ્યું હતૂં મારૂં જીવન …અને એ વહેતું રહશે, એવી પ્રભુને પ્રાર્થના !>>>>>ચંદ્રવદન.

 

 

FEW WORDS…

Today it is 13th October, 2009….13th OCTOBER means it is my Birthday….But by TITHI I was born on SHARAD POONAN Day…& so it can be my Birthday too. Today I am publishing yet another New Post on the subject of JANKALYANna KARYO…& the Topic for the discussions is KUL GYATI & JANMABHUMI,meaning my ROOTS & my BIRTHPLACE.  I was born at VESMA, a village of South Gujarat. I have DEEP LOVE for my ROOTS & my BIRTHPLACE. In this Post, I had tried to teel of some of my involvements in the projects that benefit the Public. All that had been done because of the GRACE of GOD, & I thank HIM for that. I hope you enjoy reading this Post>>>>CHANDRAVADAN.

 

 

એક ચંદ્રવિચાર દર્શાવી રહ્યો છું , અહી !

   

     

 

 

એક ચંદ્રવિચાર દર્શાવી રહ્યો છું , અહી !

એક ચંદ્રવિચાર દર્શાવી રહ્યો છું  અહી,

ગમે યા ના ગમે, વાંચશો જરૂર તમે જરી,……..ટેક

કવિતાઓ વાંચી, કાવ્યો લખવા પ્રેરણાઓ મળી,

સાહિત્યકારોને વાંચી,કંઈક લેખરૂપે લખવા પ્રેરણાઓ મળી,

આભાર સૌનો દર્શાવી રહ્યો છું અહી……..એક….(૧)

કાવ્યો લખી, કાવ્ય્સંગ્રહને પુસ્તીકારૂપે પ્રગટ કરી,

લેખો લખતા, વેસ્મા ગામ ઈતિહાસની પુસ્તીકા પ્રગટ કરી,

હૈયે આનંદ જે, એ જ દર્શાવી રહ્યો છું અહી…….(૨)

મુજ-વિચારો પ્રગટ કરવાની શક્તિ હતી મારી,

અને, જો તમ-વિચારો  કાવ્યો કે વાર્તારૂપે પ્રગટ કરવા ના હોય શક્તિ તમારી,

તો, દુઃખ હૈયે અનુભવું, એ જ દર્શાવી રહ્યો છું અહી,…..(૩)

જ્ઞાતિજન કોઈને એક નાની પુસ્તીકા પ્રગટ કરવા પ્રેરણા આપવા,

એક “ફંડ”રૂપે એના વ્યાજમાંથી સહકાર જ્ઞાતિજનોને આપતા,

મુજ હૈયે આનંદ છે ફરી, એ જ દર્શાવી રહ્યો છું અહી,…..(૪)

યોજના દ્વારા દશ કે વધૂ પુસ્તીકાઓ નાની થઈ પ્રગટ,

હશે અનેક બીજી પુસ્તીકાઓ, જે જ્ઞાતિજનો જ કરશે પ્રગટ,

બસ, આ “ચંદ્રવિચાર”, દર્શાવી રહ્યો છું અહી,……(૫)

  

કાવ્ય રચના…સેપ્ટેમ્બર,૨૫,૨૦૦૯            ચંદ્રવદન.

 

  

   

બે શબ્દો…સહિત્ય સહકાર/ઉત્તેજન..

પ્રજાપતિ જ્ઞાતિમાં ગરીબાયના કારણે અનેક જ્ઞાતિજનો શિક્ષણ મેળવી શક્યા નથી…આ એક હકિકત છે…ધીરે ધીરે, આ બદલાય છે….તેમ છતાં, જ્ઞાતિજન પાસે “કાવ્ય-લખાણ” કે પછી “લેખ-લખાણ”ની શક્તિ હોય તો પણ એ એક “પુસ્તીકા”રૂપે પ્રગટ કરી શકતો નથી. આ વિચારથી મારૂં હૈયું  દુઃખી થયું…..અને આ વિચાર ફરી ફરી મારા મનમાં રમતો હતો !

હું જ્યારે નાનો હતો ત્યારે વેસ્માની ગુજરાતી શાળામા અભ્યાસ કરતો….શાળાના પુસ્તકોમાં અનેક ગુજરાતના કવિઓની કવિતાઓ વાંચી આનંદ થતો…..ત્યારે અનેક ગુજરાતી સાહિત્યકારો બારે પણ જાણ્યું હતું  આ પ્રમાણે, કવિઓ નર્મદ…નાનાલાલ, દલપત વિગેરે…તેમજ ઝવેરચંદ મેઘાણી, અને બીજા અનેક ગુજરાતી શહિત્યકારો બારે જાણી ગૌરવભરી ખુશી અનુભવી હતી…..આજે ગુજરાતી ભાષાએ એ સર્વના કાર્યોનો ખજાનો આપણે એઓના પુસ્તકો વાંચી જાણી/માણી શકીએ છીએ.અને, એ સૌએ જ મને પ્રભાવીત કર્યો..અને મારા મનમા એક વિચાર જાગ્રુત થયો…” ભલે, હું કાંઈ એઓની તુલના નથી….પણ, મારી જ રચનાઓ કાવ્ય ના હોય તો મને જરા વાંધો નહી…..પણ, એ સર્વને એક પુસ્તકરૂપે તો અમરતા આપી શકું છે, અને એવું કરવા માટે પ્રભુએ મને શક્તિ આપી છે”અને આટ્લી વિચારધારા બાદ, મેં મારી પુસ્તીકાઓ ”ત્રિવણી સંગમ” અને ”ભક્તિભાવના ઝરણા”પ્રગટ કરી …..અને ત્યાર્બાદ,  મારા વેસ્મા ગામનો ઈતિહાસ ભુલાય ના જાય એવા હેતુથી મિત્ર ઈશ્વરભાઈ દેશાઈના સહકારે ” વેસ્મા…વિશ્વક્ષિતિજે” નામકરણે એક નાની પુસ્તીકા પ્રગટ કરી.

મેં જાતે પુસ્તીકાઓ પ્રગટ કરી એથી મને પુરો ખ્યાલ છે કે આવું કાર્ય કરવા માટે “પૈસા”ની ખાસ જરૂરત પડે….મેં તો એ ખર્ચ નિભાવ્યો પણ, આ અનેક જ્ઞાતિજનોની શક્તિબહાર કહેવાય…..અને, ફરી બીજો વિચાર મારા મનમાં આવ્યો...” જો હું કોઈ સંસ્થાને મોટું દાન આપું, અને એ જૉ અનામત “ફિક્સ ડીપોસીટ” માં હોય તો એના વાર્ષિક વ્યાજમાંથી એક નાની પુસ્તીકા પ્રગટ કરવી શક્ય હોય.”…આ વિચાર ફરી ફરી મારા મમાં આવ્યો……અને, મેં આ વાત મારા મિત્ર વિનોદભાઈને કહ્યો..એમણે એને વધાવી લીધો…..માર્ગદર્શન આપ્યું અને થોડા વર્ષો પહેલા {આશરે ૪-૫ વર્ષ ) આ દાન સહકારે ” ડો. ચંદ્રવદન માધવભાઈ મિસ્ત્રી સાહિત્ય ટ્રસ્ટ “ નામકરણે જન્મ લીધો. અને, યોજના પ્રમાણે, જે કોઈ જ્ઞાતિજન નાની પુસ્તીકારૂપે પ્રગટ કરવા ઈચ્છા રાખતા હોય તેણે વિનોદભાઈનો સંપ્રક કરવો રહે….એ વર્ષ કોઈ બીજી વ્યકતિ ના હોય તો સહકાર એને આપી પુસ્તીકા પ્રગટ કરવાનો નિર્ણય લેવાય….અને યોજના આધારીત કુલ્લે ૧૦૦૦ પુસ્તીકાઓ છપાય, અને એમાંથી ૧૦૦ લેખકને ભેટ, અને બીજી જ્ઞાતિજનોને મફત વહેંચવામાં આવે. યોજના શરૂ કર્યા બાદ, અત્યાર સુધી કુલ્લે ૧૦થી વધુ પુસ્તીકાઓ પ્રગટ થઈ ચુકી છે,,,એ આનંદની વાત છે ! આ ટ્રસ્ટ દ્વારા અનેક જ્ઞાતિજનો અનેક પુસ્તીકાઓ પ્રગટ કરતા રહે એવી આશા અને પ્રભુને પ્રાર્થના !>>>>ચંદ્રવદન.

 

 

FEW WORDS

Today, it is October,8,2009 and ASO VAD CHOTH….& I am publishing this Post of a Gujarati Poem “Ek ChandraVichar Darshavi Rahyo Chhu Ahi”…..& trying to express my love for the Gujarati Sahitya…& informing you of my promotion of that love in Others in the Community. I hope you read this Post…& hoping that you are inspired……

>>>>Chandravadan.

 

પુસ્તકાલય તો શિક્ષણનું મંદિર પ્યારૂં !

     

 

 

 

પુસ્તકાલય તો શિક્ષણનું મંદિર પ્યારૂં !

પુસ્તકાલય તો શિક્ષણનું મંદિર પ્યારૂં ,

હૈયે આનંદ લાવી, દર્શન હું તો એના કરૂં !…….ટેક

ગાયકવાડ સરકાર હસ્તે થાય એક સાર્વજનિક પુર્તકાલય વેસ્મા ગામે,

ચાર ધોરણ સુધી અંગ્રેજી અભ્યાસ માટે શાળા પણ વેસ્મા ગામે,

મળે પુસ્તકાલયનો લાભ સૌને !………(૧)

વર્ષો વહી જતા, પુસ્તકાલય તો ખંડેર હાલતે,

બારણા બંધ, ‘ને અંદર પુસ્તકોના રૂદને થાય દર્દ મુજ હૈયે,

મળશે પુસ્તકાલય ફરી ક્યારે સૌને ?……(૨)

નવું પુસ્તકાલય કરવા વિચાર છે સૌ ગામવાસી હૈયે,

આવો વિચાર અમલમાં મુકાશે, એવું જાણી, છે ખુશી મુજ હૈયે !

આપશે પુસ્તકાલય તો લાભ ફરી સૌને !…….(૩)

મોટા દાન સહકારની પ્રેરણા દીધી પ્રભુએ મુજને,

૨૦૦૩માં પત્ની નામે સાર્વજનીક પુસ્તકાલય નિહાળી, છે ખુશી મુજને !

ગમે છે આ સુંદર પુસ્તકાલય રે સૌને !…….(૪)

આવે અખબારો, માસીકો પુસ્તકાલયે અનેક,જેને સૌ વાંચે,

એક બાદ બીજી પુસ્તક ઘરે લઈ જઈ હોંશે, હોંશે સૌ વાંચે,

નિહાળી દ્રશ્ય આવું, છે ખુશી મુજ હૈયે !…….(૫)

દર વર્ષ નવા નવા પુસ્તકો છે પુસ્તકાલયે,

અને, હવે તો એક કોમ્પુટર છે પુસ્તકાલયે,

જાણી આવું, છે ખુશી મુજ હૈયે !…….(૬)

પ્રભુ મંદિર જેમ શોભે છે પુસ્તકાલય વેસ્મા ગામે,

અને, હોય પુસ્તકાલયો શહેરોમાં,’ને ગામે ગામે ,

બસ, આશા આટલી છે ચંદ્ર હૈયે !…….(૭)

 

કાવ્ય રચના…સેપ્ટેમ્બર,૨૩.૨૦૦૯         ચંદ્રવદન.

 

બે શબ્દો…..પુસ્તકાલય સહકાર

આજે તમે એક કાવ્ય “પુસ્તકાલય તો મંદિર પ્યારૂં” વાંચ્યું. એ કાવ્ય રચનામાં મારી જન્મભુમી વેસ્માની સાર્વજનિક પુસ્તકાલયની કહાણી છે. આ કાવ્ય દ્વારા હું “પુસ્તકાલય” બારે મારા વિચારો દર્શાવવા માંગુ છું, તેમજ મારી “જનકલ્યાણ કાર્યોની માળા”માં એક બીજો મણકો મુકવાનો પ્રયાસ કરૂં છું.

મેં મારી આગળની પોસ્ટોમાં “શિક્ષણ”ના મહત્વ બારે ઉલ્લેખ કર્યો જ છે. શાળાઓમાં કે કોલેજોમાં અભ્યાસ કરવાથી શિક્ષણ મેળવવું શક્ય છે, કિન્તુ, શાળાઓ કે કોલેજો બહાર જ્ઞાનની જ્યોત વધુ પ્રગટવવા માટે પુસ્તકાલયની ખાસ જરૂરત છે. પુસ્તકાલય એટલે “અનેક પુસ્તકોના સંગ્રહનું ઘર “, અને એવી શાંત વાતાવરણભરી જ્ઞાનગંગાને  આપણે “મંદિર ” સ્વરૂપે નિહાળીએ તો એ જરા પણ ખોટૂં નથી. અહી માનવી એના જ્ઞાનને વધારવાની આશાઓ સાથે આવે છે. અહી નવા નવા અનેક પુસ્તકોનું વાંચન હોય શકે છે….અહી પુસ્તકો સિવાય માસીકો, અખબારો પણ વાંચી શકાય છે. આવા વાંચનથી માનવી મન/બુધ્ધી સાથે હ્રદય ખીલે છે, અને એના જ હ્રદયે “નવા જ્ઞાન ઝરણાઓ” વહે છે…..અને, કોણ જાણે એ માનવી  ભવિષ્યમાં એક કવિ કે એક સાહિત્યકાર પણ હોય શકે…..અને, જે પુકતકાલયે એ ગયો હતો ત્યાં  એણે જ પ્રગટ કરેલ પુસ્તક પણ અન્યને આનંદ આપતી હોય શકે !

આજે તો “ઈનટરનેટના યુગ”માં સર્વ માહિતીઓ કોમ્પુટરઓ દ્વારા શક્ય છે. એથી, અનેક લોકો તો એમ કહે છે કે..” આ જમાનામાં પુસ્તકો કોઈ ના વાંચે, બધુ જ તો કોમ્પુટરો દ્વારા જાણી શકાય છે, ” અહી મારો મત જુદો છે……..જ્ન્મેલા બાળક માટે માતપિતા જ એના ગુરૂ…તેમ છતા, બાળક્ને ઘર બહાર શાળાએ જવું અગત્યનું છે, અને શાળામાં જઈ ગુરૂ પાસે જ્ઞાન મળવે છે. એવી જ રીતે, ભલે કોમ્પુટરો દ્વારા જાણકારી શક્ય હોય પણ એના જ્ઞાનની સ્થીરતા માટે ગુરૂ કે શાળા/કોલેજનું મહત્વ હંમેશા રહેશે જ , અને એની સાથે હશે પુસ્તકાલયનું મહત્વ !કોઈ પણ વ્યક્તિ જ્યારે “પુસ્તક વાંચન”થી જ્ઞાન મળવે ત્યારે એ ગ્રહણ કરવા માટે પોતાની શક્તિનો ઉપયોગ કરે છે અને એથી, એ જ્ઞાન એની “મહેનતના ફળ”રૂપે હોય છે……એક બીજમાંથી થયેલ ફળ, એટલે ખરી જ્ઞાન પુર્ણતા !

હવે, આપણે મારી જનકલ્યાણ-કાર્યોની જીવન સફર તરફ નજર કરીએ>>>.

(૧)સાર્વજનિક પુસ્તકાલય, વેસ્મા, ગુજરાત,

આશરે ઈ.સ. ૧૯૪૦ની સાલે ગાયકવાડ સરકારની સત્તાએ વેસ્મા ગામે પ્રથમ સાર્વજનિક પુસ્તકાલલય શરૂ થયું હતું. એનો લાભ ગામવાસીઓએ ખુશી સાથે લીધો….અને ભણતા બાળકો માટે એ એક અગત્યની જગ્યા બની ગઈ હતી.

૧૯૬૦ બાદ, સમયના વહેણમાં આ પુસ્તકાલય ખંડેર હાલતે થઈ…..દેખરેખ રાખતી કમીટીએ જવાબદારીઓ સારી રીતે અદા ના કરી એના કારણે પુસ્તકાલ્યના બારી-બારણા બંધ થયા, અને પુસ્તકાલય્માં પુસ્તકો ધૂળ ખાતા થઈ ગયા. હું જ્યારે પુસ્તકાલયની બાજુએ આવેલ કુમાર શાળામા અભ્યાસ કરતો ત્યારે અનેક વાર એ પુસ્તકાલયે ગયો હતો,,,,,,અને, એથી, આવી હાલતે પુસ્તકાલયને નિહાળી, મારા હૈયે ખુબ જ દુઃખ થતું. ઈ.સ. ૨૦૦૦ બાદ, ગામવાસીઓ જુની પુસ્તકાલયને તોડી, નવી પુસ્તકાલય બાંધવા માટે વિચારણા કરવા લાગ્યા, અને એક નવી કમીટી પણ બની. એ જાણી, અમેરીકામાં રહી, મેં ખુબ જ આનંદ.અનુભવ્યો. પુસ્તકાલય્ના બાંધકામ માટૅ દાનની અપીલ થઈ…ત્યારે, મેં “મોટુ દાન ” આપવાનું વચન આપ્યું , અને સાથે કહ્યું કે બીજા પાસે પણ સહકાર મેળવવા પ્રયત્નો કરીશ. અને, મોટો ફાળૉ શક્ય કર્યો. કમીટીએ પણ નિર્ણય લીધો કે આ નવી પુસ્તકાલય મારા પત્નીના નામે “શ્રીમતી કમુબેન ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી ” સાર્વજનિક પુસ્તકાલય  હશે. એ જાણી, મને વધુ ખુશી થઈ. દાન સહકાર સિવાય, મેં પુસ્તકાલય બાંધકામ માટે ઘણો રસ લીધો>>

>>પુસ્તકાલયના બાંધકામના થતા ખર્ચ કરતા વધુ દાન ભેગુ કરવું કે જેથી બાકી રહેલા પૈસા ”ફીક્ષ ડીપોસીટ” કરી એના વ્યાજમાથી રીપેરીન્ગ વિગેરે હોય શકે.

>>૫૦૦૧ કે વધુ રૂપીઆ દાનમાં આપનાર વ્યક્તિના નામે “ફીક્ષ ડીપોસીટ” રકમ રહે અને એના વ્યાજમાંથી દર વર્ષ નવી પુસ્તક લેવાય…આ પ્રમાણે, અનેકને દાન આપવા પ્રેરણાઓ મળી.

>> એક બે માસીકો માટે “આજીવન લવાજમ ” ભરી પુસ્તકાલયે માસીકો આવતા રહે એવું કર્યું , અને અન્યને પણ પ્રેરણા આપી.

>> શાળાના બાળકોમાં પુસ્તકો વાંચવા માટે ઉત્સાહ રેડવા કમીટીને શાળાઓના ટીચરોને મળી, વધુ પુસ્તકો વાંચનાર બાળકોને “ઈનામ ” મળે એવી યોજના શરૂ કરવા માર્ગદર્શન આપ્યું.

>> પુસ્તકાલયે એક કોમ્પુટરની ખાસ જરૂરત જાણી,,માર જ ભત્રીજા દિલીપને પ્રેરણા આપી, અને એણે કોમ્પ્યુટરની કિંમત કરતા વધુ દાન આપ્યું જે થકી, ઈનટરનેટ વિગેરેનો ખર્ચ પણ હોય શકે. ૨૦૦૬માં આ કોમ્પ્યુટર પુસ્તકાલયે શોભે છે.

(૨) સુનિલબાઈ પટેલના શાળા-શિક્ષણ, અને પુસ્તકાલય સહકારના યજ્ઞમાં ફાળૉ

સુનિલભાઈ ન્યુ જર્સીના છે  એમણે દક્ષિણ ગુજરાતની પ્રાઈમરી શાળાઓમાં અંગ્રજી શરૂ થાય એવી ભાવનાથી સહકાર આપવાનું કાર્ય શરૂ કર્યું ત્યારે મેં પણ ફાળો આપ્યો…..ભારત જઈ જાતે ગામે ગામો જઈ અંગ્રજી શીખવાની નાની પુસ્તીકાઓ બાળકોને આપી…ત્યારબાદ, અનેક પુસ્તકાલયે આપી…..એમને એમના કાર્યમા સફળતા મળી….ત્યારબાદ, પુસ્તકાલયે પુસ્તક-સંગ્રહ માટે કબાટો ના હતા જાણી, “દાનરૂપે” કબાટો આપવાનું કાર્ય હસ્તે લીધું ત્યારે, નવસારીની પુસ્તકાલય માટે મેં પણ ફાળો આપ્યો.

આ રહ્યા મારા પુસ્તકાલય માટે વિચારો…તેમજ  મારી શક્તિ પ્રમાણે થોડો સહકાર……આશા એટલી જ કે અનેક માનવીને પ્રભુ પ્રેરણા આપે…..અને શહેરો/ગામે  પુસ્તકાલયો હોય !

>>>ચંદ્રવદન,

 

 

FEW WORDS

Today, it is SUNDAYm OCTOBER 4th 2009..and as per Hindu TITHI…it is ASO SUD POONAM…or SHARAD POONAM….Very auspicious Day !….And,as per the TITHI my Birth was on this Day & so it is MY BIRTHDAY too !

Today, I have the Post with a Poem (Kavya) in Gujarati “PUSTAKALAY TO SHIKSHAN MANDIR PYARU” meaning A LIBRARAY is LIKE A LOVELY TEMPLE of LEARNING.

I hope you like this Poem…in which I had tried to say the History of a Public Library os Vesma……And using that as the BASE or the FOUNDATION  for my Journey in Life for the JANKALYAN KARYO towards my LOVE for the PUBLIC LIBRARIES in general.

Here, the MAIN LINK is the SUPPORT/LOVE for the EDUCATION ( SHIKSHAN).

>>>CHANDRAVADAN.